Κυριακή 31 Ιουλίου 2011

Καλοκαίρι

Sam

Billie

Bill

Modern Jazz Quartet

Wijnand Van Klaveren

Cecily Nall and the Point Chamber Orchestra

Petrucciani - Manhattan Project

Big Mama (Thornton)

Janis

Nick (Drake)

και χιλιάδες ακόμα...

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Στέλλα;

Όταν γίνεται λόγος για το

Μιχάλη Κακογιάννη

μου ’ρχεται στο νου

η συγκλονιστική σκηνή

από τη «Στέλλα».

Το ίδιο συνέβη

κι όταν άκουσα για το

θάνατό του.

Η σκηνή εναλλάσσεται

στη μνήμη με άλλες,

όπως εκείνη με το χορό

του Ζορμπά – Άντονι Κουίν,

απ’ τις χαρακτηριστικές

της αναδιαμορφούμενης (τότε)

νέας πατριωτικής ιδεολογίας,

της εμποτισμένης

με το θεοδωράκειο συρτάκι.

Όμως, όπως πάντα, έτσι και τώρα,

επανέρχεται δυνατά

η σκηνή από τη «Στέλλα».

Θα τη γράψω

τη λέξη του συρμού:

Εμβληματική σκηνή,

μένω πάντα άναυδος

όταν προβάλλει στο γυαλί,

η σκέψη μου, τότε, θολή

με βάζει να τηνε μισώ, μα και να τη χαζεύω,

όπως μικρός τις έμορφες κοπέλες που περνούσαν

απ’ την παλιά μου γειτονιά, που χάθηκε σα λάθος,

που 'μοιαζε κείνης της σκηνής σα να 'ταν, σαν τον κόμπο

που μου σαλπίζει τη στριγκιά, της Στέλλας την αναίδεια,

και μου κρατάει σαν όμηρο τ’ ανόητα τα σχέδια,

που στίχος, που όλο κρύβεται σε ψεύτικες πεζούλες,

γίνεται και τρανώνεται και μαστιγώνει δούλες

της καταπόνησης του νου, της άξεστης λατρείας

μιας Ανδρομάχης άδολης, μιας πατημένης Τροίας.

αγάπη - δίκοπο μαχαίρι, με της χαράς την πεθυμιά

κάποτε μ' έπαιρνες στο φέρι και με γελούσες άλλη μια

το δάκρυ σου το φλογισμένο, τη στέρνα αρμύρισε ξανά

από τα μάθια εξαρτημένο, στεγνό σαν πρόγραμμα οκανά

φωθιές σε μάθια δε μπανίζω, σβησμένα αστέρια δε θωρώ

ούτε μεθέξεις προσπορίζω, ούτε ρεπούμπλα πια φορώ

φεγγάρι σαν το πορτατίφ μου, τραβώ κορδόνι και σβηστό

μου μουρμουράς το λάιτ μοτίφ μου, με τόνα μάτι σου κλειστό

μισό τον πόνο για να βλέπεις, μισό το φόνο ν’ αρνηθείς

μισώ το χρόνο που όλο δρέπεις, μη σώσεις να με λυπηθείς

έμεινες, στέλλα˙ το μαχαίρι δίκοπο μπήχτηκε κι εσύ

πάνω στη σέλα για τ' αστέρι με τις ματάρες σου καρσί

χύμηξες και κατασπαράζεις τα όνειρα των αγοριών

ακόμα και νεκρή ανταριάζεις, αντάρα των μισοφοριών

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

κοινότοπο: αιφνίδιος θάνατος νεαράς σταρ

τότε

κάτι εκτόξευσε ανοησία στο διαδίκτυο

κανάλια άρμεξαν την ευκαιρία

φαν έκλαψαν

από ένα δάκρυ

μέχρι λυγμούς

τι κρίμα

έζησε γρήγορα

σαν τους άλλους

που πέθαναν

νέοι

ποπ μύθος

η φάρσα επαναλαμβάνεται

αφήστε να πεθάνω

με πάταγο

αρκετά

με λυπηθήκατε

όταν τρέκλιζα

τώρα η μορφή μου δεν θ’ αλλάξει

θα βρεθώ σε ταμπακέρες πόστερ τισέρτ τετράδια

σε διάφορα προϊόντα για

ποπ ήθος

θα μπω σε αφιερώματα περιοδικών εκπομπών ένθετων

θα πουληθεί ανέκδοτο υλικό μου

πολυεθνικοί γύπες

θα εφεύρουν καινούρια κόλπα

να συγκινούν τα κοριτσόπουλα

κοριτσόπουλο ονειρεύτηκα

την αρχή

το τέλος με ονειρεύτηκε

ενώ όλοι

το προέβλεπαν

με βεβαιότητα

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

All is Loneliness

Μοναξιά, μοναξιά, των ονείρων μας θεά,

συ που χάρισες ανάσα στη χαμένη μου καρδιά

Αργύρης Μπακιρτζής, 1979

Lucian Freud (8/12/1922 - 20/7/2011)

Interior in Paddington - 1951

τα δάχτυλά μου η μοναξιά

τα βάφει χρόνια μενεξιά

Janis - by GonxoJoplin

πάνω στις νότες ακουμπούν

γυρεύουν μέσα τους να μπουν

Moondog - by rackmepablo

κι απ’ των ονείρων τη θεά

συνδέουν καλώδια ερσεά

Kono Michi - by konomichimusic

ανάσες ντύνουν την καρδιά

να ξεσκαλώσουν τη βραδιά

Antony and the Johnsons - by DorianFuk

να βρω την κόχη να χωθώ

να κρατηθώ να ισωθώ

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Hello Emptiness

φέρνω μαντάτα για την καντάτα

της μοναξιάς

λέξεις πηχτές λέξεις του χτες

ψυχής σταξιάς

by RARDrugo

στρίβω κλειδί λέω επειδή

συρίζω

θάβω σβουνιές με ρουθουνιές

μυρίζω

by AquaticBigfoot

δεν είναι εκτός και παρεκτός

διαπιστώνω

στους καπιταλισμούς μονήρεις εγκλεισμούς

παντανταμώνω

by RichardContact1962

κι ο θάνατος αθάνατος

δαμάζει

μπιλώχνει και μαζώχνει

περιφράζει

Δεν ξέρω πώς.

Πες μου πώς γίνεται.
Μόνο του πάει το πράγμα.

Σχεδόν μόνο του.

Σχεδόν πάντα.

το ποίημά της:

by Gladiator23111

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

από τη συλλογή τής Κατερίνας Γώγου "Ιδιώνυμο"

εκδ. Καστανιώτη, πρώτη έκδοση 1980