MHNYMAL

της Φουκουσίμας

2012-03-09T09:55:00.000+02:00

Η φύση τεκμαίρεται ως ιδανικό
Δεν αίρεται η κατάσχεση του χρόνου
Επουδενί
Ωπ
Το τραύμα έμεινε ανεπούλωτο
Δεν το είχα προσέξει τόσην ώρα που σε κοιτώ στα μάτια
Το τραύμα
Μικροθάνατος
Μωρό της γνώσης που απειλείται και απειλεί
Δεν υπάρχει ελπίδα
Ψέλλιζε μονότονα
Αυτιστικά
Ο γοερός στην όψη
Άγγελος μυρίων πόνων
Εγκατεστημένων πια στης γενέτειράς μου το αναφιλητό

Ας μην είναι μπουζούκι Εμπειρίκε
Ας είναι τζουράς ή κόπρανα
Αιδοίου εστίασις ή
Συνοχή μπαγλαμαδοβλυσμάτων
Τι απορείς και
Πώς τολμάς και αυθαδιάζεις
Λες και ο Ανατολικός τόσον ήτο ευμεγέθης
Ώστε ηδύνατο, τάχα μου, να εμφωλεύσει τοσαύτας
Καύλας ενδεδυμένας την αθανασίαν
Ούτως ώστε, φερ’ ειπείν, να αφρίζει
Ωσάν του ποταμού σπερμάτων
Εις την Μπογκοτάν της Κολομβίας
Εις το της Φουκουσίμας σουνάμιον
Το έντρομον επιπόλασμα
Η φύσις ήτις εθήλαζεν τον βρεφώδη άνθρωπον
Ήτις εξέθρεψεν πέος τρομακτικόν
Δια τας Ιαπωνίδας κορασίδας
Τας δια των σχιστών οφθαλμών κλαυθμυρίζουσας
Δια την αιώνιον της γεννήσεως αλήθεια

Πόνος γεννάται πάντοτε
Από του ενδομύχου τέλματος
Έως τα του σεισμογενούς χάσματος άνθη
Πόνος γεννάται πάντοτε
Και εις την Ιαπωνίαν και εις την Κολομβίαν και
Εις την άγνωστην γενέτειρά μου
Εμπειρίκε

Μάρτης 2011

Have no fear for atomic energy,

cause none of them can stop the time.

PlayingForChange

άσχετο μεν...:

Δὲν λέγω λόγια σπέρνω στὸ χαρτὶ

Δὲν ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν μοίρα ἢ τὴν λίρα

Καὶ βλέπω πάντα στὰ μάτια τὴν ζωὴ

Σὰν νἆταν ὄμορφη παρθένα ἢ ζωντοχήρα.

Καμιὰ φορὰ στὸν δρόμο σταματῶ

Στραγάλια ν᾿ ἀγοράσω ἢ φουντούκια

Καὶ λέγω καμιὰ φορὰ ἕναν σκοπὸ

Ποὺ τραγουδιέται -δόξα τῷ Θεῷ-

Χωρὶς μπουζούκια.

Ανδρέα Εμπειρίκου
από το
Αι Γενεαί Πάσαι

ή
Η Σήμερον ως Αύριον και ως Χθες
εκδ. Άγρα 1985

Εξίσου αδιάφορα με το ανωτέρω φουκουσιμέικο

είναι το άσμα της Γιαπωνίας τ' αγέρι

καθώς και, απ' τη Σπαραγμάξα, τα εξής δύο
(το δεύτερο παραποιητικό Καμπανέλη):

κι έτσι, Φουκουσίμα αγάπη μου…

θαρρείς πως τραγουδούν

φλιπ-φλοπ-φλάι-άι-ντοντ-κέαρ-ιφ-άι-ντάι

η μνήμη – η λήθη

η αντίστιξη της ραδιενεργούς αλήθειας

των χιρο-φουκου-σίμων

ή, θαρρείς πως τραγουδούν

ντοντ-κράι-φορ-μι-φουκουσίμα μα

της γιαπωνίας τ’ αγέρι

και της γιαπωνίας το κύμα

έφτασαν σ’ αυτά τα μέρη

σαν ακτινοβόλο μνήμα

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια

κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,

στη Φουκουσίμα τώρα βρέχει μεταλλάξεις.

Στο Τόκιο ν’ αγαπηθούμε

στη λήθη που θα επιβάλουν

λίγη η ζωή κι αυτή ξεφτίλα.

τουίτερ: πολύ τίποτα για το κακό

2012-03-06T10:05:00.000+02:00

Το τουίτερ είναι ένα κοινωνικό μέσο όπου μπορεί κάποιος να μεταδώσει μηνύματα μεγέθους το πολύ 140 χαρακτήρων, που θα τα δουν όσοι τον ακολουθούν, όπως κι ο ίδιος βλέπει τα μηνύματα αυτών που ακολουθεί. Η επιλογή των χρηστών που θ' ακολουθήσει κάποιος γίνεται συνήθως δια της μεταβατικής ιδιότητας: για παράδειγμα, ακολουθώ αυτόν που ακολουθεί κάποιος που ακολουθώ. Η ίδια η υπηρεσία βοηθά σ' αυτό, κατευθύνοντας τους χρήστες.

Η επιστήμη των δικτύων παρακολουθεί τα φαινόμενα των μέσων του διαδικτύου και τα αναλύει. Ο συνήθης διάχυτος προβληματισμός παίρνει φιλοσο- φική διάσταση και ακολουθεί τον συνήθη φόβο απέναντι σε κάτι καινούριο, σε σχέση, μάλιστα, με τις αλλοτριωτικές του ιδιότητες. Ένας τέτοιος φόβος προϋποθέτει την παραδοχή ότι αυτό που ονομάζεται ανθρώπινη φύση είναι κάτι σταθερό και προαιώνιο. Ένας ηπιότερος φόβος σχετίζεται με τη δυνατότητα του μέσου να καθορίζει την ουσία της επικοινωνίας.

Ο παραπλανητικός, σε σχέση με το περιεχόμενο της ανάρτησης, τίτλος είναι μόνο ένα τουίτι. Ή συμπυκνώνει ακούσια την ουσία του τουίτερ. Το υποχρεω- τικά μικρό μέγεθος του μηνύματος στο τουίτερ θα μπορούσε να συσχετιστεί με την όλο και περισσότερο αυξανόμενη ταχύτητα των σύγχρονων δικτυώσεων: ο μικρός όγκος διαδίδεται αυτόματα. Θα μπορούσε να συσχετιστεί με το επιστη- μονίζον πρέπει των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών, που επιβάλει συμπυκνώ- σεις, κατηγοριοποιήσεις, ορισμούς, τιτλοδοτήσεις, πάντα εν συντομία. Αλλά θα μπορούσε να συσχετιστεί και με την άλλη αντίληψη, που ευδοκίμησε στα νιάτα του οικολογικού κινήματος και που ισχυρίζεται ότι το μικρό είναι όμορφο.

Το τουίτερ χρησιμοποιείται για ενημέρωση (διάβασα - άκουσα - είδα αυτό / διάβασέ το - άκουσέ το - δες το κι εσύ), για διαλόγους και για μονολόγους. Στους τελευταίους, περιλαμβάνονται συχνά διάφορα λογοπαίγνια. Σπάνια, του- λάχιστον εκεί όπου βλέπω, τα τουίτια είναι ποιητικού τύπου. Για την υπόθεση MHNYMAL, το τουίτερ είναι το σύγχρονο μέσο για την παραγωγή και αναμε- τάδοση λιανοτράγουδων.

Τα MHNYMAL τουίτια είναι ηλεκτρονικά λιανοτράγουδα των αρχών του 21ου αιώνα. Θα προσπαθήσουμε να τα διασώσουμε σε μια νέα σελίδα του μπλογκ. Η ενημέρωση θα γίνεται πάντα στην αρχή της σελίδας. Όπως και στα τουίτια που ακολουθούν και όπου το πρώτο είναι και το πιο πρόσφατο απ' όσα εμφανίζονται:

Abraham Inc. "Tweet Tweet" (by davidkrakauermusic )

Η νύχτα, παγερή, αδιαφορούσε.

Η νύστα, οργίαζε σαν ετοιμόγεννη νύχτα,

που, παγερή, αδιαφορούσε.

το γιατί το σπείρανε και δεν το θερίσανε

μοναχά το πήρανε και το μαγαρίσανε

Διαφέρουμε απ' τα πτώματα ως προς τα περιττώματα:

παράγουμε αφρόνως - να βασιλιάς, να θρόνος.

ο αυτιστικός της τόσο δούλας

πέφτουν τουίτια σαν το χαλάζι

με τόσο σκέρτσο, με τόσο νάζι

αυτό το μέσο με κατευνάζει

αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι Σώτες

Είμαστε όλοι Γενόσημοι.

Τότε, αφού του εξήγησαν ότι το λάπτοπ

δεν είναι από λαμαρίνα, κι ας μην το πολυπίστεψε,

ο Τουίτης υποσχέθηκε να μην το ξαναδαγκώσει.

Εσείς με το Νταλάρα, εμείς με Ψαραντώνη

#mpatsoi_gourounia_dolofonoi

θα ρθει καιρός πουλάκι μου, θα ρθει καιρός πουλί μου

και θα ρθεις να μου κελαηδάς στην ανθισμένη αυλή μου

θα ρθει καιρός η άνοιξη να με παρηγορήσει

που, άνθρωπος, αρνήθηκα τη μάνα μου τη φύση

του καλομήνα το παιδί το πρώτο να 'ν' σαββάτο

Γεια σου Εύδω που γιορτάζεις, αγριεύεις κι ανταριάζεις.

Γεια σου Εύδω μου νταρντάνα που 'ν' τα κάλλη σου μια ντάνα.

H κ. Κικίδη - Μουλά πήγε Τσιάπας

με ολίγα απ' τα ξεφτισμέ τής ντουλάπας.

Καταβαραρθρώθηκα.

Σιωπηλός Μάρτης

Αφού δεν το μπορεί να εμπνεύσει,

κάλλιο θα ήταν να εκπνεύσει.

Τι είναι;

μα κι αν την πόλη πήρανε, καταραμένε τύραννε,

απόρθητο έχω κάτι: που μ' έχουν για σακάτη

Η ζωή είναι τοσοδούλα για να είναι χλιβερή.

Για το λάιφ στάιλ θάρθουν πάλι, μάγκα μου, καιροί.

μα στο τουίτερ φύτρωσα χωρίς γκρεμό κανένα

γύρω δεκάδες τουιτιές για τον μονάχο, εμένα

Το μη μη-υποκείμενο

δεν λέει "μη", συγκείμενο

στ' αόρατα τσιγκέλια.

Και, να! κρατάει φραγγέλια...

ω τέμπορα, ω μόρες

μας κυβερνούν καμόρες

και, "τι καιροί! τι ήθη!"

ουρλιάζουνε τα πλήθη...

Όχι. Δεν είναι ανικανότης του σοκ το δόγμα να ενεργείς.

Είναι σπουδαία ικανότης στην ανθρωπότη ν' ασελγείς.

Για να τη βγάλω αυτή τη μάσκα

θάπρεπε νάναι η ζωή μου λάσκα.

Αλλιώς, θα πρέπει να τη φοράω

και, μασκοφόρος, να ξεγλιστράω.

από δευτέρα σε δευτέρα

ινκόγκνιτα η ζωή είναι τέρρα

κι ανόητη σκουληκαντέρα

(στον πάτο υψώνει την παντιέρα)

Πολύ Τίποτα για το Κακό.

Του έρωτα η μπόρεση και τση φιλιάς η χάρη

με μάθανε και χώρισα την ήρα απ' το στάρι.

Κι απ' την πολλή τη σιγουριά, δεν πρόσεξα ο βλάκας

πως πρήστηκε η κοιλάρα μου απ' το τυρί της φάκας.

Του κουρασμένου οι τουιτισμοί, που γράφονται το βράδυ

είναι για κλάδεμα βαθύ άλλο ένα παρακλάδι.

Ξέρω. Κάτω απ' τα τσιμέντα

έχει η Ουτοπία ρέντα.

δογματίνη: έκδοχο της κυβερνίνης

αν άλματα τ' αγάλματα μπορούσανε να κάνουν

τ' αγάλματα χεστήκανε για τα πουλιά

κι ας τους προσφέρουν τουιτηδόν την κουτσουλιά

γαμώτ...

2012-03-02T09:01:00.000+02:00

Το γιατί το σπείρανε και δεν το θερίσανε. Μ' αυτή την παροιμία θ' αρχίσω κάποτε μια, όσο μπορώ, σφαιρική περιήγηση στο γιατί, αυτή την αναιδή ερώτηση που μόνο η μνήμη μπορεί ν' απαντά. Τη ιδέα μού την έβαλε μια αναφορά του Πρίμο Λέβι στο Αν αυτό είναι ο άνθρωπος, που παραθέτει ο Ολιβιέ Ραζάκ στην Πολιτική Ιστορία του Συρματοπλέγματος (εκδ. Βάνιας 2008 - μτφ. Διον. Παπαδουκάκης) :

Ο Πρίμο Λέβι διηγείται ότι τη μέρα της άφιξής του στο Άουσβιτς, καθώς προσπαθούσε να σβήσει την ακόρεστη δίψα του γλείφοντας ένα κομμάτι πάγου που είχε ξεκολλήσει από την άκρη ενός παραθύρου, ένα κάπο όρμησε και του το άρπαξε. Όταν του ζήτησε το λόγο, "Warum?" ("Γιατί;"), ο κάπο απάντησε, συνο- ψίζοντας μ' αυτό τον τρόπο τον άλλο κόσμο που αντιπρο- σωπεύει το στρατόπεδο, "Hier ist kein warum" ("Εδώ δεν υπάρχει γιατί"). Ομοίως, στο Μπούχενβαλντ, μια ομάδα νεοφερμένων ρωτούν ανήσυχοι τον κάπο τους για την κατάσταση ενός συντρόφου τους, ο οποίος υποδείχθηκε για μια μεταφορά που θα ήταν σίγουρα μοιραία για αυτόν. Ο κάπο, γελώντας, απαντά χωρίς κακία: "Εδώ δεν υπάρχουν άρρωστοι· υπάρχουν μόνο ζωντανοί και νεκροί".
Η παιδαγωγική του "όλα είναι δυνατά" ξεκινά πάντοτε από το "Εδώ...", δηλαδή από το εσωτερικό των συρματοπλεγμάτων. Οι κρατούμενοι πρέπει να εξηγήσουν στον νεοφερμένο ότι οι εκδη- λώσεις της αυθαιρεσίας των SS θα τον κάνουν γρήγορα να χάσει το σώμα και την όψη του ελεύθερου ανθρώπινου όντος που διατηρεί ακόμη. Πρέπει να του εξηγήσουν ότι από τη στιγμή που είναι πίσω από τα συρματοπλέγματα δεν είναι πια ένα ανθρώπινο ον αλλά κάτι λιγότερο από ζώο, ένα απλό σώμα, ένα κεφάλι (Kopf), ένα κομμάτι (Stück), προορισμένο στην καλύτερη περί- πτωση να πεθάνει αργά.

Το σπαρμένο μα αθέριστο στο Άουσβιτς γιατί, εκεί, πίσω απ' τα συρματο- πλέγματα, δεν υπήρχε. Έμενε αναπάντητο για όσο καιρό απορούσε μέσα στο κεφάλι του κρατούμενου. Για όσο καιρό. Πάντα αναπάντητο. Όταν είσαι ένα σώμα - πράγμα, ένα κομμάτι, σχεδόν ένα κομμάτι σαπούνι, δεν γίνεται να ρωτάς γιατί. Όταν δεν γίνεται να ρωτάς γιατί, δεν γίνεται να έχεις μνήμη. Γιατί το γιατί χρειάζεται τη μνήμη για να περιληφθεί σε μια συγκροτημένη ερώτηση. Πολύ περισσότερο, δε, για να πάρει μιαν επεξεργασμένη απάντηση. Αλλιώς, δεν είναι παρά ένα ψευτο-γιατί, ένα γιατί έτσι.

Τα αναπάντητα γιατί κρατάνε κι έναν αιώνα... Όχι απαραίτητα επειδή ενταφιάστηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όπως εκείνο το γιατί κλαις, για το παραπονιάρικο, που έμεινε κοντά αιώνα αναπάντητο στην καρτ-ποστάλ στο Μέγα Λαϊκό και που επανενεργοποίησε την αδρανή ιστορία για τα γιατί.

Γιώργος Παπάζογλου - mitsikeli2

και το σήμερα, γαμώτο,

στο ίδιο γαμημένο μότο:

Παραπονιάρικό μου, γιατί δε μου μιλάς
κι όλο να φεύγεις θέλεις, στη λύπη να κυλάς;

Πες μου γιατί, ρωτάω, δεν αποκρίνεσαι.
Αίνιγμα είσαι που κλαίγει, ποτέ δε λύνεσαι.

Μπαίνεις στην αγκαλιά μου, μα έχεις τη σκέψη αλλού.
Όταν γελάς, χαζεύω το πίρσιν του αφαλού.

Παλεύω όλα τα χρόνια για να σ’ ευχαριστώ.
Μα εσύ με κατακρίνεις, δήθεν πως απιστώ,
δια να με παιδεύεις σαν τον Ιησού Χριστό.

Ο Γιώργος Παπάζογλου, γιος του Βαγγέλη και της Αγγέλας, από τον ρεμπε- τογιουτουμπίστα Kotsos32:

γεια σου μάγκα, Λουιζιάνα

2012-02-27T12:04:00.000+02:00

Kostas998

γεια σου μάγκα Λουιζιάνα, πάει καθάρισες κι εσύ

γνώρισες την κουκλουξκλάνα σαν παιδάκι στο πετσί

τον πατέρα σου όταν φάγαν, από μάνα ορφανό,

οι φασίστες που γελάγαν, βρώμισαν τον ουρανό

Τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου έπαθε εγκεφαλικό. Έμεινε σε κώμα, ώσπου πέθανε προχτές, σε ηλικία 80 χρόνων. Ο Αμερικανός μπλουζίστας Iverson Minter ζούσε από το 1981 στη Γερμανία. Στην Ελλάδα είχε παίξει με τον Στέλιο Βαμβακάρη (πιο πάνω ακούγεται η σύνθεσή του Η φαντασία στην Εξουσία) και με τους Ηλία Ζάϊκο (Blues Wire) και Πάνο Μπαντικούδη.

pabaslide

στις γυναικείες φυλακές, το καρναβάλι

2012-02-25T15:31:00.000+02:00

Αποφυλάκιση 1966, από τον Κόκκινο Φάκελο

Το 2002 η Protasis Music Production κυκλοφόρησε τον δίσκο Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ. Γυναικείες φωνές, 30 χρόνια μετά τα πέτρινα της φυλάκισής τους. Όσες γλίτωσαν το εκτελεστικό απόσπασμα κι όσες γλίτωσαν το θάνατο στην υπόλοιπη διαδρομή, ξανατραγούδησαν τα τραγούδια της φυλακής τους. Ο δίσκος λογοκρίθηκε, όμως, για να μην αναμοχλεύσει, σύμφωνα με την επιτροπή λογοκρισίας, το πολιτικό παρελθόν. Ανάμεσά στα τραγούδια του ήταν και το Καρναβάλι:

mes1ever

Αγνοούσα τον δίσκο,

μέχρι που τον έμαθα χτες στο twitter,

από μια συνομιλία των @sheilatsekou και @theodorsaras.

Ολόκληρος ο δίσκος έχει ανέβει στο γιουτιούμπ από τον LAKIS1934:

Στις γυναικείες φυλακές, το καρναβάλι

πασχίζει ο φασιστολακές να τ' αναβάλει.

Μες στους θαλάμους ξεγλιστρά και τριγυρνάει,

τύραννε άμουσε· η χαρά σε κυνηγάει.

Στις φυλακές, το καρναβάλι το γλεντάνε.

Έλα και πες το, ένα τραγούδι. Δεν κεντάνε.

Του χρόνου ο βράχος δεν κυλά να τις διαλύσει·

τόνους μονάχος, στα δειλά, θ' απασφαλίσει.

Μα έχει ένα πόνο και πονά, το καρναβάλι.

Καθένα κλώνο κοινωνά - δεν αμφιβάλλει.

Μες απ' τα σίδερα, θυμώνει η λευτεριά.

Όσα πιστέψανε, φτερούγα τσακισμένη,

τις καταστρέψανε. Σε ρούγα λασπωμένη

δημοκρατίας, απ' της δύσης τη μεριά.

Κηλαηδόνης: το Εμβατήριο της Σιωπής (staek1968)

το παζλ των ψεμάτων

2012-02-22T22:23:00.002+02:00

(γράμμα στον ΚΙΜΠΙ)

Αγαπητέ ΚΙΜΠΙ.

Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το δεύτερο γράμμα σου στη Βέρα από το περιοδικό ΜΟΝΟ. Πριν από λίγα χρόνια η κόρη μου ήταν στην ίδια ηλικία κι έκανα παρόμοιες σκέψεις. Η Γαλλίδα ψυχαναλύτρια Φρ. Ντολτό, παρομοίαζε τους εφήβους με αστακούς την εποχή που αλλάζουν κέλυφος κι είναι, γι’ αυτό, εκτεθειμένοι σε κάθε κίνδυνο. Έγραφε, ακόμα, ότι συχνά φορούν μαύρα ρούχα γιατί πενθούν την οριστικά χαμένη παιδική ηλικία. Η δική σου κόρη περνάει αυτή την ηλικία σε μια περίοδο που όλα γύρω αλλάζουν, μια περίοδο γενικευμένης αβεβαιότητας. Η δική μου είχε ν’ αντιμετωπίσει μονάχα το καταστροφικό αίσθημα του ανούσιου, που νότιζε η χαυνωμένη καταναλωτική κοινωνία. Το κακό είναι ότι και τότε και τώρα, σε διάστημα λίγων χρόνων, αν κι όλα έχουν αλλάξει, συνεχίζει να μην αλλάζει η ανυπαρξία ιδεών και οραμάτων που θα μπορούσαν να συγκινήσουν και τους εφήβους, όπως κι ολόκληρη την κοινωνία.

Σε κείνες και σ’ αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, οι γονείς, παρά τις διαφορές στα συμφραζόμενα, συντασσόμαστε αγεληδόν, αλλά εγκαλούμενοι σαν υποκείμενα, όπως επιτάσσει η ιδεολογική μας κάθειρξη. Όμως, αν θέλουμε τα συμφραζόμενα, έστω, να μην είναι μονάχα φούμαρα, θα πρέπει, αποστασιοποιούμενοι από τον ρόλο μας, να μην ξεχνάμε. Για παράδειγμα, να μην ξεχνάμε ότι η παιδεία είναι ένα φρούτο που δεν προσφερόταν πάντα στο λαό, ούτε διεκδικήθηκε μαζί με το ψωμί και την ελευθερία. Η παροχή βασικής μόρφωσης στους υποτελείς ήταν ένα πρωτοποριακό σχέδιο του νεωτερικού κράτους, που θα έπρεπε να φροντίσει για τον εφοδιασμό τους με γνώσεις απαραίτητες για τη δουλειά. Παράλληλα, η εκπαίδευση ήταν αναγκαία από τον 19ο αιώνα στα αναδυόμενα έθνη – κράτη για την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης και τη διάδοση, συχνά με τη βία, της μίας και μοναδικής εθνικής γλώσσας, ταυτόχρονα με την καταδίωξη των άλλων γλωσσών. Γι’ αυτό κι η Ιστορία του σχολείου (η γραμμένη από τους νικητές, που λέγαμε) αποσιωπά και ανασύρει, ξεχνά και εμμένει. Το ιδεολόγημα της ακατάλυτης συνέχειας του ελληνισμού εμπεδώνεται στο σχολείο. Το κύρος του έθνους ενισχύεται από το βάθος της ιστορίας του. Ο ελλαδικός χώρος φαίνεται να κατοικούνταν πάντα από Έλληνες. Στη Θεσσαλονίκη, που απελευθερώθηκε πριν από 100 χρόνια, το ελληνικό στοιχείο ήταν, τότε, γύρω στο 25%. Η επίσημη ιστορία της Ελλάδας ευθυγραμμίστηκε με την εκδοχή Παπαρρηγόπουλου, αποσιω- πώντας όσα πρέσβευαν πολλοί, όπως ο Κοραής κι ο Ι. Ρ. Νερουλός, περί Μεγάλου Αλεξάνδρου, καταχτητή των Ελλήνων που έζησαν από τότε και στη συνέχεια με τους Ρωμαίους και το Βυζάντιο σε κατοχή, κλπ. Ενώ, από τα μέσα του 17ου αιώνα οι υπουργοί εξωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν Φαναριώτες. Και τα παραδείγματα, δεν τελειώνουν.

Όμως, ακόμα και τα πιο ουδέτερα μαθήματα χρειάζονται για τη λειτουργία του σχολείου σαν Ιδεολογικού Μηχανισμού του Κράτους, όπως έχει αναλυθεί από τον Αλτουσέρ, που παρατηρούσε ότι, "παίρνει τα παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων από το νηπιαγωγείο, και ήδη από κει, με παλιές και νεώτερες μεθόδους, αποτυπώνει μέσα τους, επί πολλά χρόνια, ακριβώς εκείνα τα χρόνια όπου το παιδί είναι περισσότερο «τρωτό», παγιδευμένο όπως βρίσκεται ανάμεσα στην οικογένεια και στο σχολείο, διάφορα "σαβουάρ φαιρ" ντυμένα με την κυρίαρχη ιδεολογία (τα γαλλικά, η αριθμητική, η φυσική ιστορία, οι επιστήμες, η φιλολογία) ή την κυρίαρχη ιδεολογία αυτή καθαυτή (ηθική, αγωγή του πολίτη, φιλοσοφία).". Η αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, λοιπόν, είτε με τη μορφή ενδύματος, είτε με τη μορφή εσώρουχου, αυτή είναι η αιτιολογική λειτουργία του σχολείου. Δε χρειάζεται να διαβάσει κανείς Αλτουσέρ ή δεν ξέρω ποιον άλλο, για να το νιώσει αυτό. Η Βέρα, όπως οι πιο πολλοί έφηβοι, δίκαια ρωτά για ποιο λόγο αν θα θέλει να γίνει κομμώτρια θα πρέπει να μάθει όσα μαθαίνει και γιατί, μελλοντικά θα πρέπει να μάθει (κι είσαι σίγουρος ότι θα μάθει) κβαντομηχανική. Πέρα από το ότι η κβαντομηχανική είναι μια επιστημονική μέθοδος που εξηγεί μερικά, δηλαδή λαθεμένα, το αντικείμενό της, το σίγουρο είναι ότι κανείς απ’ όσους διδάχτηκαν κβαντομηχανική, για παράδειγμα, δεν θυμάται γρι από δαύτη, αν δεν συνέχισε να τη χρησιμοποιεί με κάποιο τρόπο. Αυτή η πικρή διαπίστωση, που, ας μη γελιόμαστε, όλοι κάνουμε για τα μαθητικά (αλλά και για τα φοιτητικά) μας χρόνια, φτάνει για να επιβεβαιώσει ότι όλα αυτά δεν χρειάζονται παρά μόνο για το σαβουάρ φαιρ του Αλτουσέρ. Θα μπορούσε ακόμα η Βέρα να ρωτήσει γιατί στο σχολείο δεν διδάσκεται η χρήσιμη τέχνη της κομμωτικής, γιατί δεν μαθαίνουμε πώς να φυτεύουμε, πώς να μαγειρεύουμε, πώς λειτουργούν τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας, πώς να συνθέσουμε μουσική και πάει λέγοντας. Ακόμα κι όταν γίνονται νύξεις για όλα αυτά, γίνονται για το σαβουάρ φαιρ.

Στο σχολείο, λοιπόν, μαθαίνει κανείς να πειθαρχεί, να υποτάσσεται, να εκτελεί εντολές, να αξιολογείται, να ελέγχει και να αξιοποιεί το άγχος, να ανταγωνίζεται, να νικά, να χάνει, να παίζει με τους όρους του παιχνιδιού. Μαθαίνει να μιλά σωστά, να μιλά τη γλώσσα – πρότυπο, την εθνική γλώσσα. Η σχολική επιτυχία που επιθυμεί κάθε γονιός, κι εδώ ίσως θα έπρεπε να μιλάμε για ελληνικό φαινόμενο, είναι συνάρτηση της ταξικής καταγωγής. Οι ευκολίες που παρέχονται στα παιδιά της κυρίαρχης τάξης, ξεκινούν από τη γλώσσα – πρότυπο που μιλιέται στο σχολείο, τη γλώσσα της τάξης τους. Γλώσσα, λέξεις, έννοιες, που σαν ιοί μολύνουν τη σκέψη μας. Τα media διαδέχονται το σχολείο, που κάνει πάσα και στον Μανδραβέλη με το θέμα της έκθεσης στις Πανελλήνιες. Τώρα πια κάτι που συμβαίνει ή λέγεται "το εισπράττουμε", κάτι άσχημο που μας συμβαίνει πρέπει "να το διαχειριστούμε", οι αγορές διείσδυσαν παντού, στην καθημερινή ζωή και στις νευρωνικές συνάψεις μας.

Μάλλον ξέφυγα απ’ το θέμα. Κάπως αλλιώς είχα σκεφτεί αυτό το γράμμα στο γράμμα. Πάντως, είναι δύσκολο να είσαι γονιός και ν’ απαντάς σε ερωτήσεις όπως αυτές της Βέρας. Δεν θα έλεγα ποτέ στην κόρη μου να παρατήσει το σχολείο ή, σήμερα, τις σπουδές της. Ούτε έπαψα να της προτείνω, με τρόπο, να πασχίζει για καλύτερες επιδόσεις. Προσπαθώ, όμως, να είμαι ειλικρινής. Και της λέω πως έτσι θα διεκδικήσει καλύτερη δουλειά, καλύτερο μισθό. Αυτή η σκέψη, στην προέκτασή της, οδηγεί και στην ένταξη στη νέα μπουρζουαζία. Το ξέρω. Όμως έχω και την πεποίθηση ότι αυτό το τεράστιο παζλ της αλήθειας στο οποίο αναφέρεσαι είναι ένα τεράστιο παζλ ψεμάτων. Και αντιπροτείνω έναν άλλο Μπρεχτ, από τις ιστορίες του κ. Κόινερ:

Στον κ. Κ., το στοχαστή, πήγε ο μαθητής Τιφ και του είπε:

- Θέλω να μάθω την αλήθεια.

- Ποιαν αλήθεια; Η αλήθεια είναι γνωστή. Θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών; Ή μήπως θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το φορολογικό σύστημα; Αν μαθαίνοντας την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών πάψεις να πληρώνεις ακριβά τα ψάρια τους, τότε δεν θα σου πουν ποτέ την αλήθεια, είπε ο κ. Κ.

Καθώς αναφέρθηκα στην εθνική λειτουργία του σχολείου, θυμήθηκα και τον Καβάφη, τον ταλαιπωρούμε κι αυτόν από δω κι από κει, που τον διάβασα στη στήλη Trendy Topic, στη σελίδα πίσω από το γράμμα σου, στο δεύτερο τεύχος του ΜΟΝΟ: "...τρισβάρβαρα τα ελληνικά των, οι άθλιοι.".

Και, καπάκι, μου ήρθε στο νου ένα καταπληκτικό τραγουδάκι του MC Anemistira, που μου έμαθε η κόρη μου:

KapoiosDenTinPaleuei

Α, και βέβαια το γράμμα στη Βέρα ήταν μόνο η αφορμή για να γραφτούν αυτές οι σκέψεις. Δεν θα έλεγα ότι θα ήθελα να μην διαβάσεις το γράμμα, όπως θα ήθελες εσύ να μη σε διαβάζει η Βέρα που της γράφεις, πάντως αυτό ακριβώς που δεν θέλεις επιβεβαιώνει και το νόημα των δημοσίων γραμμάτων.

Χάρηκα για τη γνωριμία, καλό κουράγιο στην καλή προσπάθεια του ΜΟΝΟ και να με συμπαθάς.

Tamistas

Λουί Αλτουσέρ, ΘΕΣΕΙΣ

μτφ. Ξενοφών Γιαταγάνας

Θεμέλιο 1999

Μπέρτολ Μπρεχτ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ

μτφ. Πέτρος Μάρκαρης

Θεμέλιο (;)

Πληρωμένα Λάθη

2012-02-17T10:13:00.000+02:00

Κι ήρθε μια νύχτα

που έμεινε στην ιστορία.

Την είπαν νύχτα της φωτιάς,

νύχτα που ξόφλησε τα χρέη κάθε δυνάστη,

νύχτα που σκόρπισε σα χαρτοπόλεμο τα οράματα.

Θα ’ταν που συγκεντρώθηκαν, πρώτη φορά, μυριάδες.

Πρώτη φορά τόσα τσογλάνια, αμέτρητα, λυσσούσαν.

Τόσες γυναίκες μανιασμένες, άφριζαν να γδάρουν.

Και τόσοι άντρες, σαν τραγικά μνημεία παροξυσμού.

Αν κάποιος το μπορούσε να βυθιστεί στα μάτια τους,

θα ξεχώριζε το καθαρό το βλέμμα των εφήβων,

τα σύννεφα στων αλλονών το βλέμμα.

Το Κράτος θα ’χε αποκοιμηθεί.

Όταν το τέρας ξύπνησε αλαφιασμένο

κι άρχισε να ξερνά φωτιές

από τ’ αβυσσαλέο στόμα,

θα ’ταν αργά.

Τρανά πνευμόνια ρούφαγαν τον κόκκινο αέρα.

Τα δηλητήρια που σκορπούσαν γλώσσες πύρινες

έθρεφαν λίγο θάνατο κι απόφαση περίσσια.

Τη νύχτα εκείνη βούιζε η οργή.

Και σπάσαν οι κλοιοί.

Αιώνες διψασμένο σμάρι·

μπούκαραν στο παλιό τ’ ανάκτορο

από παραδομένες πόρτες και παράθυρα.

Κάποιοι κοιτούσαν σύξυλοι.

Οι περισσότεροι δεν έχαναν καιρό.

Σκίζανε φύλλο και φτερό

τους τόμους τους χρυσόδετους.

Μουτζούρωναν τους χάρτες

με φρέσκιες τις ουλές της ιστορίας.

Τσάκιζαν μ’ επικά τσεκούρια τα έδρανα.

Άλειβαν με σκατά πορτρέτα

των δημοκρατών προέδρων.

Πέρασαν ώρες δίχως μουσική.

Στην αίθουσα συναυλιών έσπαγαν,

σα να ’ τανε δεσμά τους, κάθε χορδή

απ’ τα πιάνα και τα τσέλα.

Όταν απόκαμαν πέσαν να κοιμηθούν.

Οι πρώτοι που ξυπνήσαν άρχισαν να θρονιάζονται

στις θέσεις των προέδρων και των υπουργών.

Οι διαλεχτές οι θέσεις μοίραζαν τους ρόλους.

Ενός αμούστακου η φωνή πάτησε τότε
απάνω σε μουρμούρες και ροχαλητά:

Αντί να προεδρεύεις, κάνε το μαέστρο.

Ας είναι η εξουσία εξαίσια μουσική!

Μα, ούτε δοξάρι ούτε μπαγκέτα βρήκαν αβλαβή.

Όλα κομμάτια: έγχορδα, πνευστά και κάμποσα κρουστά.

Κλεισμένες οι φωνές από της νύχτας τις στριγκλιές.

Κι οι τένοντες καμμένοι· πού να τον νιώσουν το ρυθμό.

Πέρασαν ώρες απραξίας.

Κάποιοι πήραν απόφαση να επιστρέψουν.

Ακούστηκε, μα είπαν πως ήταν προβοκάτσια,

πως θα γυρνούσαν στις δουλειές τους.

Οι πιο πολλοί μιλούσανε για λάθος.

Έξω η ατμόσφαιρα καθάριζε. Κι ο ουρανός

έπλαθε τη δική του μουσική με συμπαντούμ μελωδικά.

Όλος ο κόσμος γιόρταζε μιαν ήττα ακόμα των ανθρώπων,

προανάκρουσμα εξαφάνισης του είδους του ταπεινού.

~~)(~~

Πουλίκας εξ 24november08

you might also laugh:
πάντα νωρίς

ακόμα, δε, νωρίτερα:
ο νοέμβρης του παρισιού

ας είναι...

Holloway: Η Κρίση του Φόβου και της Ελπίδας

2012-02-15T09:47:00.000+02:00

Η μικρή τεθλασμένη για τον ζαπατισμό που ακολουθήσαμε τελευταία με την προτροπή της κ. Κικίδη - Μουλά, φτάνει στην άκρη της με τον John Holloway, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Πουέμπλα στο Μεξικό, που έχει χαρακτηριστεί θεωρητικός του κινήματος των Ζαπατίστας. Πριν από έξι χρόνια, εκδόθηκε στην Ελλάδα το βιβλίο του "Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία". Αν και δεν θα το επέτρεπαν οι καλοί βιβλιοφιλικοί τρόποι, ιδού η απάντηση στο πώς αυτής της ευχής, όπως δίνεται προς το τέλος του βιβλίου:

Πώς να αλλάξουμε λοιπόν τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία; Βρισκόμαστε στο τέλος του βιβλίου και, όπως και στην αρχή του, δεν γνωρίζουμε. Οι λενινιστές γνωρίζουν ή γνώριζαν. Εμείς όχι. Η ανάγκη για επανάσταση είναι πιο επείγουσα από κάθε άλλη φορά, ωστόσο δεν γνωρίζουμε πια τι σημαίνει επανάσταση. Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτό το ερώτημα, τείνουμε να βήχουμε, να μουρμουρίζουμε κάτι και να προσπαθούμε να αλλάξουμε θέμα συζήτησης. Εν μέρει, η μη γνώση μας είναι η μη γνώση των ιστορικά ηττημένων: η γνώση των επαναστατών του τελευταίου αιώνα ηττήθηκε. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό: η μη γνώση μας είναι επίσης η μη γνώση αυτών που κατανοούν πως η μη γνώση είναι μέρος της επαναστατικής διαδικασίας. Έχουμε χάσει κάθε βεβαιότητα, όμως ο ανοιχτός χαρακτήρας της αβεβαιότητας έχει κεντρική σημασία στην επανάσταση. "Ρωτώντας περπατάμε", λένε οι Ζαπατίστας. Ρωτάμε, όχι μόνο επειδή δεν γνωρίζουμε το δρόμο (δεν τον γνωρίζουμε), αλλά και επειδή το να ζητάμε κατευθύνσεις είναι μέρος της ίδιας της επαναστατικής διαδικασίας.

AlsoRespondsToM

Ο Holloway, στο κεφάλαιο με τίτλο Η υλική πραγματικότητα και η κρίση του κεφαλαίου, επιχειρεί να διατυπώσει μια θεωρία για την κρίση, στις συνθήκες της οποίας...

Προκειμένου να επιβιώσει, το κεφάλαιο καθίσταται όλο και πιο απαιτητικό: "Γονατίστε! Γονατίστε! Πέστε στα γόνατα! Πουλήστε την τελευταία σταγόνα αξιοπρέπειας που διαθέτετε!" είναι το σύνθημα του σύγχρονου κεφαλαίου. Η τάση προς την όλο και πιο έντονη υποταγή κάθε πλευράς της ζωής μας στο κεφάλαιο αποτελεί την ουσία του νεοφιλελευθερισμού. Ο νεοφιλε- λευθερισμός είναι η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης μέσω της εντατικοποίησης και της αναδιοργάνωσης της υποταγής. Ο χωρισμός υποκειμένου και αντικειμένου (η κατάλυση της ανθρωπιάς του υποκειμένου) διευρύνεται με την επέκταση της κυριαρχίας μέσω του χρήματος. Όπως τον 18ο αιώνα εδραίωσε την κυριαρχία του μέσα από τις περιφράξεις της γης (δηλαδή μέσα από το διαχωρισμό των ανθρώπων από τη γη), το κεφάλαιο προσπαθεί σήμερα να ξεπεράσει την κρίση του μέσα από την περίφραξη όλο και περισσότερων τομέων της κοινωνικής δραστηριότητας, επιβάλλοντας την κυριαρχία του χρήματος εκεί όπου η υποταγή ήταν μόνο έμμεση. Η εμπορευματοποίηση της γης, η αυξανόμενη εμπορευματοποίηση της περίθαλψης και της εκπαίδευσης, η διεύρυνση της έννοιας της ιδιοκτησίας ώστε να περιλαμβάνει το software και τα γονίδια, οι περικοπές στην κοινωνική πρόνοια στις χώρες όπου υπάρχει, η αύξηση της πίεσης στη δουλειά: όλα αυτά είναι μέτρα που στοχεύουν στην επέκταση και στην εντατικοποίηση της υποταγής, που σηματοδοτούν νέες περιοχές και λένε "αυτές οι περιοχές υπόκεινται πλέον στην άμεση κυριαρχία του κεφαλαίου, του χρήματος". Όπως οι περιφράξεις του 18ου αιώνα σήμαιναν πως συμπεριφορές που μέχρι τότε ήταν προσωπική υπόθεση μετατρέπονταν πλέον σε συμπεριφορές ενάντια στο κεφάλαιο που τιμωρούνταν με το νόμο και τη φτώχεια, έτσι και οι σημερινές περιφράξεις σημαίνουν πως συμπεριφορές που προηγουμένως θεωρούνταν φυσιολογικές αρχίζουν να αποτελούν απειλή για το κεφάλαιο. Έτσι, για παράδειγμα, η επιθυμία των ιθαγενών κατοίκων του Τσιάπας να διατηρήσουν τους παραδοσιακούς τρόπους ζωής έρχεται σε σύγκρουση με την επέκταση της ιδιοκτησίας για να περιλάβει τη γενετική ανάπτυξη. Στα πανεπιστήμια καθίσταται όλο και πιο δύσκολο για τους φοιτητές ή για τους καθηγητές να εργαστούν σε θέματα όπως το έργο του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη, γιατί αυτό το είδος εργασίας δεν θεωρείται συμβατό με την τάση του κεφαλαίου να υποτάξει όλο και περισσότερο τη διανοητική εργασία στις ανάγκες του. Η απλή απόλαυση του παιχνιδιού με τα παιδιά ή του εορτασμού των γενεθλίων είναι όλο και πιο δύσκολη μπροστά στην εντατικοποίηση της πίεσης στη δουλειά. Το κεφάλαιο έχει τόσο πολλούς τρόπους να μας πει να υποτάξουμε όλο και περισσότερο τη ζωή μας στις επιταγές του (στη λειτουργία του νόμου της αξίας), η έλλειψη υποταγής μας καθίσταται όλο και περισσότερο αιτία σύγκρουσης, κάτι που πρέπει να τιμωρηθεί με τη φτώχεια ή ακόμη χειρότερα. "Γονατίστε, γονατίστε, γονατίστε!" φωνάζει το κεφάλαιο. Μάταια: δεν επαρκεί.

Στη δεκαετία του 1930, ο Paul Mattick μίλησε για τη "μόνιμη κρίση" του καπιταλισμού. Θα μπορούσε κανείς να πει πως βρισκόμαστε σε μια παρόμοια κατάσταση, σε μια παρατεταμένη κρίση που δεν έχει ακόμη επιλυθεί. Η φράση του Mattick ήταν υπερβολικά αισιόδοξη: η κρίση του 1930 δεν ήταν μόνιμη, όντως ξεπεράστηκε, μέσα από τη σφαγή περίπου τριάντα εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτό είναι τρομακτικό.

Ωστόσο τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο όσον αφορά την κρίση. Εμείς είμαστε η κρίση, εμείς οι οποίοι κραυγάζουμε, στους δρόμους, στην ύπαιθρο, στα εργοστάσια, στα γραφεία, στα σπίτια μας. Εμείς είμαστε οι ανυπότακτοι και οι μη υποταγμένοι που λέμε "Όχι!", εμείς που λέμε "Ως εδώ!", ως εδώ με τα ηλίθια παιχνίδια εξουσίας σας, ως εδώ με την ηλίθια εκμετάλλευσή σας, ως εδώ με το ανόητο παιχνίδι στρατιωτών και αφεντικών. Εμείς που δεν εκμεταλλευόμαστε και δεν θέλουμε να εκμεταλλευτούμε, εμείς που δεν έχουμε εξουσία και δεν θέλουμε να την αποκτήσουμε, εμείς που ακόμη θέλουμε να ζήσουμε μια ζωή που να τη θεωρούμε ανθρώπινη, εμείς που δεν έχουμε πρόσωπο και φωνή. Εμείς είμαστε η κρίση του καπιταλισμού. Η θεωρία της κρίσης δεν είναι μόνο μία θεωρία φόβου, είναι επίσης η θεωρία της ελπίδας.

Το βιβλίο του Holloway, που κυκλοφόρησε το 2006

από τις εκδόσεις Σαβάλλας σε μετάφραση Άννας Χόλογουεη,

έχει υπότιτλο Το νόημα της επανάστασης σήμερα.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε, από τις ίδιες εκδόσεις,

το βιβλίο του Ρωγμές στον Καπιταλισμό.

Παρότι φαλτσάρει σε ντουέτο με τις αντιανθρωπιστικές μας ανησυχίες (δεν συνάδει, που λένε), ο προβληματισμός του Holloway είναι χρήσιμος, ενδια- φέρων, συγκινητικός. Για όσους θα ήθελαν να είναι η κρίση.

danz1010

Να γίνουμε Πουλιά, να Χέσουμε τ' Αγάλματα

2012-02-08T19:33:00.000+02:00

Η Ελένη Hasta Siempre Κ., μας έφερε τις προάλλες μέχρι την Τσιάπας. Με τα λόγια της ταγματάρχη Άννας Μαρίας και με την ψυχή της διοικήτριας Ραμόνας, ακούσια τραγουδισμένη από τη Mercedes Sosa.

Όταν ο υποδιοικητής Μάρκος γνώρισε τη διοικήτρια Ραμόνα γύρω στα 1990, εκείνη τον οδήγησε σε κάποια χωριά από δρόμους που γνώριζε καλά, για να συζητήσουν και να εξηγήσουν τον ζαπατιστικό αγώνα. Η Ραμόνα προχωρούσε ξυπόλητη, ο Μάρκος με μπότες. Η Ραμόνα άφηνε ίχνη κι όταν ο υποδιοικητής δεν την προλάβαινε, έβλεπε το δρόμο που έπρεπε ν' ακολουθήσει. Όμως, τα δικά του βήματα δεν άφηναν κανένα ίχνος πάνω στο σκληρό έδαφος.

Όταν ο Μάρκος διηγήθηκε στον γερο - Αντόνιο, που γνώριζε τη Ραμόνα, την ιστορία με τα ίχνη της, εκείνος διηγήθηκε στον υποδιοικητή μια παλιά ινδιάνικη ιστορία:

Οι μεγάλοι σοφοί των ινδιάνικων λαών έλεγαν ότι, τις πρώτες μέρες, είχαν επιλέξει να φτιάξουν άντρες και γυναίκες με μεγάλο ανάστημα. Και τους είχαν φτιάξει μεγαλόσωμους, γιατί και το καθήκον τους ήταν μεγάλο. Εσείς θα τους λέγατε γίγαντες, εκείνοι όμως χρησιμοποιούσαν τη λέξη «μεγάλοι». Αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες είχαν αναλάβει, λόγω του αναστήματός τους, να προχωρούν δείχνοντας το δρόμο έτσι ώστε, όταν απομακρύνονταν πολύ, οι άνθρωποι που ακολουθούσαν να μπορούν να τους βλέπουν από μακριά, ακόμη και ψηλότερα από τα δέντρα. Στην αρχή τα πράγματα πήγαιναν καλά, ήρθε όμως η στιγμή που αυτό ξύπνησε τη ζήλια και την οργή των μικρών, των μικρόσωμων, και δημιουργήθηκε μεγάλο πρόβλημα.

Συγκεντρώθηκαν τότε οι πρώτοι θεοί, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο, και είπαν: «Λοιπόν, εδώ έχουμε δημιουργήσει ένα πρόβλημα» – εκείνοι δεν ήταν όπως οι σημερινές κυβερνήσεις, όταν τα θαλάσσωναν το αναγνώριζαν. «Τι κάνουμε;» Και είπαν: «Θα πρέπει με κάποιον τρόπο να κρύψουμε το μεγάλο ανάστημα αυτών των αντρών και των γυναικών». Και αποφάσισαν να τους κάνουν μικρούς. Δηλαδή, παρέμειναν γίγαντες, μόνο που είχαν μικρό ανάστημα. Όμως, καθώς λογομαχούσαν και χόρευαν με τη μαρίμπα και διασκέδαζαν –γιατί ήταν θεοί πολύ χαρούμενοι και πολύ χορευταράδες–, ξέχασαν μια λεπτομέρεια: τους είχαν αλλάξει το ανάστημα αλλά όχι το βάρος. Με αποτέλεσμα, αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες, που πριν ήταν γίγαντες, να έχουν γίνει μικροί αλλά να ζυγίζουν σαν γίγαντες και να αφήνουν ίχνη.

Ο γερο-Αντόνιο έλεγε ότι για να αντιληφθεί κάποιος τον τρόπο των ιθαγενών Μάγιας πρέπει να μάθει να κοιτάζει προς τα κάτω.

Ο υποδιοικητής Μάρκος είπε αυτή την ιστορία σε μια ομιλία του στην Πλάγια δελ Κάρμεν της πολιτείας Κιντάνα Ρο, σε συνέλευση με περιβαλλοντιστές και συμπαθούντες, τον Γενάρη του 2006. Η ιστορία περιέχεται στο βιβλίο "ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού", ιστορίες που διηγείται ο υποδιοικητής, ένα βιβλίο που εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2009 από τις εκδόσεις των ξένων, σε μετάφραση Αντωνίας Μ., Εύης Π. και Νάντιας Τ.

Leon Gieco - el Sr Durito y yo (JawarOOO)

Don Durito

Η ιστορία για τ' αγάλματα και τα πουλιά, είναι ακόμη μια από τις ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού, με πρωταγωνιστή ένα σκαθάρι, τον περιπλανώμενο ιππότη της ζούγκλας Λακαντόνα, Δον Ντουρίτο:

Ο Ντουρίτο λέει πως η Εξουσία δεν δημιουργεί αγάλματα για να γράψει ή να αναπαράγει την ιστορία της, αλλά για να τάξει στον εαυτό της την αιωνιότητα και την παντοδυναμία. «Για να διηγηθούμε την ιστορία της Εξουσίας», λέει ο Ντουρίτο, «αρκεί να περιγράψουμε τα αγάλματα που υπάρχουν ανά τον κόσμο, στη γεωγραφία του χρόνου και του χώρου».

«Διότι», λέει ο Ντουρίτο, «εκεί που λείπει η λογική, αφθονούν τα αγάλματα. Όταν η Εξουσία δεν υφίσταται ακόμα ως Εξουσία αλλά αγωνίζεται να γίνει, τα δόγματά της γίνονται διακηρύξεις αρχών, προγράμματα, σχέδια δράσης, με λίγα λόγια, είναι εικονικά αγάλματα. Όταν η Εξουσία μετατρέπεται σε καρέκλα της Εξουσίας, τα δόγματά της γίνονται νόμοι, συντάγματα, διατάξεις, με λίγα λόγια, είναι αγάλματα χάρτινα που γίνονται πέτρινα στη συνέχεια. Την Εξουσία δεν την ενδιαφέρει η συναίνεση, η συμφωνία, ο λόγος που γεννιέται στον καθένα. Την ενδιαφέρει η κυριαρχία. Η συμφωνία νομιμοποιεί, η Εξουσία επικυρώνει. Στην Εξουσία, η έλλειψη της νομιμοποίησης λύνεται με δόγματα, δηλαδή με αγάλματα».

Λέει ο Ντουρίτο πως ένα άγαλμα είναι μια ΑΛΗΘΕΙΑ (έτσι, με κεφαλαία) που κρύβει κάτω από την πέτρα την ανικανότητά της να αποδείξει οτιδήποτε και την αυθαιρεσία της ύπαρξής της. Διότι, σύμφωνα με τον Ντουρίτο, όπως η “αλήθεια” είναι η αυτοεπιβεβαίωσή μας και η περιθωριοποίηση του άλλου, του ακατανόητου, ένα άγαλμα είναι η αυτοεπιβεβαίωση του κυρίαρχου και η περιθωριοποίηση του κυριαρχούμενου.

«Αλλά, όπως προκύπτει, η ιστορία προχωράει, μετ’ εμποδίων μεν, αλλά προχωράει», λέει ο Ντουρίτο, «και, στο αύριο που είμαστε εμείς, ούτε που θα θυμόμαστε τον σημερινό νικητή του αγάλματος, όσο κι αν οι επιγραφές μάς λένε, μάταια, ότι “αυτό είναι το άγαλμα του Μαρκησίου της Αιώνιας Αλήθειας, και τα λοιπά”. Ο “έξυπνος” κόσμος της Εξουσίας προσποιείται πως είναι περίπλοκος, αλλά είναι αρκετά απλός, αποτελείται από δόγματα και αγάλματα. Και η γενεαλογία της Εξουσίας βασίζεται μόνο στη διανοητική διαμάχη για το ποιο υπήρξε πρώτα, το δόγμα ή το άγαλμα.

» Υπάρχουν αυτοί που κάνουν άγαλμα (ή δόγμα, το ίδιο είναι) τα λόγια μας. Άλλοι κάνουν πέτρα τη σκέψη μας, για να την ανατρέψουν αργότερα μπροστά σε πολλά κάτοπτρα, σε στρογγυλά τραπέζια, σε στήλες εφημερίδων, σε συζητήσεις καφενείου. Άλλοι μετατρέπουν σε δόγμα τις ιδέες μας, τις εγκωμιάζουν και αργότερα τις αλλάζουν με κάποιο άλλο δόγμα, που είναι περισσότερο στη μόδα, πιο κατάλληλο, πιο ad hoc».

Λέει ο Ντουρίτο πως και οι μεν και οι δε αγνοούν ότι ο ζαπατισμός δεν είναι ούτε δόγμα ούτε άγαλμα, ο ζαπατισμός, όπως και η εξέγερση, είναι μόλις ένα από τα χιλιάδες πουλιά που πετούν.

«Ο ζαπατισμός, όπως κάθε πουλί, γεννιέται, μεγαλώνει, τραγουδάει, αναπαράγεται με το άλλο και μέσα στο άλλο, πεθαίνει και, όπως πρέπει να κάνουν τα πουλιά, χέζει τα αγάλματα», λέει ο Ντουρίτο καθώς πετάει και προσπαθεί να υιοθετήσει, μάταια, «ένα ύφος μεταξύ τρυφερού και σκληρού, σαν ένα σπουργίτι».

υποδιοικητής Μάρκος,

από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού

Μάης 2003

Σαν τα σπουργίτια που πετούν

δίχως καθόλου βιάση

και δίχως διόλου να επαιτούν,

να 'χαμε παλαβιάσει·

σαν ζαπατιστικός μπελάς,

με κουτσουλιές - οβίδες,

σ' αγάλματα Κυρίων νταμπλάς,

σε δόγματα πυξίδες.

Να 'χαμε μόνο, δηλαδή,

τη φαντασία σπείρει,

να 'χε η κομμούνα σαν κλαδί

απ' τον καημό μας γείρει,

απ' τον καημό που κάρπισε

κι αξιόπρεπα χιμάει

και την ψυχή τη ράπισε

να 'ν' έτοιμη για Μάη.

Himno Zapatista -Al Mukawama

κ. Κικίδη - Μουλά, Hasta Siempre

2012-02-06T18:11:00.001+02:00

Σ. Ιατρίδου - Θ. Σακελλαρίδης

Γ. Τσοκόπουλος - Μ. Άννινος

posipapa1

Η κ. Κικίδη - Μουλά δεν έχει άλλες αντοχές. Μια σταγόνα, εκείνο το πρωινό, ξεχείλισε το ποτήρι. Ασφυκτιά. Η ζωή της με τον Μήτσο είναι αφόρητη. Μόνη παρηγοριά, η παρέα της. Στο τελευταίο δείπνο που διοργάνωσε, ανακοίνωσε τη μεγάλη της απόφαση.

Η καλή μας η Ελένη η Κικίδη,

που αγάπησε τον ευπαρτίδη,

κινδυνεύει κατάθλα να πάθει

να πληρώσει τα ίδια της λάθη.

Τα παιδιά έχουν πια μεγαλώσει

και ο Μήτσος την έχει αλώσει.

Η καημένη η Ελένη η Κικίδη,

που συχνά νιώθει σκέτο σκουπίδι...

Ένα δείπνο ξανά θα οργανώσει,

την παρέα να ενημερώσει

για το χάος το εντός και το εκτός·

για το ζειν ουδαμώς ανεκτώς.

Θα καλέσει, λοιπόν, την παρέα,

που κολλά στη φιλία βαρέα·

στης φιλίας αυτή την υπόθα,

δίχως κίνητρα να ’χουνε νόθα.

Ένα θέμα έχει μόνο η Ελένη

και μονάχα σ’ ετούτο χωλαίνει:

το μενού δεν μπορεί όπως πρώτα

να ’ναι πλούσιο σε στιλ «χειροκρότα».

Δε βαριέσαι, η παρέα μετράει·

και φαΐ αρκετό, να φτουράει,

τότε σκέφτηκ’ η Ελένη Κικίδη:

Και ας είναι και βήτα τα είδη.

Για να μην πολυλέμε τα ίδια,

στην κατάψυξη είχε και μύδια,

τα εδέσματα άρεσαν σ’ όλους

δαιτυμόνες και ονειροπόλους.

Κι αφού διάβασαν ποίηση πάλι,

το κρασί λίγη έφερε ζάλη,

κάποιος άρχισε να κουτουλά

και του είπε η Ελένη Μουλά:

Βρε, Μουλά κάλλιο να μη με λέγαν

και καλύτερα εδώ να με κλαίγαν.

Δεν αντέχω το Μήτσο, την κόβα.

Δεν μου παν τα σανδάλια ούτ’ η γόβα.

Ο Μητσάρας, που απόψε είν’ έξω,

και καλύτερα, να μην τα παίξω,

μας τελείωσε, δεν τον αντέχω.

Το λαλώ κι αμαρτίαν ουκ έχω.

Σύντροφοί μου, αυτό το αγόρι,

και στ’ αγόρια να πω πρέπει σόρι,

μας το παίζει ένας γόης μινόρε

και ζορίζεται για το ονόρε.

Όμως πια δεν τραβάει άλλο η πλάκα

και ο έρως δεν είναι για τράκα.

Εγώ θέλω ζωή θυελλώδη

κι όχι έτσι, ντεμί, νεφελώδη.

Μια ο Μήτσος, η τρόικα δύο,

Με πρησμένο έχω μείνει αιδοίο.

Μια κυρία Κικίδη – Μουλά,

που λαχεία στους δρόμους πουλά.

Δεν αντέχω άλλο ετούτη τη ζήση·

ούτε σκέφτομαι πια και τον Ζήση,

που με φλέρταρε πριν λίγους μήνες

και μου πρόσφερε σεξ σ’ αμμοθίνες.

Δεν γουστάρω, δηλώνω, κανένα.

Δεν μου φτάνουν καράβια και τρένα.

Μακριά θέλω τώρα να φύγω,

αφού εδώ, νιώθω πλέον να λήγω.

Η ψυχή μου ριγά για την Τσιάπας,

ας το μάθει λοιπόν απαξάπας.

Στον αγώνα με τους Ζαπατίστας,

να ζηλέψει ο εμπνευστής μου, ο Ταμίστας.

Κάποιοι άνθρωποι, σε κάποια στιγμή της ζωής τους παίρνουν τη μεγάλη απόφαση. Μιαν απόφαση ανατροπής της ίδιας της ζωής τους, όπως οι ίδιοι την είχαν, ως τότε, οργανώσει. Ακόμα κι αν τους κυνηγά ένα αίσθημα απογοήτευσης, ακόμα κι αν αισθάνονται ότι πιάστηκαν κορόιδα, παραδέχονται ότι η ευθύνη είναι δική τους· και μόνο δική τους. Αυτή η πεποίθηση είναι αναγκαία συνθήκη για ν' αποφασίσουν την ανατροπή.

Όμως, καμιά φορά, όσο κι αν τους έχει βασανίσει η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, αυτό μόνο δεν φτάνει. Λες και χρειάζεται να συμβεί κάτι τυχαίο, που θα καταλύσει την αποφασιστική αντίδραση. Οι επιστήμονες της ψυχής θα έλεγαν ότι εκ των υστέρων αποδίδεται σ' αυτούς τους καταλύτες η καταλυτική ιδιότητα. Ποιος ξέρει...

Η κ. Κικίδη - Μουλά, ξεφορτώθηκε το συζυγικό επώνυμο, όχι στα χαρτιά, ακόμα, τη μέρα που διάβασε σ' ένα παλιό τεύχος του περιοδικού Ουτοπία, από αυτά που έχει σε στίβες ο Μήτσος, ένα άρθρο του Holloway. Μάλλον, όταν διάβασε τα λόγια της ταγματάρχη των Ζαπατίστας Άννας Μαρίας, στο τέλος του άρθρου:

Πίσω από εμάς είμαστε εσείς. Πίσω από τις κουκούλες μας είναι το πρόσωπο όλων των αποκλεισμένων γυναικών. Όλων των ξεχασμένων ιθαγενών. Όλων των καταδιωγμένων ομοφυλό- φιλων. Όλων των περιθωριοποιημένων νέων. Όλων των κατατρεγμένων μεταναστών. Όλων των φυλακισμένων για το λόγο τους και τη σκέψη τους. Όλων των ταπεινωμένων εργατών. Όλων των νεκρών από λησμονιά. Όλων των απλών και συνηθισμένων αντρών και γυναικών που δεν μετράνε, που δεν φαίνονται, που δεν έχουν όνομα, που δεν έχουν αύριο.

Και, πόσο καταλυτική σύμπτωση... Την ίδια μέρα άκουσε στο ράδιο εκείνο το τραγούδι του Victor Heredia από τη Mercedes Sosa, που το ήξερε, αλλά πρώτη φορά το άκουγε σαν αφιέρωση των ζαπατιστριών, των mujeres zapatistas, στην Comandante Ramona. Κι ήταν η πρώτη φορά που το τραγούδι Razon de Vivir, που σημαίνει αιτία για να ζεις, τη συγκλόνισε.

lupitaya

κ. Κικίδη - Μουλά: η σταγόνα που ξεχείλισε

2012-02-02T09:00:00.000+02:00

Η οικογένεια Κικίδη, απ' την οποία κατάγεται η Ελένη, η γνωστή μας κυρία Κικίδη - Μουλά, ήταν μια τυπική μικροαστική οικογένεια σε μια κωμόπολη, αν δεν απατώμαι, της Πελοποννήσου, ίσως της νοτιοδυτικής. Αυτό δεν έχει σημασία, εξάλλου και η Ελένη και η αδερφή της, η Αργυρούλα, ζουν εδώ και χρόνια στην Αθήνα. Αν και αδερφές, οι ζωές τους δεν μοιάζουν καθόλου. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι ασυνήθιστο.

Η Ελένη Κικίδη ήταν, και παραμένει, τηρουμένων των χρονολογιών, μια καλλονή. Αν κι έχει παχύνει λίγο, συνεχίζει να αρέσει πολύ. Φυσικά, ποτέ δεν προκαλούσε με την εμφάνισή της, δεν ήταν σαχλοκούδουνο, που λένε, κάτι το οποίο δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε το ίδιο πειστικά για τη Ρούλα. Αυτή η διαφορά τους στο στιλ, όχι μόνο της εμφάνισης, αλλά και της σκέψης και του τρόπου ζωής, επηρέασε δραματικά τις τύχες τους. Άλλος είναι ο τύπος που θα κοίταγε την Ελένη, άλλος εκείνος που θα του γυάλιζε η Ρούλα. Αν και η τελευταία, σίγουρα προκαλούσε κάθε αρσενικό, όχι, όμως, όλα τ' αρσενικά με τα ίδια σχέδια.

Τέλος πάντων...

Οι αδερφές Κικίδησε μια οικογένεια στρείδι
μεγάλωσαν κι οι δυο. Επήγαν στο σχολειό,

αρίστευσαν, σχεδόν.Κι ύστερα, δαχτυλίδι
να βάλουν και γαμπρό ζητούσαν. Ρεμπελιό

δεν ήθελαν,βεβαίως. Ήθελαν νοικοκύρη,
ν’ ανοίξουν ένα σπίτι, να κάνουνε παιδιά.

Θέλαν παιδίτζιμάνι, όχι κανα καρμοίρη,
να έχει και ελίτσες, να παίρνουν τη σοδειά.

Η μάνα στο στασίδι,στον καφενέ ο πατέρας,
τα Σάββατα στη ντίσκο, στις 2 ακριβώς

περίμενε απέξω.Αλίμονο, εις πέρας
να φέρουν προσπαθούσαν το χρέος ευλαβώς.

Η Έλσα η Κικίδη, ημάνα η χριστιανή,
προσηύχετο, η τιμία, να δώσει η Παναγία
να βρουν οι δύο κόρες, να δώσει να φανεί
και για τις δυο γαμπρός. Θα ήτο ευλογία.

Μα μόνο η μικρή,που ήταν πεταχτούλα,
τραβούσε αρσενικά. Η άλλη, η μεγάλη,
η Ελένη δηλαδή, δεν ζήλευε τη Ρούλα

που φίρμες απαιτείστιλ εξαντρίκ να βάλει.

Η Ρούλα, γνώρισε το Γιώργο το Λαδή, τον εισοδηματία. Και παντρεύτηκαν. Η Ελένη, κουλτουριάρα στην Αθήνα, πια, μπλέχτηκε σε άλλους κύκλους, ολίγον αριστερούς, ολίγον εξτρίμ, γνώρισε το Μήτσο το Μουλά, τον καθοδηγητή της, τον ερωτεύθηκε...

Η κυρία Κικίδη - Μουλά,

που λαχεία στους δρόμους πουλά,

είχε μία μικρή αδερφούλα˙

Αργυρώ τη φωνάζαν και Ρούλα.

Δύο κόρες στο σόι Κικίδη,

δυο νταρντάνες. Και, εν κατακλείδι,

η Αργυρούλα ενυμφεύθη μια μέρα˙

ήταν κίνηση ματ στη σκακιέρα.

Είχε τύχη καλύτερη, μάλλον,

απ' τις γκόμενες όλων των άλλων.

Πήρε άντρα τον Γιώργο Λαδή

κι ήταν πια μια Κικίδη - Λαδή.

Την κυρία Κικίδη - Μουλά,

που είχε πάρει τον Μήτσο Μουλά,

θα την δεις να πουλάει λαχεία

και να ζει με ολίγα ψιχία.

Μα η κυρία Κικίδη - Λαδή,

μαργαρίτες ποτέ δεν μαδεί

για να μάθει αν θα γίνει πλουσία

από τζόκερ, λαχεία και σία.

Μόνο κάποιες φορές στο καζίνο
αριβάρει σε στιλ βαλεντίνο
να σκοτώσει λιγάκι την ώρα
όπως άλλοτε με βίπερ-νόρα.

Βίοι παράλληλοι, αλλά πόσο διαφορετικοί... Κι αν οι ταξικές διαφορές μεταξύ των νοικοκυριών των δύο αδελφών καλύπτονταν ποικιλοτρόπως τα προηγούμενα χρόνια, τώρα, που η κατάσταση ζόρισε για τα καλά, τώρα που η Ελένη η Κικίδη απολύθηκε από το κεντρικό βιβλιοπωλείο όπου είχε αναπτύξει συνδικαλιστική δράση και, μέσω ενός γνωστού, άρχισε να πουλάει λαχεία, ενώ ρωτά από δω κι από κει για τίποτα σκάλες να καθαρίσει και χτυπά τις Αλβανές ζητώντας 4 ευρώ την ώρα, θα είδατε τα αυτοκόλλητα "Ελληνίδα αναλαμβάνει την καθαριότητα του σπιτιού σας ή την περιποίηση των αγαπημένων σας ηλικιωμένων προσώπων. Τιμές ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ", τώρα το τοπίο ξεκαθαρίζει. Ο Γιώργης ο Λαδής πρόλαβε κι έβγαλε σε τράπεζες του εξωτερικού ένα μεγάλο μέρος των καταθέσεών του. Σ' όποιον του ζητά δανεικά, περιγράφει τα δικά του αδιέξοδα. Το τοπίο είναι καθάριο. Τα χείλη σφίγγουν και τα δόντια αποκαλύπτονται...

Η Αργυρούλα Κικίδη - Λαδή,

η αδερφή της Μουλά δηλαδή,

ήτο πάντοτε ένα ποζέρι·

πάντα έπινε μόνον το τσέρι.

Ένα βράδυ χτυπά το κουδούνι·

Αχ να ήτανε, σκέφτηκε, ο Κλούνι...

Ήταν όμως η άλλη, η μεγάλη,

τυλιγμένη καλά μ' ένα σάλι.

Τι να θέλει; εσκέφθη η Ρούλα,

που όλοι έλεγαν "τι τυχερούλα".

Τι να θέλει η ωραία Ελένη,

που σε λίγο και σκάλες θα πλένει;

Δανεικά ήρθε να της ζητήσει

όμως δύσκολο το να την πείσει.

Η Αργυρούλα Κικίδη - Λαδή

της απάντησε ότι "θα δει".

Να γυρίσει ο Γιώργος το βράδυ,

που 'χει νεύρα γι αυτό το ρημάδι,

που ξενοίκιαστο έμεινε πάλι

κι αγγελία θα πρέπει να βάλει.

Τα εισοδήματα, λέει, μειωθήκαν

και χιλιάδες ευρώ τού χαθήκαν.

Δεν μπορεί δανεικά να της δώσει,

γιατί πια του την έχει βιδώσει

τούτη η κρίση που τρώει τον παρά του

κι έχει πάρει, πια, όψη αοράτου.

Αχ, τι κρίμα, τα βγάλαμε έξω.

Προτιμώ, δηλαδή, να μη μπλέξω.

Κι έτσι, πλέον, λεφτά δεν δανείζω

σε κανέναν. Μονάχα δακρύζω

για τον κόσμο, τον δόλιο κοσμάκη,

που θα πιει το πικρό το φαρμάκι.

Έτσι έχουν τα πραύματα. Η κ. Κικίδη - Μουλά βρίσκεται σε αδιέξοδο. Με την αδερφή της δεν έχει πια σχεδόν καμία σχέση. Στην οργάνωση αισθάνεται ξένη, ανάμεσα σε τύπους που νομίζουν ότι απλώς αυτοί. Ο Ζήσης, παλιός φίλος του άντρα της, μέχρι τότε που η οργάνωση διασπάστηκε, της την έπεσε τις προάλλες. Όλο τρυφερότητα στην αρχή, τα πρώτα δευτερόλεπτα δηλαδή, πριν μπει σούμπιτος στο ψητό. Απελπισία. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Το Μήτσο τον σιχαίνεται. Αυτός, όμως, απτόητος. Ένα πρωί δεν άντεξε.

Όταν γούσταρες τον Στάλιν και τον Μάο,
και μου έλεγες «οι τύποι είναι γαμάω»,
απορούσα τι να γύρευα με σένα.
Όμως, ήμουνα και στο μυαλό παρθένα.

Τώρα, φαν των ποστ, της Ιταλογαλλίας,

και του Ζίζεκ κάθε εστέτ ανωμαλίας,
το σταλινισμό τον έχεις απορρίψει:
με κοιλίτσα, γκρι γενάκι, σκέτη θλίψη.

Το πρωί, κάθε που πίνεις τον καφέ σου,
στις γαρδούμπες – θεωρίες σου αφέσου.
Μη μ’ αγγίζεις. Σε σιχαίνομαι. Δεν θέλω.
Δεν σου άξιζα εγώ, ένα μοντέλο!

Έτσι μίλησε η Ελένη η Κικίδη·
και, κρατώντας ένα σταυροκατσαβίδι,
απειλούσε τον επίδοξο βιαστή της,
που εξίταραν πρωινιάτικα οι μαστοί της.

Δε στο δίνω, ρε σταλινικό γουρούνι!
Βάλ’ το εκεί που ξέρεις το συμβάν – μπαστούνι!
Δε στο δίνω! Να χτυπιέσαι, δε στο δίνω!
Και ξανά εγώ σε σένα δε τον στήνω!

η ομοιοπαθής κ. Παναγιωταρά (Κηλαηδόνης - Μάνου)
giannakopoulou79

Εκτός από το, ανέκδοτο έως τώρα, πρώτο,

τα λοιπά τρία πρωτοβγήκαν

στη Σπηλιά του Νοσφεράτου

και δη στη Φωλιά του Τρελού Κορακιού

Στο επόμενο:

η κ. Κικίδη - Μουλά

παίρνει τη μεγάλη απόφαση.

Μέχρι τότε, think:

Aretha - Blues Brothers (dheggo)

ΣΥΜΠΑΝΤΟΥΜ ΙΙ

2012-01-30T10:30:00.000+02:00

μας είπαν πως κάνουν κουμάντο τ' αστέρια

(ο πρω-τελευταίος στίχος στο ΣΥΜΠΑΝΤΟΥΜ Ι)

John Zorn - Kiev 3 (by monokong)

κουμάντο δεν κάνουν τ' αστέρια - ξυπνήστε

το σύμπαν στεριώνεται πάνω σε πάγο

αδιάφοροι τούτη την ώρα μην είστε

το σύμπαν σε ανούσιο δώρο ανάγω

το σύμπαν στεριώνεται πάνω σε πάγο

ο πάγος που λιώνει τελειώνει σα λάθος

το σύμπαν σε ανούσιο δώρο ανάγω

τ' αστέρια κρυμμένα δακρύζουν στο βάθος

ο πάγος που λιώνει τελειώνει σα λάθος

οι μύθοι το λένε, οι μύθοι, όμως, ποίων

τ' αστέρια κρυμμένα δακρύζουν στο βάθος

σιωπής δάκρυα στάζουν εις δόξαν νηπίων

οι μύθοι το λένε, οι μύθοι, όμως, ποίων

αλλότριοι φλοίσβοι των άστρων μουρμούρα

σιωπής δάκρυα στάζουν εις δόξαν νηπίων

μωρών αστεριών μοσχομύρισαν ούρα

αλλότριοι φλοίσβοι των άστρων μουρμούρα

σα θρόισμα κράτους σ' εκκρίσεις στημόνων

μωρών αστεριών μοσχομύρισαν ούρα

του σύμπαντουμ θάλασσα άνοων φόνων

σα θρόισμα κράτους σ' εκκρίσεις στημόνων

σιγές παρεισφρέουν αδειάζουν φαρέτρες

του σύμπαντουμ θάλασσα άνοων φόνων

μνημεία ορθώνουν μετέωρες πέτρες

σιγές παρεισφρέουν αδειάζουν φαρέτρες

πιστοί γονατίζουν με άλαδε μύσται

μνημεία ορθώνουν μετέωρες πέτρες

κουμάντο δεν κάνουν τ' αστέρια - ξυπνήστε

John Zorn - Nostalgia 1 (by monokong)

Ψηλαφώντας τον Ελέφαντα

2012-01-27T21:28:00.000+02:00

Τότε, είπε ο Μακάριος: "Ω μοναχοί, υπήρχε κάποτε ένας βασιλιάς που ονομαζόταν Όψη Καθρέφτη. Μια φορά, συγκέντρωσε τους εκ γενετής τυφλούς και τους είπε: "Ω τυφλοί εκ γενετής, γνωρίζετε για τους ελέφαντες;" Αυτοί απάντησαν: "Ω μεγάλε βασιλιά, δεν τους γνωρίζουμε, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα γι' αυτούς". Ο βασιλιάς τους είπε ακόμα: "Θέλετε να γνωρίσετε το σχήμα τους; - Και βέβαια θέλουμε να το γνωρίσουμε". Αμέσως, ο βασιλιάς διέταξε έναν υπηρέτη του να φέρει έναν ελέφαντα και είπε στους τυφλούς ν' αγγίξουν το ζώο με τα ίδια τους τα χέρια. Ορισμένοι από αυτούς, ψηλαφώντας τον ελέφαντα, έπιασαν την προβοσκίδα και ο βασιλιάς τους είπε: "Αυτό είναι ο ελέφαντας". Άλλοι, ψηλαφώντας τον ελέφαντα, έπιασαν το αυτί του ή τους χαυλιόδοντες ή το κεφάλι ή την πλάτη ή τα πλευρά ή το μηρό ή το μπροστινό πέλμα ή τα ίχνη των βημάτων ή την ουρά. Σε όλους, ο βασιλιάς είπε: "Αυτό είναι ο ελέφαντας". Τότε, ο βασιλιάς Όψη Καθρέφτη διέταξε ν' απομακρύνουν τον ελέφαντα και ρώτησε τους τυφλούς: "Ποια είναι η φύση του ελέφαντα;" Οι τυφλοί που είχαν πιάσει την προβοσκίδα, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει μ' ένα καμπύλο τιμόνι". Αυτοί που είχαν πιάσει το αυτί, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει με ένα γουδοχέρι". Αυτοί που είχαν πιάσει το κεφάλι, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει μ' ένα μικρό καζάνι". Αυτοί που είχαν πιάσει την πλάτη, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει μ' ένα βουναλάκι". Αυτοί που είχαν πιάσει τα πλευρά, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει μ' έναν τοίχο". Αυτοί που είχαν πιάσει το μηρό, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει μ' ένα δέντρο". Αυτοί που είχαν πιάσει το μπροστινό πέλμα, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει με μία κολώνα". Αυτοί που είχαν πιάσει τα ίχνη των βημάτων, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει με ασβεστόχωμα". Αυτοί που είχαν πιάσει την ουρά, είπαν: "Ο ελέφαντας μοιάζει μ' ένα σχοινί". Αλληλοκατηγορήθηκαν όλοι ότι είχαν άδικο. Οι μεν έλεγαν: "Είναι έτσι". Οι δε απαντούσαν: "Όχι, δεν είναι έτσι". Αντί να ησυχάσουν, η συζήτησή τους έγινε καυγάς. Όταν το είδε αυτό ο βασιλιάς, δε μπόρεσε να μη γελάσει, και μετά απήγγειλε αυτήν τη στροφή:

"Οι τυφλοί που είναι συγκεντρωμένοι εδώ φιλονικούν και καυγαδίζουν. Το σώμα του ελέφαντα είναι φυσικά μοναδικό· αυτές οι λανθασμένες αποκλίσεις δημιουργή- θηκαν απ΄τις διαφορετικές αισθήσεις".

Ο Βούδας είπε:" Ω μοναχοί, το ίδιο συμβαίνει με τις διάφορες θεωρίες των ετερόδοξων. Δεν γνωρίζουν την Αλήθεια της οδύνης, ούτε την Αλήθεια της αιτίας, ούτε την Αλήθεια της κατάργησης, ούτε την Αλήθεια της οδού. Ο καθένας τους σχηματίζει μια άποψη διαφορετική απ' την άποψη των άλλων και ασκούν μεταξύ τους κριτική. Ο καθένας ισχυρίζεται ότι έχει δίκιο και αυτό προκαλεί φιλονικίες και καυγάδες. Οι μοναχοί και οι βραχμάνοι που μπορούν να γνωρίσουν σύμφωνα με την πραγματικότητα την άγια Αλήθεια της οδύνης, την άγια Αλήθεια της αιτίας της οδύνης, την άγια Αλήθεια της κατάργησης της οδύνης, την άγια Αλήθεια της εξόδου απ' την οδύνη, αυτοί σκέφτονται μόνοι τους και συμφωνούν όλοι μεταξύ τους. Έχουν την ίδια εμπειρία, τον ίδιο δάσκαλο, το ίδιο νερό και το ίδιο γάλα. Φλέγονται ζωηρά για το Νόμο του Βούδα και μένουν για πολύ καιρό στην ευτυχία της μακαριότητας".

Η παραβολή των τυφλών και του ελέφαντα

όπως περιέχεται στο ΒΟΥΔΑΣ (επιμ. André Bareau, 1962)

μτφ. Νατάσα Τσουκαλά - εκδ. Πλέθρον, 1985

Ritual Music of Tibetan Buddhism by Shawomn

Ελπίζουμε όμως ότι κάποτε θα ανακαλύψουμε μια πλήρη συνεπή ενιαία θεωρία, που θα περιλαμβάνει όλες τις επιμέρους θεωρίες και δεν θα περιέχει αυθαίρετα επιλεγ- μένες παραμέτρους που να ρυθμίζουν "εκ των υστέρων" τη συμφωνία της με τα δεδομένα των παρατηρήσεων. Η πορεία προς μια τέτοια θεωρία ονομάζεται ενοποίηση των φυσικών θεωριών. Ο Αϊνστάιν αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην προσπάθειά του να ανακαλύψει μια ενιαία θεωρία, αλλά χωρίς επιτυχία.

.......

Αλλά ακόμη και αν υπάρχει μία μόνο δυνατή ενιαία θεωρία, αυτή δεν αποτελείται παρά από ένα σύνολο κανόνων και εξισώσεων. Τι όμως εμψυχώνει τις εξισώσεις και δημιουργεί ένα Σύμπαν που περιγράφεται απ' αυτές; Η συνήθης προσέγγιση της φυσικής επιστήμης συνίσταται στο να κατασκευάζει ένα μαθηματικό μοντέλο και όχι να εξετάζει γιατί πρέπει να υπάρχει κάποιο Σύμπαν που να περιγράφεται από το μοντέλο αυτό. Γιατί το Σύμπαν μπαίνει στον κόπο να υπάρχει; Είναι τόσο αναγκαία η ενιαία θεωρία που περιέχει την ίδια της την αυτοπραγμάτωση; Ή χρειάζεται ένας Δημιουργός; Και αν είναι έτσι, η ύπαρξή του έχει καμία άλλη επίπτωση στο Σύμπαν; Και ποιος δημιούργησε τον Δημιουργό;

Μέχρι σήμερα οι περισσότεροι φυσικοί ήταν πολύ απασχολημένοι με την ανάπτυξη νέων θεωριών που περιγράφουν το πώς είναι το Σύμπαν και δεν έθεταν το ερώτημα του γιατί υπάρχει ένα Σύμπαν που περιγράφεται από αυτές. Και αυτοί που η ασχολία τους είναι ακριβώς να θέτουν το ερώτημα του γιατί, οι φιλόσοφοι, δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την πρόοδο των επιστημονικών θεωριών. Ως τον 18ο αιώνα οι φιλόσοφοι θεωρούσαν πεδίο των ερευνών τους το σύνολο των ανθρώπινων γνώσεων, συμπεριλαμβανομένης της φυσικής επιστήμης, και έθεταν ερωτήματα όπως: "Είχε το Σύμπαν μία αρχή στον χρόνο;". Τον 19ο και τον 20ό αιώνα όμως η φυσική επιστήμη έγινε πολύ πολύπλοκη και μαθηματική για τους φιλόσοφους, όπως και για όλους, εκτός από μερικούς ειδικούς. Οι φιλόσοφοι περιόρισαν το πεδίο των ερευνών τους τόσο πολύ που ο Wittgenstein, ο πιο διάσημος φιλόσοφος του αιώνα μας, έλεγε ότι "ο μόνος σκοπός της φιλοσοφίας είναι η ανάλυση της γλώσσας". Πόση διαφορά από τη μεγάλη παράδοση της φιλοσοφίας από τον Αριστοτέλη ως τον Kant!
Παρ' όλα αυτά, αν ανακαλύψουμε μια πλήρη ενιαία θεωρία σύντομα θα γίνει κατανοητή στις γενικές της αρχές από οποιονδήποτε, όχι μόνο από λίγους φυσικούς. Τότε θα μπορούμε όλοι, φιλόσοφοι, φυσικοί και απλοί άνθρωποι, να συμμετά- σχουμε στη συζήτηση του γιατί συμβαίνει να υπάρχει το Σύμπαν και εμείς. Αν βρούμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα έχει συντελεστεί ο τελικός θρίαμβος του ανθρώπινου νου - γιατί τότε θα έχουμε γνωρίσει το νου του Θεού.

από το Χρονικό του Χρόνου (1988)

του Stephen Hawking

μτφ. Κωνσταντίνος Χάρακας, - εκδ. Κάτοπτρο, 1988

Brian Eno - Juju space jazz by HerrBasset

Για έναν άνθρωπο η κατανόηση του κόσμου συνίσταται στο να περιορισθεί στο ανθρώπινο σημαδεύοντάς το με τη σφραγίδα του. Ο κόσμος της γάτας δεν είναι και κόσμος του μυρμηγκοφάγου. Αυτό το νόημα έχει το γνωστό "Κάθε σκέψη είναι ανθρωπομορφική". Παρόμοια, το πνεύμα που προσπαθεί να καταλάβει την πραγματικότητα δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένο αν δεν την περιορίσει σε λογικά δεδομένα. Εάν ο άνθρωπος ήξερε πως και το σύμπαν μπορεί ν' αγαπάει και να υποφέρει θα συμφιλιωνόταν μαζί του. Εάν μέσα στους ευκολομετάβλητους καθρέφτες των φαινομένων η σκέψη ανακάλυπτε αιώνιες σχέσεις, που θα μπορούσαν να συνοψίσουν και να συνοψισθούν σε μια μοναδική αρχή, θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια πνευματική ευτυχία, ο μύθος των ευτυχισμένων δε θα ήταν μια γελοία παραμόρφωση.
Τα ουσιαστικά στοιχεία του ανθρώπινου δράματος είναι η νοσταλγία της ενότητας, ο πόθος του απόλυτου. Το ότι όμως η νοσταλγία αυτή είναι ένα γεγονός δε σημαίνει πως πρέπει να επαναπαυόμαστε. Εάν, διαβαίνοντας το χάσμα που χωρίζει τον πόθο απ' την κατάκτηση, διαπιστώσουμε όπως ο Παρμενίδης την ύπαρξη του Ενός (όποιο κι αν είναι), πέφτουμε στη γελοία αντίφαση ενός πνεύματος που διαπιστώνει την απόλυτη ενότητα και με την ίδια του τη διαπίστωση αποδεικνύει τη διαφοροποίησή του και την πολλαπλότητα που ισχυριζόταν πως θ' απλοποιούσε.

.......

Εξαιρώντας τους εξ επαγγέλματος ορθολογιστές, σήμερα δεν υπάρχει ελπίδα για πραγματική γνώση. Αν χρειαζόταν να γράψουμε τη μοναδική σημαντική ιστορία της ανθρώπινης σκέψης, θάπρεπε ν' αναφέρουμε τις διαδοχικές της αναθεωρήσεις κι αδυναμίες.

.......

Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Παράλογο είναι το χάσμα ανάμεσα στο ότι δε δικαιολογείται και στο μάταιο, μα δυνατό πόθο του ανθρώπου για σαφήνεια. Το παράλογο ισχύει και για τον άνθρωπο και για τον κόσμο. Για την ώρα είναι το μόνο που τους συνδέει. Τους ενώνει όπως ενώνει τους ανθρώπους το μίσος. Μέσα σ' αυτό το αμέτρητο σύμπαν που διαδραματίζεται η περιπέτειά μου αυτό μονάχα μπορώ να δω καθαρά.

από το δοκίμιο πάνω στο παράλογο

του Αλμπέρ Καμύ ο Μύθος του Σίσυφου (1942)

μτφ. Βαγγ. Χατζηδημητρίου - εκδ. Μπουκουμάνη, 1973

Χορωδία Φ. Αλέπορου - Κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια
από irenemarga

Πόση Αιωνιότητα; 28.031 και μια μέρες...

2012-01-25T21:30:00.000+02:00

Το μεγαλειώδες θέαμα.

Από το τρένο που χίμαγεστους θεατές

να τους καταβροχθίσει,

μέχρι το λεωφορείο τουΑγγελόπουλου

με τους παρα-τυπικούς συμβολισμούςτου.

Μάθαμε αλλιώς το σινεμά,

αφού έπρεπε, έτσι έπρεπε,

να μάθουμε.

Και να μιλάμε.

Με την ίδιαβεβαιότητα

που έπρεπε, μετά απόχρόνια,

να τραγουδήσουμε,

σχεδόν θριαμβευτικά,

τον στίχο του Σαββόπουλου

για τους τριγύρωσκηνοθέτες

«που οδηγήσαν μια γενιά

σταπιο βαθιά χασμουρητά».

Στρατηγός τουεικονολατρικού σώματος των σινεφίλ και της αριστερήςμεταπολιτευτικής κουλτούρας, ο Αγγελόπουλος, είχε έναπαράλογο τέλος στο πεδίο της διαρκούςμάχης του με τον χρόνο. Ο θάνατός του θυμίζειεκείνον του στρατηγού των νοτίων στον αμερικανικό εμφύλιο “Stonewall” Jackson, πουτα τελευταία του λόγια «θα διαβούμε τον ποταμό και θα ξαποστάσουμε στησκιά εκείνων των δέντρων», μας θυμίζει ο Γκυ Ντεμπόρ στο κείμενο τηςταινίας του In girum imus nocte et consumimur igni (μια καρκινική γραφή πουσημαίνει κάνουμε κύκλους μέσα στη νύχτακι η φωτιά μας καταβροχθίζει).

Πόση αιωνιότητα χώρεσε σε μια μέρα;

Ο χρόνος σκόνη εγίνηκε, σκόρπισε. Κι η παντιέρα

που ήθελες, κατακόκκινη, σε εικόνες να κοιμάται

θα 'θελε να 'χε θύμηση· το αίμα για να θυμάται.

28.032 μέρες

Μπωντλαίρ: στην πλάτη Χίμαιρα· εντός σου μόνο εντόσθια

2012-01-23T22:02:00.000+02:00

Chacun sa Chimère from Alessandro Arena on Vimeo.

Κάτω από ένα απέραντο γκρίζο ουρανό, σε μια μεγάλη σκονισμένη πεδιάδα, χωρίς δρόμους, χωρίς χλόη, δίχως ένα γαϊδουράγκαθο, δίχως μια τσουκνίδα, συνάντησα πολλούς ανθρώπους που περπατούσαν σκυφτοί. Ο καθένας τους κουβαλούσε στην πλάτη του μια πελώρια Χίμαιρα, βαριά σαν ένα σκί αλεύρι ή κάρβουνο, ή σαν τον εξοπλισμό ενός Ρωμαίου στρατιώτη του πεζικού.

Αλλά το τερατόμορφο ζώο δεν ήταν ένα άψυχο βάρος· αντίθετα, τύλιγε και συμπίεζε τον άνθρωπο με τους ελαστικούς και δυνατούς μυς του· γαντζωνόταν με τα δυο μεγάλα νύχια του στο στήθος του υποζυγίου του· και το μυθικό του κεφάλι δέσποζε πάνω στο μέτωπο του ανθρώπου, σα μια απ' αυτές τις φριχτές περικεφαλαίες που φορούσαν οι παλιοί πολεμιστές ελπίζοντας να τρομάξουν περισσότερο τον εχθρό. Ρώτησα έναν απ' αυτούς τους ανθρώπους, να μου πει πού πήγαιναν έτσι. Μου απάντησε πως δεν ήξερε τίποτα, ούτε αυτός, ούτε οι άλλοι· αλλά πως ήταν ολοφάνερο ότι κάπου πήγαιναν, αφού τους έσπρωχνε μια ακατανίκητη ανάγκη να περπατήσουν.

Και κάτι άξιο περιέργειας: κανείς απ' αυτούς τους ταξιδιώτες δε φαινόταν εξοργισμένος με το άγριο θηρίο που ήταν κρεμασμένο στο λαιμό του και κολλημένο στη ράχη του· θα 'λεγε κανείς ότι το λογάριαζε σα μέρος του εαυτού του. Όλα αυτά τα κουρασμένα και σοβαρά πρόσωπα δεν έδειχναν καμιά απελπισία· κάτω από τον μελαγχολικό θόλο του ουρανού, με τα πόδια βυθσμένα μέσα στη σκόνη μιας γης το ίδιο απελπισμένης μ' αυτό τον ουρανό, βάδιζαν με το υποταγμένο πρόσωπο αυτών που είναι καταδικασμένοι να ελπίζουν πάντα.

Και η πομπή πέρασε πλάι μου και βυθίστηκε μέσα στην ατμόσφαιρα του ορίζοντα, στο σημείο που η στρογγυλή επιφάνεια του πλανήτη ξεφεύγει από την περιέργεια της ανθρώπινης ματιάς.

Και για λίγα λεπτά μ' έπιασε το πείσμα να θέλω να καταλάβω αυτό το μυστήριο· αλλά γρήγορα η ακατανίκητη Αδιαφορία με κυρίεψε, και βρέθηκα πιο βαριά εξουθενωμένος εγώ παρά αυτοί από τις συντριπτικές τους Χίμαιρες.

Ο καθένας με τη Χίμαιρά του:
πρόκειται για ένα από τα
20 ΠΕΖΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Μπωντλαίρ

που μετέφρασε η Εύα Μυλωνά (εκδ. Ίκαρος 1989),

από τη συλλογή του, Le Spleen de Paris (1869).

Θ. Παπακωνσταντίνου από nOizyGR

Τη χίμαιρά του καθένας

που έχει σώας τας φρένας,

ούτως ειπείν ο Κανένας,

τη λέει "πρησμένος αδένας".

Στην Εισαγωγή της στα 20 ΠΕΖΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ,

η μεταφράστρια παραθέτει αποσπάσματα

από το βιβλίο του Μπωντλαίρ Η Καρδιά μου Γυμνή (1897),

όπου ο ποιητής "προφητεύει τον ερχομό μιας πραγματικής παρακμής":

Η δικαιοσύνη, αν σ' αυτή την τυχερή εποχή μπορεί ακόμα να υπάρξει μια μορφή δικαιοσύνης, θα θέσει "υπό απαγόρευση" τους πολίτες που δε θα καταφέρουν να κάνουν περιουσία. Η γυναίκα σου, αστέ!, το σεμνό έτερό σου ήμισυ που η νομιμότητά της αποτελεί για σένα την ποίηση, βάζοντας από δω και μπρος την άψογη αισχρότητα μέσα στα πλαίσια του νόμου, φύλακας άγρυπνος και ερωμένη του χρηματοκιβωτίου σου, δε θα 'ναι πια παρά το τέλειο ιδανικό της πόρνης. Η κόρη σου, πρόωρα μεγαλωμένη, θα ονειρευτεί στην κούνια της ότι πουλιέται ένα εκατομμύριο.

Και συ ο ίδιος, αστέ, λιγότερο ποιητής ακόμα κι από ό,τι είσαι σήμερα, δε θα βρεις τίποτα για να φέρεις αντίρρηση· δε θα νοσταλγήσεις τίποτα.

Γιατί υπάρχουν πράγματα στον άνθρωπο, που δυναμώνουν και ανθίζουν, όσο άλλα εκφυλίζονται και λιγοστεύουν· και, χάρη στην πρόοδο αυτών των καιρών, δε θα σου μείνουν από τον εσωτερικό σου κόσμο παρά μόνο τα εντόσθια! Αυτοί οι καιροί είναι ίσως πολύ κοντά· ποιος ξέρει μάλιστα αν δεν ήρθαν κιόλα, και αν η φυσική παχυδερμία μας δεν είναι το μόνο εμπόδιο που δε μας αφήνει να εκτιμήσουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπνέουμε!

Στην πλάτη χίμαιρα· εντόσθια,μόνο εντός σου.

Θύμα της πλάνης της προόδου, εξοντώσου.

Ο ποιητής του πλαδαρού ξυγκιού σουείσαι.

Την ποίηση πρόδωσε, τη νοσταλγίασβήσε.

Όπως παρατηρεί ο Μπόρχες στο Βιβλίο των Φανταστικών Όντων (1978), η Χίμαιρα μνημονεύεται πρώτη φορά στην Ιλιάδα, στη Ραψωδία Ζ. Στη μετάφραση των Καζαντζάκη - Κακριδή, διαβάζουμε:

Από θεούς κρατούσε η φύτρα της, όχι απ' ανθρώπους, κι είχε

λιόντα κεφάλι, ουρά δρακόφιδου και μεσοκόρμι γίδας,

και ξεπετούσε απ' τα ρουθούνια της φωτιές τρανές και φλόγες...

Ο Μπόρχες αναφέρει ότι διάφορες αυθαίρετες υποθέσεις, όπως του Πλούταρχου ότι "ήταν τ' όνομα ενός αρχιπειρατή που στόλιζε τα πλοία του με την εικόνα ενός λιονταριού, μιας κατσίκας κι ενός φιδιού", μας δείχνουν ότι "οι άνθρωποι άρχισαν να βαριούνται τη Χίμαιρα" και ότι "τους ήταν πιο βολικό να τη μετατρέψουν σε κάτι άλλο, παρά να τη φαντάζονται", γι' αυτό και με τον καιρό "κατέληξε να σημαίνει κάτι το χιμαιρικό". Η τελευταία έκδοση του βιβλίου του Μπόρχες περιείχε 120 άρθρα για φανταστικά όντα, ανάμεσά τους οι Βαλκυρίες, ο Γκόλεμ, ο Γρύπας, ο Μανδραγόρας, ο Τάλως, ο Ουροβόρος, τα Σκουόνκ, το Τέρας Αχέροντας, οι Τρόλλ και όσα υπολείπονται ακόμα του 120. Αυτά τα όντα δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους. Στα όντα αυτά της ανθρώπινης φαντασίας, πάντα κάποιον, έστω ασυνείδητα, θ' αναγνωρίζουμε. Γι' αυτό, πράγματι, ο τόπος των ονείρων, σήμερα που η φαντασία τεμαχίζεται σε πίξελ, μοιάζει προνομιακός. Αλλ' αμ δε.

Food - Chimaera (by mindthegap007)

Μες στ’ όνειρ’ ονειρεύτηκα πως ζούσαστ’ όνειρό μου·

τον ξύπνο τον φοβόμουνα, στον ύπνο,στ’ οχυρό μου.

Δεν με μυζούσε χίμαιρα, δεν μ’έτρωγε μαρμάγκα,

δεν μ’ ένοιαζε φαγί, πιοτό, δεν μ’ένοιαζαν τα φράγκα.

Μα είχα μονάχα έναν καημό: να εξύπναγαμια μέρα

ανάμεσα στα στήθη σου, στην ακριβήγαστέρα.

the Science Group - Chimera (by h4z4Rd3r)

Βλέπω, πάλι, τ’ όνειρο:

Το εγγόνι της κορούλας μας

παίζει στον κήπο. Σκαλίζει το χώμα.

Σε κρατώ αγκαλιά, γριούλα.

Σκουντώ τις λαγόνες σου.

Μπούκι, σου λέω.

Πώς μπορείς να είσαι τόσοόμορφη;

Μπούκι, το Τουμπουζί μας,
Μπούκι, έγινε γιαγιά…

Χατζιδάκις - Ψαριανός: Σολωμού Όνειρο
από το Μεγάλο Ερωτικό (από zeena61)

από το Σπλην του Παρισιού (μτφ Κ. Ριτσώνη) στο Ποιείν

Μπόρχες, το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων (μτφ. Γ. Βέη, Libro 1983)

Ιλιάδα (μτφ. Καζαντζάκη - Κακριδή)

ο καθείς τη χίμαιρά του

2012-01-19T00:15:00.000+02:00

Alexander Balanescu and the Balanescu Quartet (gottaloveitbaby)

Ξέρω καλά

πως κάποτε θα πρέπει να σιωπώ·

το πρέπει, το αναθέτει η μνήμη.

Ξέρω πως είναι αδιάφορα

όλα τα σχήματα του λόγου,

του ά-λογου, επίσης, τ’ ά-σχημα·

όλα τα σχήματα του λόγου,

όπως το προηγούμενο,

οι εμμονές στα λογοπαίγνια

κι οι σύμφυτες οι εξυπνάδες,

είν’ όλα άχρηστα.

Ξέρω καλά τον ιδιόρρυθμο κόσμο μου,

αντίδοτο στον μικροαυτισμό μου

που απειλείται, ξέρω

τις καθημερινές μου υποταγές,

κάθε στιγμής τις υποτάξεις,

με τις δικές τους περιφράξεις,

που τιποτένιες τις πλουμίζω λέξεις.

Ξέρω καλά πως όλα,

ο θάνατος ο πολιορκητής

και η ζωή, που η πρώτη αφή της

στον αέρα είναι το λάτεξ,

δεν σηκώνονται.

Ξέρω πως δεν τ’ αντέχω

το άχθος τους, γδαρμένο

από τους δίχως ήχους στίχους.

Πασχίζω να χαθώ.

Μόνο τον κήπο

θέλω να φροντίζω·

ώσπου την πόρτα θα διαβεί

το εγγόνι μου,

να παρηγορηθεί
το δύστυχό μου γένωμα.

Quimera (arlindost5)

αν αυτή η ανάρτηση σας φάνηκε βαρετή
πιθανολογώ να σας φαινόταν βαρετή και η άλλη που

σιωπώ (στον) μετανάστη

μπωντλαίρ, στο επόμενο

είναι Τρελό το Κοράκι;

2012-01-16T20:09:00.000+02:00

Είναι τρελό τοκοράκι;

Τι θα τολμήσεινα ελπίσει;

Ποιος να τοπει, σε ποια ράκη;

Ποιον ναελπίσει να πείσει;

Τι θα τολμήσεινα ελπίσει

μες στ’ αδυτόμυχοφρέαρ;

Την κρούσταποιος θα τρυπήσει;

Ποιος θατσικνίσει το στέαρ;

Μες στ’ αδυτόμυχοφρέαρ

χύνονται απόβληταπίστης.
Ποιο να ’ταν, τάχα, το δέλεαρ
που έχαψε ο άτυχος μύστης;

Χύνονται απόβληταπίστης
μες στων ψυχών το καρνάγιο.

Φούσκωμα ατσίγκλιστοκύστης,

χρόνια αιωρούμενοσφάγιο.

Μες στων ψυχώντο καρνάγιο
κάποιος τραβάει το χαράκι.

Κι όλο ρωτά σεήχο πλάγιο:

Είναι τρελό τοκοράκι;

Edgar Allan Pooh: The Raven (by jjtheatre)

Στο δοκίμιό του Η Φιλοσοφία της Συνθέσεως, ο Έντγκαρ Άλαν Πόε εξηγεί ότι το ποίημά του Το Κοράκι, όπως και όλα τα έργα του, κατασκευάστηκε "με την ακρίβεια και την αυστηρή συνέπεια ενός μαθηματικού προβλήματος".

Πρώτο του μέλημα, ήταν η έκταση. Αποφάσισε ότι θα χρειάζονταν 100 στίχοι. Δεύτερο μέλημα, η επιλογή της αίσθησης που θα μετέδιδε. Απορρίπτει την Αλήθεια και το Πάθος. Επιλέγει την Ομορφιά. Τρίτη σκέψη, ο τόνος της ομορφιάς. Ο πιο θεμιτός ποιητικός τόνος, συμπεραίνει γρήγορα, είναι η Μελαγχολία. Επόμενο βήμα, η εύρεση μιας κλίμακας στην κατασκευή του ποιήματος. Η Επωδός θα ήταν αυτή, ο Πόε είναι βέβαιος ότι "η ευχαρίστηση βγαίνει μόνον απ' την έννοια της ταυτότητος - της επανάληψης", παράξενο παιχνίδι, το "fort - da" μιας λέξης προς το παρόν άγνωστης... Ο ήχος ναι, όχι όμως και η σκέψη· αυτή, διαρκώς θα άλλαζε.

Η καλύτερη επωδός, σκέφτηκε ο Πόε, θα ήταν μια μόνο λέξη. Κι αυτή η λέξη θα έπρεπε να περιέχει το ηχηρότερο φωνήεν, το "o", και το το καταλληλότερο σύμφωνο, το "r". Αφού αποφάσισε για τον ήχο, του ήταν αδύνατο, όπως γράφει, να παραβλέψει τη λέξη Nevermore, (ποτέ πια). Χρειαζόταν, ασφαλώς, μια πρόφαση για την επανάληψη της ίδιας αυτής λέξης. Ήταν προτιμότερο η ίδια πάντα λέξη να επαναλαμβάνεται από ένα μη λογικό πλάσμα, που θα μπορούσε να μιλήσει. Αρχικά, σκέφτηκε τον παπαγάλο. Κι αμέσως μετά, το κοράκι:

Είχα φθάσει τώρα στη σύλληψη ενός Κορακιού, δυσοίωνου πουλιού και που μονότονα θα επαναλαμβάνει τη λέξη Nevermore στο τέλος κάθε στροφής ενός ποιήματος με μελαγχολικό τόνο και με μάκρος περίπου εκατό στίχων. Μην ξεχνώντας ποτέ το σκοπό - την τελειότητα δηλαδή ή τελειοποίηση όλων των σημείων, ρώτησα τον εαυτό μου: "Απ' όλα τα μελαγχολικά θέματα ποιο είναι σύμφωνα με τη γενική αντίληψη της ανθρωπότητας, το πιο μελαγχολικό;". Ο θάνατος ήταν η πρόδηλη απάντηση. "Και πότε", είπα, "είναι αυτό το πιο μελαγχολικό απ' τα θέματα, πιο ποιητικό;". Απ' όσα ως τώρα αρκετά εξέθεσα, η απάντηση είναι κι εδώ καθαρή. "Όταν συνδέεται πολύ στενά με την Ομορφιά: ο θάνατος, λοιπόν, μιας ωραίας γυναίκας είναι αναμφισβήτητα το ποιητικότερο θέμα στον κόσμο και, το ίδιο, είναι έξω από κάθε αμφιβολία πως τα λόγια που καλύτερα αρμόζουν σ' ένα τέτοιο θέμα, είναι τα γλυκόλογα ενός ορφανεμένου εραστή".

Kristen Lawrence - the Raven (by ?)

Ο Πόε δίνει λεπτομερείς εξηγήσεις για το κάθε τι στο ποίημά του. Δεν θα επεκταθώ σε άλλες λεπτομέρειες. Μου αρκεί η εκ των προτέρων απόφαση για το ποτέ πια, αυτού του "αιωνίως πενθούντος" ποιητή, που στο έργο του δεσπόζει μια "λανθάνουσα νεκροφιλία". Η επανάληψη του Nevermore, η επανάληψη του θανάτου μιας νέας γυναίκας, η έλξη που του ασκούσαν οι άρρωστες νέες γυναίκες. Μια φυματική μητέρα που την έχασε παιδί, σφράγισε τη ζωή και το έργο του, όπως χωρίς κόπο βεβαιώνουν οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις.

Το εκ των προτέρων ποτέ πια με την άλογη λαλιά του Κορακιού, συμβόλισε στην περίπτωση MHNYMAL το σήμα για το οριστικό τέλος του απονενοήματος Καρακάξα, που σφραγίστηκε με τη Σπαραγμάξα. Για το Κοράκι, το ενεδρεύον στην, προσώρας κλειστή, Σπηλιά του Νοσφεράτου, θα δούμε. Εν μέρει, ικανοποιεί ανάγκες που ανακουφίζονταν στην Καρακάξα. Αυτοί οι τόποι έχουν με τον τόπο MHNYMAL τη σχέση που έχουν τα λάιβ με τις στούντιο βέρσιον. Σωστά ρίμαρε ο Νοσφεράτος τον Ταμίστα με την πίστα. Επί της ουσίας, για την Καρακάξα, δεν θα λαλήσω. Εναποθέτω εν εκ του Κόρακος λάιβ ούργημα:

Είναι μονότονο Κοράκι: "Ποτέ Πια"!!!

έτσι απαντά σε κάθε ερώτηση ενός νέου -

μοιραίου ναύτη με παπιέ μασέ κουπιά,

του ναυαγίου ενός λαμπρού διατηρητέου.

Κάποιες φορές θα πρέπει, βλέπεις, "νεβερμόρ"

να λέει κανείς, κι ας είναι, όπως στο σκάκι,

ένα πιονάκι που θα άλλαζε το σκορ

μεταμορφούμενο σε Ρεν, μ' ένα χαπάκι.

Ναι. ΠΟΤέ πιΑ. Όπως του Πόε το Κοράκι.

the Raven Ballet (David Fernandez) - Αποσπάσματα (black and white by Daviddnyc)

Το δοκίμιο Η φιλοσοφία της Συνθέσεως σε μετάφραση Ζήσιμου Λορεντζάτου,

βρίσκεται στο "Edgar Allan Poe - ποίηση και φαντασία" (Πλέθρον, 1982),

που περιέχει ποιήματα και κείμενα του Πόε, καθώς και κείμενα για τον Πόε,

ανάμεσά τους και το ψυχαναλυτικό "Η λανθάνουσα νεκροφιλία στο έργο του Πόε",

της Μαρίας Βοναπάρτη (1932), σε μετάφραση Αλ. Δρακουλίδη.

Η επιμέλεια του βιβλίου είναι του Αλέξη Ζήρα.

Catalyst Theatre's Nevermore (by catalystart)

Το Κοράκι είναι πολυμεταφρασμένο και στα ελληνικά.

"Οι Τύχες του Πόε στην Ελλάδα" απασχόλησαν πρόσφατα

την Χριστίνα Ντουνιά, αναπλ. καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και την Κατερίνα Σχινά, μεταφράστρια-κριτικό λογοτεχνίας στο "21 Ιστορίες και το Κοράκι".

Στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει κάμποσες από τις μεταφράσεις:

- Οι μεταφράσεις του Ουράνη και του Ιωαννίδη στο Περί Γραφής.

- Η μετάφραση του Ιωαννίδη στο blog της Σοφίας (Κολοτούρου).

- Η μετάφραση του Μπλάνα στη Μη Δρώσα Δράση.

κλπ.

Πουλιά της Δυστυχίας (από gerassimos2011)

Κάποιος Κογκνιτάριος και Φουκώ: η πρωταρχική γνώση στο κεφάλι των εργατών

2012-01-12T10:00:00.000+02:00

...συναντούμε, ακόμη και σε εργάτες, ορισμένες προκατα- λήψεις που λένε τα εξής: Πρώτον, η μόνη γνώση που μετρά, είναι η γνώση των διανοούμενων, των επιστημόνων, η γνώση δηλαδή που ανήκει σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό στρώμα. Δεύτερον, όχι μόνον η εργατική γνώση δεν αξίζει τίποτα, αλλά, όπως και να 'χει, οι εργάτες δεν γνωρίζουν τίποτα. Όμως, όχι μόνο η γνώση τους υπάρχει, αλλά αξίζει περισσότερο από τις άλλες μορφές γνώσης. Ασφαλώς, πρέπει να διαμορφωθεί κατάλληλα, να δουλευτεί, να μετασχηματιστεί. Οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν τα πράγματα εκ των προτέρων, αυτοδικαίως, χάρη σε κάποιο φυσικό δικαίωμα. Αλλά μπορούμε να πούμε το εξής: η γνώση ενός διανοούμενου είναι πάντοτε μερική σε σχέση με την εργατική γνώση. Αυτά που γνωρίζουμε για την ιστορία της γαλλικής κοινωνίας είναι από κάθε άποψη μερικά σε σχέση με τη σφαιρική εμπειρία που κατέχει η εργατική τάξη. Αν ένας διανοούμενος θέλει να κατανοήσει τι έχει συμβεί (και τελικώς, αυτό ακριβώς είναι η δουλειά του), πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πρωταρχική γνώση, η ουσιαστική γνώση, δεν βρίσκεται στο κεφάλι του, αλλά στο κεφάλι των εργατών και ότι υπάρχει μια ορθολογικότητα στη συμπεριφορά τους. Από τον 19ο αιώνα, διαδίδεται η ιδέα ότι οι εργαζόμενοι είναι τίμιοι άνθρωποι, αλλά ολίγον παρορμητικοί. Αυτό είναι εμφανές στα κείμενα των αστών του 19ου αιώνα.

Μισέλ Φουκώ
Το μάτι της εξουσίας
(κείμενα από συζητήσεις και συνεντεύξεις
1972 - 1984)
μτφ. Τάσος Μπέτζελος
εκδ. Βάνιας 2008

Robert Wyatt - The Age Of Self by realpocobyrds
They say the working class is dead, we're all consumers now.

They say that we have moved ahead - we're all just people now.

1973. Ο Φουκώ συζητά με έναν δημοσιογράφο της Λιμπερασιόν και έναν εργάτη της Ρενώ. Αντιπαραθέτει στη μερική γνώση του διανοούμενου τη σφαιρική εμπειρία της εργατικής τάξης. Η οποία, έχει προλάβει να υποδείξει ότι, θα πρέπει να μετασχηματιστεί. Προφανώς, εννοεί, σε συνεργασία με ή από τον διανοούμενο.

Σε μια παρέκταση αυτών των σκέψεων, προσπαθώ να φανταστώ ανάμεσα στις δυο συνιστώσες του οιονεί ριζοσπαστισμού, μια σχέση βασισμένη σε ένα σχέδιο απόδρασης από τις δομές και τις αλληλεξαρτήσεις εξουσιών που αγκιστρώνονται μέσα σε μια οργάνωση. Εκεί όπου ο χειρώνακτας και ο διανοητής έχουν την κοινή ιδιότητα του μέλους και την αρμόζουσα θέση στην ιεραρχία, είτε η τελευταία είναι καταστατική, είτε έχει "αναγκαστικά" διαμορφωθεί στην καθημερινή πρακτική. Δηλαδή, προσπαθώ να φανταστώ μια σχέση βασισμένη στην προσπάθεια απαλλαγής και των δύο πλευρών από τους μερικούς τους ρόλους. Κάτι τέτοιο, μόνο σαν προσπάθεια θα πρέπει να υπολογιστεί· αλλά προσπάθεια ειλικρινής, ώστε να πλησιάζει το στόχο της.

Με δυο λόγια, ο προλετάριος και, πια, ο κογκνιτάριος (μέλος της λεγόμενης γνωστικής εργατικής τάξης), οφείλουν, στην Ιστορία, απ' τη μια να προσπαθεί καθένας τους να γίνει ο άλλος, από την άλλη, κατανοώντας τη ματαιότητα του εγχειρήματος, να προσπαθεί να απαρνηθεί την ίδια του την ταξική θέση, δηλαδή την ιδεολογική του προσήλωση σε αυτή. Η επίκληση χαρακτηριστικών όπως η τιμιότητα, το φιλότιμο, ο γνήσιος πατριωτισμός, η περηφάνια, η αρρενωπότητα κλπ σε αντιδιαστολή με την ποζέρικη εκδοχή τους, που προβάλλει ο ταξικός εχθρός, ματαιώνει κάθε τέτοια λογική. Πάντως, η βαρεμάρα στη δουλειά, συνεχίζει να συντηρεί τη φλογίτσα της άρνησης της καθολικής ιδεολογικής ενσωμάτωσης, που ασυνείδητα υποθάλπει ο προλεταριακός ναρκισσισμός. Αν υποθέσουμε ότι οι κοινωνικές ομάδες κατατρύχονται από ένα συλλογικό ασυνείδητο, τότε γιατί αυτό να μην εμφορείται, τελικά, από ένα ένστικτο θανάτου;

Προσπαθώ, καμιά φορά, να θεωρητικολογήσω, γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να απαντήσω τη διαφωνία μου. Ασκόπως. Πάντα στο γνώριμό μου τρόπο απολήγω:

Κάποιος κογκνιτάριος έχει,
καταρχήν, δύο επιλογές:

να αντιληφθεί

την ιδιότυπηταξική του θέση,

ή να μην πάρειχαμπάρι.

Αν σκαμπάσει,
έχει δύο επιλογές:
ή να συμμαχήσει, αυτός,
ο πωλών επί ψυχώσει
την άυλη εργατική του δύναμη,
με τους προλετάριους
(που η δύναμή τους
μετριέται, συνήθως, σε νιούτον),
ή να ποθήσει την ανέλιξή του
σε ειδήμονα της τίμιας εκμετάλλευσης.

Όπως και να ’χειτο πράγμα,
εξόχως σημαντικό είναι
το αντικείμενο της υποταγής του.

Αν, προλετάριε, είναι αλλότριο

των εφηβικών οραμάτωντου,
αν το βαριέται, παίζει να γειτονέψουν
οι θέσεις σας στα άτυπα
οδοφράγματα του μέλλοντος.

Απεναντίας, αναμείβεται
για να κοινωνιολογεί τα του τέρατος,
αν το φχαριστιέται, τότε δύσκολα δεν
θα σε προδώσει, αφού, ταγμένος στο καθήκον
ν’ απομακρύνει το αναπόδραστο μέλλον,
να τεντώνει τα ελατήρια των συνειδήσεων,

θα μπεκρουλιάζει,ο ξενέρης, ο λυπηρός,
ποσοστά παγωμένης υπεραξίας.

Τότε, προφανώς,
δεν θα τον διαβάσεις ποτέ· κι αυτός
ποτέ δεν θα γευτεί
τη σφαιρική σου γνώση.

Στο μεταξύ, το παγκόσμιο κοινωνικό σύστημα, που θα μπορούσε να σχεδιαστεί σαν μια καμπύλη που τείνει να συναντήσει την ασύμπτωτή του, ίσως και να καταρρέει. Κι αυτή η διαίσθηση με οδηγεί να το αποκαλώ σφαδάζον τέρας. Η τριβή που προκαλείται από το πλησίασμα καμπύλης και ασύμπτωτης, είναι τρομερή. Αναπτύσσονται μαγικές θερμοκρασίες, κολΑσιαίοι κραδασμοί. Τι στον κόρακα, πάλιν αλλιώς μου βγαίνει.

Πάλιν, όπως στον Κόρακα:

Η Ιστορία, ένα μπουκέτο από Ασύμπτωτες

που αποξηράνθηκαν και τρίβονται σε τύρφη,

για να λιπάνουν τις συντεταγμένες του Ποτές –

που κάθε ουλή της Γης η γλώσσα τους τη γλείφει.

Έτσι, με σχήματα, Γεωμέτρες των Ανθρώπινων

απολαμβάνουν τη συναίρεση του Πόνου

που προηγήθηκε ταράξεων αξιόποινων

αλλά και έπεται κάθε της Μνήμης φόνου.

Η νυν Ασύμπτωτη, στα όριά της, φλέγεται:

πυρ και μανία, θερμοκρασίας βαθμοί χιλιάδες.

Και η ψυχή μου, η ασήμαντη, ορέγεται

να ροκανίσει τις απόλειφες ικμάδες.

the Redskins - the Power is Yours by danirockabilly

Κάποιος Προλετάριος

2012-01-09T09:00:00.000+02:00

The Popular Wobbly - The Grand Industrial Band
(by MrStuhlfauth)

Κάποιοςπρολετάριος, θεωρεί ότι,
μπορεί να, έχει δύο επιλογές:

1. Ερωτεύεταιτην τάξη του.

Επωφελείται
της ιστορικής σημασίας
της ιστορικής αποστολής
της ιστορικής τάξης του.

Ερωτεύεταιτην υποτέλειά του,
προάγει την ηθική της τάξης,
παλεύει με τα μετανεωτερικά κύματα,
αποδιοργανώνεται, αυτός ο άλλοτε
απροκάλυπτα ανδροπρεπέστερος
των ταξικών εχθρών του,
αξιοπρεπής, φτωχός,
με φιλότιμο.

2. Μισείτην τάξη του.

Αγοράζειλαχείο ή παίζει προ,
φοράει τίμπερλαντ ή ολ σταρ,
εξαρτάται από την ηλικία,
περπατάει στητός,
ξυρίζεται ή μένει ελαφρώς αξύριστος,
ανάλογα με την ηλικία,
πάντα φρεσκολουσμένος,
καταναλώνει τσίπουρο ή τζιν
στο ουζερί ή στο κλαμπ,
ανάλογα.

Όπως καινα ’χει το πράγμα,

κάποιος προλετάριος
διαθέτει σιντί ή εμ-πι-θρι πλέιερ
κι ακούει Καρρά ή Πλούταρχο
ή Ντορς ή Άμπα ή Ρεντ Χοτ Τσίλι Πέπερς,

ανάλογα, πάντα.

Συμμετέχειπάντοτε ή ποτέ
στην απεργία ανάλογα με το αν η διεύθυνση
επέτρεψε ή όχι τη σύσταση σωματείου.

Κάποτεαγάπησε ή θ’ αγαπήσει·
μια της τάξης του, συνήθως.

Θαψηφίσει ΚΚΕ ή Καρατζαφέρη
ή κάτι άλλο.
Θαψηφίσει. Θα ψηφίσει,
θα δει ειδήσεις, Μέγκα ή Σκάι ή Σταρ.

Όμως, στοβάθος,
αυτό που τον διαφοροποιεί
από εσένα
είναι ότι βαριέται
αφόρητα τη δουλειά του –
ακόμα κι όταν,
υπό την επήρεια σταχανόφντιουμ,
χαμογελά και φουσκώνει.

Αντίθετα μεεσένα,
που, αυτάρεσκος, άοκνος

οργανικόςδιανοούμενος,
καταστρώνεις σχέδια ηγεμονίας
μιας οργάνωσης νέου τύπου,
μελετώντας συμβάντα και
χειριζόμενος άπταιστα
τα σύγχρονα μεθοδολογικά εργαλεία
ανατροφοδότησης της ωσαύτως
προϊστορικής ευλάβειας.

Προφανώς,

δεν θασε διαβάσει ποτέ.

Florence Reece - which side are you on (by Jslayltd77)

Todo Cambia

2012-01-06T18:23:00.000+02:00

Ψ: νογώ - χαντίπερας από GRYannisGR

Όλα αλλάζουν.

Απαράλλαχτη, αιώνες, διακρίβωση.

Η πληγή εγκαλεί σαν ιδεολογία.

Σαν ιδεολογία καταλήγουν όλα .

Aλλάζουν έως ότου καταλήξουν.

Κατέληξε κι ο δείνα, στου τάδε την καντίνα.

Αλλάζουν τα πραύματα, στη σωστή βράση.

Ακούω πως πάντοτε τα πάντα, ρει.

Κατανογώ πως δεν σκαμπάζω γρι.

Όλα αλλάζουν,

διεπόμενα από σταθερούς νόμους

που αλλάζονται από άλλους αυστηρότερους

καθώς το συστημάπαν εξοργίζεται

με το χάος που προξένησε
η πεταλούδα

που άλλαξε από κάμπια

Ναι, πάντα todo cambia.

Αλλαχθέντων των αλλακτέων,

όλα αλλάζουν στα πέριξ

κι οι φωτιές. Κι η πτέρυξ

του λεπιδόπτερου, αυθάδης,

περιλούζει με εξαντλαντώσεις,

με φριγδούπους, με ουρλιαθύρους

το είναι, το πίνε, το τρώγε μου.

Αναπνέω

υπάκουος στο νόμο πως

όλα αλλάζουν.

Θα πρόσθετα μια πρέζα αλάτι, μα

τέτοια πρόσθετα σκανδαλίζουν το αίμα μου

και υπόσχεται στο αγγειακό επιθήλιο

σαγρέ επιστρώσεις.

Θ’ αλλάξω χάπια. Όλα αλλάζουν.

Άλλοτε αλλάζουν άλαλα,

και άλλοτε με τράλαλα.

los miserables: todo cambia - by flakoeMeR

νέα σελίδα για την παλιά σελίδα

2012-01-05T12:00:00.000+02:00

Και εγένετο νέα σελίδα,

η Σπαραγμάξα,

για την που πάλιωσε,

την Καρακάξα.

Dylan-Ramones My Back Pages by limbojazzvideo

Προς το παρόν (τουλάχιστον)

το περιεχόμενο της νέας σελίδας

ταυτίζεται με αυτό

της προηγούμενης ανάρτησης

με τίτλο

Σπαράγματα Καρακάξας.

by nikolaos333