Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Απαισιοδοξία



Ίσως μια μέρα γράψω ξανά
για την υπόθεση του αναφιλητού κομμουνισμού.
Δεν πρόκειται να γράψω τίποτα μπαρούφες
για την ακίνητη ουτοπία,
για όσους διαβαίνουν την ελπίδα
προτού καούν απ’ τον καφέ στα χείλη.
Δεν πρόκειται να ταυτιστώ με αγνώστους.
Δεν έχω τρόπο να εθιστώ σε νόστους
ούτε και να πειστώ ξανά για οράματα
και αυταπαρνήσεις.

Ίσως μια μέρα να κοιτάξω εμπρός μου 
τα πρόσωπα που, δίχως ρόλους και συμβάσεις
και διφορούμενες υπεκφυγές,
θα μου γελάσουν μες στου χάους την αντηλιά.
Θα έχουμε συμφωνήσει με δυο τρεις κουβέντες
για να ριχτούμε σε μια μάχη ευγενική.



Ίσως μια μέρα καταλάβω 
ότι δεν άλλαξα κι εγώ σε τίποτα,
όπως δεν λοξοδρόμησε του κόσμου η ροή.
Ίσως να το παραδεχτώ.
Χωρίς της άμυνας τους αυτοσαρκασμούς.
Να το παραδεχτώ, μπατίρης από ιδέες,
στα κάγκελα που φράζουν το λαβύρινθο.






Debussy's Children's Corner Suite: Serenade Of The Doll 



4 σχόλια:

  1. ισως καποια φορά ομολογήσουμε

    πως ειμαστε σαν ναυαγοι σε μια σχεδία
    κι ολες αυτές οι μαχες που φαντσιωνουμε
    δεν ειναι παρα αντικατοπρισμοι κιο οραματα μελλοθανατων
    που προκαλει ο αμειλικτος ηλιος
    και η αρμυρα της θαλασσας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα πει, λοιπόν, το ξέρουμε και δεν τ' ομολογούμε, Νοσφυή.
      Δηλαδή, τι δεν τ' ομολογούμε που τ' ομολογήσαμε, οι εκ γενετής μελλοθάνατοι.

      Διαγραφή
  2. Soupes communistes
    je voudrai
    mais avec beaucoup
    d' aimès
    à ce boulevard des allongès...

    L.S.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εμείς στο κοιμητήγιο τγώμε μακαγόνια φγικασέ

      Διαγραφή