ο Τσίπρας γουλί

gifvault

Ο Τσίπρας γελούσε και ξεροκατάπινε, έμενε, λες και του είχε καθίσει ψαροκόκαλο, ξαναγελούσε με δάκρυα, τραύλιζε λέξεις ανάκατες από το Σύνταγμα της Ελλάδος, ο κόμπος στο λαρύγγι φούσκωνε σαν χειροβομβίδα του ΕΛΑΣ, ο Γλέζος έξω απ' το κουπέ τραβούσε απ' το μαλλί την Παπαρήγα, το τρένο τρανταζόταν σαν αερόπλανο, κοπάναγαν τα κεφάλια στο ταβάνι, ο Τσίπρας ήξερε πως ήταν πάλι μόνος με τον Βαρουφάκη που είχε απλώσει τις αρίδες και βρωμούσε σκόρδο, δεν υπέκυψε στον τελευταίο πειρασμό του να τα παρατήσει, να πάρει τη γυναίκα που αγάπησε να πάνε διακοπές με ωτοστόπ, πού μπλέχτηκα είχε σκεφτεί, με πήρε στο λαιμό του ο Αλαβάνος, ξύπνησε ο Βαρουφάκης κι άρχισε να κλάνει, είχε δεκατρείς κλήσεις από τον Σκουρλέτη, το τρένο γύριζε όλο γύρω σε σαλίγκαρο, είχε στη μούρη το κεφάλι του Μαρξ όπως το πλοίο στο Σουίτ Μούβι, άμα τον ξύριζαν και του 'βαζαν γυαλιά ίδιος ο Σόιμπλε θάτανε, σκέφτηκε, ο Βαρουφάκης που είχε ξανακοιμηθεί ξύπνησε μ' ένα ουάου, είδα, του είπε, μια γριά ίδια ο Ντάισελμπλουμ, ή μήπως ίδια ο Βιτγκενστάιν, μάλλον ο Βιτγκενστάιν, μου είπε Γιάνη μου το κασκόλ σου τρε μπανάλ και να το ξέρεις αν σχεδιάζεις το μέλλον βάσει του παρονθόντος θα είσαι δεισιδαίμων, ρώτα τον Δραγασάκη που είναι έμπειρος, πολύ πιο επικίνδυνος θα πει, και κάνε το αντίθετο, μου είπε, Αλέξη, τον κοίταξε με τρόμο ο Τσίπρας, θυμήθηκε που του είπε ο Λαφαζάνης σήμερα Κέινς - αύριο Μπουχάριν, τραντάχτηκε το τρένο και σταμάτησε, πλακώσανε γριούλες της γενιάς των 700 ευρώ και κάτω, νέοι των 25 με τζιν 751, κοκκινοτρίχηδες δανειολήπτες και γονυπετείς της μεσαίας τάξεως, όλοι γι' αυτόγραφα, ανθ' υμών γουλί me, ψέλλισε ο Βαρουφάκης, ο μπαρμπέρης τράβηξε απαλά την πόρτα, πέρασε την πετσέτα στον λαιμό που ξεροκατάπινε, άρχισε να κόβει βαθιά, έβγαλε μετά τη σαπουνάδα και το ξυράφι, ο Βαρουφάκης ξαναξύπνησε, αυτή τη φορά μέσα σ' εφιάλτη, όχι, Αλέξη, όχι γουλί, ούρλιαξε κι ανατρίχιασαν οι αλεπούδες, μάλλον η ανατριχίλα, όχι το ουρλιαχτό, ξύπνησε την κυρία Κικίδη - Μουλά, που απ' το τέλος του Γενάρη τη βασάνιζε η σκέψη της επιστροφής στην πατρίδα, θα περιμένω τη συμφωνία με τους εταίρους, είχε πει στον φίλο της στην Τσιάπας, τον Χοσέ, για τον Πρόεδρο δεν την πολυένοιαζε, ποτέ της δεν πίστεψε ότι θα πρότειναν Αβραμόπουλο.

sibillagr

Οποιαδήποτε ομοιότης 

με πραγματικά πρόσωπα, ονόματα κλπ

στο εφήμερο μικροπράμα ο Τσίπρας γουλί
είναι τελείως συμπτωματική, με εξαίρεση 

την περίπτωση της κυρίας Κικίδη - Μουλά. 

Η τελευταία εμφανίζεται για δεύτερη φορά το 2015.

Η πρώτη φορά ήταν σ' ένα φευγαλέο πέρασμα

κατά την παρουσία της υπόθεσης MHNYMAL

στο τεύχος 12 του περιοδικού ΤΕΦΛόΝ

που κυκλοφόρησε στις αρχές του Γενάρη.

Πετεφρής: Το κρυφό μαγιό

Απ΄ έξω μαυροφόρα η κορασιά
πικρής τρολιάς χειροπιαστό γκαβάδι, και μέσα σε λουκάνικα βαριά
τόσο βαριά , που παίρνει κάθε βράδυ να φάει στα κουτουρού,
με πατατένια γεύση χοιρινου
τρεμάμενη χωνευτικό αναδεύει,
και γύρω κολλητάρια της μαζεύει.


Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί
του γκόμενου η τελευταία ελπίδα! Βραχνά ο αγκιτάτορας λαλεί
Γλυτώνοντας απο την πιτυρίδα με λόγια μαγικά!
Εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά
τον πόνο της κοπτάτσιας, εκεί βλέπει
Τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει.


Κι απ’ το γκαζάκι του Άθενς Μολ ψηλά,
που εβούβανε τα στόματα των μπάτσων και ρίχνει τζαμαρίες στα μαγαζιά,

ένα μαγιό, ντιζάιν των καπάτσων, από τη καπνουριά
βγαίνει, που δένει στο λαιμό με σικ θηλιά,
κι απ’ της Ριβ Γκως τα τρέντι φιγουρίνια
που δείχνουνε πανάρχαια πλουμίδια.


Ένα τραγουδι ακούεται ευθύς
σαν χιπχοπάδικο ενός τρελάκια Γάλλου, κι η κοπελιά ακούει εμπαθής
προφητικά τα λόγια του αλλαντάλλου που΄χει φωνή βαθειά:
«Μη σκιάζεσαι στα κρύα! Με ζεστασιά
μόλις θα σκάσει των καυσώνων καλοκαίρι
θα το φορέσεις το μαγιό και θα σαι αστέρι!»

[από τον Γενάρη του 2013] :

Yπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί 

πως το ποίημα θυμίζει αορίστως 

ένα δημιούργημα του Ιωάννη Πολέμη, 

αλλά ... 

freerepublic

αυτόν

τον Αύγουστο

με άλλους στίχους

μπλογκοσφαιρόβιους

Stixakias: Μαζί μέχρι το θάνατο...

Είμαστε εμείς τα δύο τόσο ενωμένα
που θα έλεγε κανείς πως είμαστε ένα
Δίπλα σου ζω κοντά σου ανασαίνω
και αν σε χάσω αυτόματα πεθαίνω

Τόσο μεγάλη είν’ η αγάπη αυτή που σου ‘χω
που ντύνομαι με αυτό που ντύνεσαι το ρούχο
Μία καρδιά χτυπά για μας ρυθμό έχει ένα
Στο ξαναλέω. Αφού είμαστε ενωμένα…

Όταν πονάς ο πόνος σου αντανακλάται
φτάνει σε μένα. Το κορμάκι μου συσπάται
Όταν κρυώνεις κι εγώ νιώθω αυτό το κρύο
Στο ξαναλέω. Είμαστε ένα. Όχι δύο

Είναι αγάπη ή ανάγκη; Δεν το ξέρω
Δεν ξέρω αλήθεια αν ποτέ θα καταφέρω
να ζήσω μόνο μου. Δεν ξέρω κι αμφιβάλλω
“Αυτά είπε χθες το ένα αρχίδι μου στο άλλο…”

ingrid-berthon

 [ από τα τρυφερά στιχάκια του στιχάκια ]

αυτόν

τον Αύγουστο

με άλλους στίχους

μπλογκοσφαιρόβιους

στην υστερνή μου θέληση

Η ιδέα του θανάτου που υπόκειται σ' όλη την αποκριάτικη λατρευτική δράση - της οποίας μάλιστα οι περισσότερες εκδηλώσεις διεξάγονται στο ύπαιθρο, πάνω στο νωπό, λόγω εποχής, χώμα - αναδεικνύει τον πολύσημο συμβολισμό της ίδιας της γης, ως υποδοχέα των νεκρών σωμάτων αλλά και ως μήτρας και τροφοδότριας κάθε μορφής ζωής. Η ταύτιση της γονιμότητάς της με τη γυναικεία γονιμότητα δίνει τη βάση για μια σειρά μιμικών παραστάσεων με το διφορούμενο θέμα όργωμα - συνουσία. Αλέτρι, υνί και φαλλός, ταυτόσημα, είναι πρωταγωνιστικά σύμβολα του ελληνικού καρναβαλιού, τόσο ως θεατρικά εξαρτήματα των μεταμφιεσμένων όσο και ως θέμα των αδόμενων τραγουδιών, δίνοντας μέσα από το συνταυτισμό φύσης - ανθρώπων μια υπόσχεση γονιμότητας και αιωνιότητας. 

Η συμφιλίωση με το θάνατο δίνει στους ανθρώπους την αίσθηση μιας απεριόριστης υπαρξιακής ελευθερίας, που πρώτα απ' όλα εκδηλώνεται ως αμφισβήτηση κάθε κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας. Η καταλυτική αυτή οπτική, υιοθετώντας τη γλώσσα του γέλιου μέσα από την ανεξέλεγκτη διακωμώδηση των πάντων, ξεσκεπάζει την αντίφαση ολόκληρου του κοινωνικού συστήματος, αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπο αλλά και τη "σχετικότητα κάθε κοινωνικής δομής, κάθε τάξης, κάθε εξουσίας". 

Μιράντα Τερζοπούλου

στο ένθετο από τα Αποκριάτικα της Δ. Σαμίου

karnavalosgr

Στην υστερνή μου θέληση

όταν θε ν' αποθάνω

εκατοντάδες γυναικών

στο μνήμα μου αποπάνω

να γαμηθούν ολόγυμνες

από μπροστά και πίσω. 

Να γίνουν γλέντια και χαρές

να γίνουν πανηγύρια

και να γαμούν καλόγεροι

μέσα στα μοναστήρια

τις όμορφες καλογριές

τα καλογεροπαίδια

να βγουν παιδιά από μουνιά

να βγουν και κωλοπαίδια.

Το χρήμα μου μου το μετρητό

θε να κληροδοτήσω

σ' όσες μ' ευχαριστήσανε

από μπροστά και πίσω.

και τ' άλλα τα υπόλοιπα

θε να τα δώσω όλα

σε μία Αγιαννιώτισσα

σε μία χοντροκώλα.

Δίνω τ' αρχίδια στο χωριό

και στη Μαριώ τον ψώλο

σ' αυτήνε που με χόρταινε

κάθε βραδάκι κώλο.

βωμολοχικόν καθαροδευτεριάτικον
από την Αγία Άννα Εύβοιας
(Γαμοτράγουδα - Εκδόσεις Γαβριηλίδη)

από τη Νεοελληνική Αθυροστομία της Μαίρης Κουκουλέ:
κρητικόν εργόχειρον της κας Χρυσούλας Κουκουράκη
φωτογραφία Στέλιου Σκοπελίτη (1983)

Κύριος και Δούλος (ΙΙ)

Ή, μάλλον, κυρίες και δούλοι, για το (ΙΙ), κυρίες και κύριοι και αγαπητά παιδιά, δούλοι του Θεού ενίοτε, δούλοι της τρόικας ίσως, δούλοι των παθών και του ταράχου ενίοτε αυτών (των παθών). O ελληνοδουλολόγος Yvon Garlan ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, όμως τι σημασία έχει; Για εκείνες τις Σπαρτιάτισσες, τις Λοκρές, τις Αργίτισσες, και για τους δούλους τους, η ζωή είχε αλλάξει για πάντα. Τι σημασία έχει αν ήταν σπάνια περιστατικά; Γι' αυτές, γι' αυτούς, ήταν όλη η ζωή. Οι δούλοι αντικατέστησαν τους απόντες κυρίους, είχαν να προσφέρουν κάτι πέρα από την ελευθερία ή τη δουλεία, και δεν τ' αρνήθηκαν. Η άρνηση της άρνησης ανάποδα: όχι πια ο κύριος δούλος του δούλου, ένεκα της ανάγκης του να είναι κύριος, να έχει δούλο, αλλά ο δούλος κύριος της κυρίας, ένεκα της ανάγκης της να είναι γυναίκα, κατά το φυλοκοινωνικώς λεγόμενον. Να, κοιτάξτε, κυττάξτε την ταφόπετρα, το δουλάκι δείχνει στη γυναίκα που συνόδευσε στον τάφο, δείχνει... Τι δείχνει;

wikipedia

Στο Άργος, που το εγκατέλειψαν οι πολίτες του ύστερα από ήττα από τους Σπαρτιάτες στα τέλη του 6ου αιώνα ή στις αρχές του 5ου, οι γυναίκες είχαν αναλάβει την επιβίωση της πόλης με τη βοήθεια δούλων (δίχως αμφιβολία των Γυμνητών της περιοχής) τους οποίους παντρεύτηκαν, ώσπου να ενηλικιωθούν οι γιοι των εξαφανισμένων πολιτών. Το επεισόδιο αυτό έκανε πολύ θόρυβο στο εξωτερικό, αν είναι αλήθεια ότι η τετραλογία που αφιέρωσε το 463 ο Αισχύλος στις Δαναΐδες ήθελε να εκφράσει ποιητικά τις νομικές διαμάχες και τις σοβαρές κοινωνικές και ψυχολογικές δυσχέρειες που συντάραζαν τότε το Άργος, αναφέροντας το δίλημμα του αναγκαστικού γάμου, την αντίσταση των γυναικών προς τη σκληρή μοίρα που τις καταδιώκει και την αφοσίωση όσων, όπως η Υπερμνήστρα, αποδέχονται τους απεχθείς συζύγους από πατριωτική επιταγή και από φυσική επιθυμία για τεκνοποιία.

Στη Λοκρίδα, την ώρα που ο Μεσσηνιακός πόλεμος είχε κρατήσει τους πολίτες μακριά από τις εστίες τους, οι γυναίκες τους είχαν βρει παρηγοριά από τους δούλους τους (που ήσαν αναμφισβήτητα ειλωτικού τύπου) και στη συνέχεια είχαν συμμετάσχει μαζί μ' αυτούς στην ίδρυση της ιταλικής αποικίας των Επιζεφύριων Λοκρών γεγονός που εξηγεί, κατά τον Πολύβιο (XII, 5, 6), ότι στην πόλη αυτή «η κληρονομική αριστοκρατία προέρχεται ολόκληρη από τις γυναίκες και όχι από τους άντρες».

Σχετικά με την ίδρυση του Τάραντα από τους «εξω-ταξικούς» Λακεδαιμόνιους που είχαν την ονομασία «Παρθένιαι», κυκλοφορούσε επίσης μια παράδοση ότι επρόκειτο για νόθους, που γεννήθηκαν κατά τον πρώτο Μεσσηνιακό πόλεμο από τις Σπαρτιάτισσες και τους Είλωτές τους. Είναι, λοιπόν, αξιοσημείωτο ότι μόνο στις πόλεις που γνώρισαν μια δουλεία ειλωτικού τύπου δόθηκε μερικές φορές η δυνατότητα στους δούλους, σε καιρό κρίσης, να αποκτήσουν πρόσβαση στις γυναίκες των πολιτών και να συνδεθούν έτσι με τη ζωή της κοινότητας.

ο Αίας βιάζει την Κασσάνδρα που αγκαλιάζει το άγαλμα της Αθηνάς που αδιαφορεί

Έτσι είχαν τα πραύματα. Οι Λοκρές βρήκαν παρηγοριά στους δούλους, ελλείψει κυρίων ανδρών, οι οποίοι κύριοι οίδασι τι ποιούσι - ό,τι εκείνος ο Λοκρός ο Αίας που βίασε το λάφυρό του, την προ ολίγου μικρή κυρία, την ξακουστή Κασσάνδρα. Αυτές οι ιστορίες γράφτηκαν στα ντιενέγια, που λένε, δούλων και κυριών, και φτάσανε αθόρυβα, σαν τη σουρλουλού την ομίχλη, στις μέρες μας, στις ζωγραφιές και στα τραγούδια, όπως σ' εκείνο του Ρασούλη, του Παπάζογλου, του Ξυδάκη, το από τη γυναίκα ούτε 'να καλό δεν είδα, που λέει κάπου "όσο σκλαβωμένη θάσαι σ' ένα μπονηρό, άλλο τόσο σκλάβος θάμαι κι όλο θα πονώ", όπως και σε τούτο το...

galmenaya

παιδί δουλάκι που με λες δεν με πειράζει

κοίτα κυρά μου, κύττα, βγήκα γκέιμ όβερ

κοίτα το λάπτοπ μάλλον η ώρα πλησιάζει

οι δυο να μείνουμε δικός σου νάμαι λόβερ

σαν τις λοκρές που όταν το μάθανε λουφάξαν

τι έκανε ο αίας της κασσάνδρας του συνδρόμου

κάνε το ίδιο μες στον τάφο που μας τάξαν

να με χαδεύεις να με λες γλυκά "μωρό μου"

wikimedia




Κύριος και Δούλος (I)

Παρωδίας το Ανάσασμα

τρελοκορακίστικο:

σ' αυτό τον δύσκολο καιρό

για κάτι λίγα ευκαιρώ

κι είπα, τι κάνω;

μα βρήκα εύκολην οδό

ριμάρω για να παρωδώ

σαν τον φουστάνο

facelift

Επάνοδος στην παρωδία που ζει ανάμεσά μας, ο Φουστάνος είναι νομίζω ένας πλαστικός χειρουργός, ήτοι ένας παρωδός προσώπων πλουσίων, η παρωδία παντού τέρπεται από τη ληστεμένη ζωή μας, αλητεύει στις κατά λάθος επινοήσεις μας, στην παρωδία που ονομάζουμε παραποίηση διότι παραποιεί κάθε τι, όπως και τα ποιήματα, και διότι παρωδία είναι το παρατράγουδο, που είναι παραποίηση με νότες. Σα βγεις στον πηγαιμό για παρωδία τιτλοφορείται το αφιέρωμα του Τεφλόν, στο οποίο συμμετείχα, εκτός τριών άλλων, με το προ-προηγουμένως δημοσιευθέν Είμαστε Πάτοι. Γράφει στην εισαγωγή τού αφιερώματος, η Ράνια Καραχάλιου (Ρ.Κ.):

Στην πραγματικότητα, κάθε λεκτική αναπαράσταση αποτελεί μια (ανα)κατασκευή λόγου, και κατ' επέκταση ταυτοτήτων, η οποία προσαρμόζεται στην εκάστοτε περίσταση, ώστε να επιτευχθούν συγκεκριμένες επικοινωνιακές προθέσεις, αφού - μεταξύ μας τώρα - δεν επιδιώκουμε να μεταφέρουμε με ακρίβεια τα λόγια του άλλου, αλλά να προβάλλουμε την αξιο-λογική στάση μας απέναντι σε αυτά. 

Έτσι είναι, αλήθεια. Όταν μεταφέρουμε τα λόγια κάποιου άλλου (θα πρόσθετα: προφορικά ή γραπτά), πάντα, ευθέως ή πλαγίως, αυτό που λέμε δεν μπορεί παρά να είναι η δική μας εκτίμηση και στάση απέναντί τους και απέναντι του άλλου. Πρόκειται για την απλούστερη, ενίοτε ακούσια, παρωδία. Η παρωδία ως είδος στη λογοτεχνία είναι συνειδητή και συνήθως, όχι απαραίτητα, διακωμωδεί ή σατιρίζει. Το παρωδούμενο ή κάποιον/κάτι άλλο δι' αυτού. Οι παραποιήσεις που δημοσιεύονται στο μπλογκ MHNYMAL, υπό την γενική ετικέτα ΠαΡαΠοιήσειΣ, δεν ανήκουν, συνήθως, στην κατηγορία αυτή. Ίσως, κάποτε, οι παραποιήσεις, μ' αρέσουν οι διαστολές των εννοιών, είναι ακούσιες. Παρεισφρέουν σαν στίχοι από αλλού κι απ' άλλους, όπως οι στίχοι του Σαχτούρειου Ζακχαίου και η αποστροφή της Εβραίας του Μπρεχτ (εκείνη έλεγε, βέβαια, ψήφισα εγώ τον Τέλμαν - όχι την Κανέλη, μωρέ μήπως θέλει δύο λού; - και τους άλλους κομμουνιστές) που συνέδραμαν στο Αναγκαίο Κακό.

Χαμένα Κορμιά

Στην περιδιάβασή της στην εν Ελλάδι παρωδία, η Ρ.Κ. υπενθυμίζει την παρωδία της Ιλιάδας Βατραχομυομαχία και την πληροφορία του Αριστοτέλη ότι ο κωμικός ποιητής του 5ου αι. π.Χ. Ηγήμων ο Θάσιος ήταν ο ιδρυτής της παρωδίας. Ο Lesky γράφει ότι παρότι η Βατραχομυομαχία είναι παλιότερη, ο Ηγήμονας έκανε την παρωδία αυθύπαρκτο είδος. Πάντως, ο Heinz-Günther Nesselrath στην Εισαγωγή στην Αρχαιογνωσία υποστηρίζει ότι δίκαια ο Πολέμων ανακήρυξε τον Ιππώνακτα ευρετή της παρωδίας παραθέτοντας τέσσερις εξάμετρους που σε επικό μέτρο, γλώσσα και ύφος παρουσιάζουν πλέον όχι τα κατορθώματα ενός ήρωα αλλά τις αμαρτίες ενός καλοφαγά. Ο Nesselrath κάνει λόγο για πανταχού παρούσα παρωδιακή φλέβα. Ιαμβογράφος, έφτιαχνε ίαμβους κουτσούς, χωλίαμβους, σκάζοντες τους λέγανε. Αλλά και στο Λεξικό Σούδα ή Σουίδα αναφέρεται ότι ούτος πρώτος έγραψεν παρωδία. Άσχετα από τη χρονική πρωτιά, γεύση Ιππώνακτα:

Φουσκώνει ο μανδύας σου την ιστορία 

των συναναστροφών σου, άθλιο θηλυκό. 

Ο σκαπανέας Ιππώνακτας την ξέρει απ' έξω κι ανακατωτά. 

το ίδιο κι ο Αρίφαντος. Τί τύχη! 

δεν έπιασε τον κλέφτη να βρωμολογάει κλοπή. την ώρα 

που προσπαθούσε ν' αποκρούσει τον κανατά Αισχυλίδη, 

σε απάλλαξε ο Ιππώνακτας από την παρθενιά σου 

και τέρμα οι κουβέντες.

Ο Γιώργος Μπλάνας μετάφρασε στον Αρχίλοχο το πιο πάνω απόσπασμα. Διαθέτει, έγραψε, μεγάλη δόση εκδικητικότητας για Αρχίλοχος, αλλά και μεγάλη δόση ειρωνίας για Ιππώνακτας. Από τη μετάφραση της Ομάδας Φιλολόγων για τον Φιλιππότη, Ιππώναξ ο μισογύνης:

Δύο ημέρες η γυναίκα πολύ γλυκές μας δίνει

όταν την παντρευόμαστε κι όταν την πάμε πεθαμένη.

Αλιτήριος, πράγματι, προαιώνιος φεμινιστικός στόχος. Όμως, ο Ιππώναξ ο παρωδός μάλλον αλλάζει ρόλους. Όπως εδώ, στη μετάφραση του Θ. Κ. Στεφανόπουλου, που κάνει τον φτωχό του θεού επαίτη:

Ερμή, Ερμή μου, της Μαίας γιε, Κυλλήνιε,

επάκουσε την δέησή μου, γιατί τουρτουρίζω

και χτυπούν τα δόντια μου

Δώσε μια χλαίνη στον Ιππώνακτα και κανένα χιτωνάκο

και κανένα ζευγάρι σανδαλάκια και παντοφλάκια γούνινα

και εξήντα χρυσούς στατήρες, που ν᾽ ανεβώ στη ζυγαριά

κι ακόμα να γέρνει από την άλλη.

Γιατί εμένα ποτέ σου δεν μου έδωσες μια ζεστή χλαίνη,

το γιατρικό για το τουρτούρισμα το χειμώνα,

ούτε μου τύλιξες τα πόδια με ζεστές παντούφλες γούνινες

να μην ματώνουν οι χιονίστρες μου.

wikimedia

Κρίμα να μην έχουμε τώρα διαθέσιμη τη δουλειά του Γιάννη Δάλλα για τους ιαμβογράφους και τον Ιππώνακτα. Θα γίνει κι αυτό. Σύντομο μουσικό διάλειμμα, παρωδιακό, κι επανεπάνοδος στην παρωδία εντός των προσεχών ημερών. 

RtCWGamer

ευχές για ζωή, υγεία, αίμα και χρώμα

3-1-1920

με κουραμπιέδες, καταπότια κι άλλα τέτοια
να πάει καλά του δεκατρία η χρονιά:
ζωή, υγεία, αίμα και χρώμα· τα δοβλέτια
παν να μας πνίξουν με αδίστακτη απονιά

αυτό το βάσανο αδιάκριτά 'χει όρια
μ' ας ήταν να 'χαμε λίγο σαντάλ ανρύ
κι αντί για κρίση να 'χαμε απλώς βλεννόρροια
έτσι που κάθε πικραμένος να χαρεί

όμως το βούτυρο το φρέσκο πάει περίπατο
παν' τα τσουρέκια, οι κουραμπιέδες τα γλυκά
που μας γλυκαίναν τη ζωή μία φορά

τώρα το χάνω και το σπίτι μου το δίπατο
κλαίει η φαμίμλια, παιδαρέλια, θηλυκά
γινήκαμε άπαντες των αγορών βορά




ajkrill


θάθελα νάτανε δημόσιοι του μπερνίτσα
οι κουραμπιέδες· νάταν και τα καταπότια
φρι και δημόσια για όλα τα κορίτσα
χωρίς γιατί και επειδή, χωρίς διότια

daviddahlin

άλεθε μύλε, άλεθε

καημένη μάνα - πολυφωνικό βορειοηπειρώτικο

Η Παναγιά, η μαυροφόρα βασίλισσα των κοριτσιών, που δεσπόζει πάνω από το ιερό ανατολικό τμήμα των ναών, η υπερ-αγία που στο άκουσμα του ονόματός της οι πιστοί εγείρονται χωρίς άλλη προτροπή, είναι η κοινή μάνα των χριστια-νών, αυτή που γνώρισε τον πιο μεγάλο πόνο για το χαμό του μονάκριβού της που θυσιάστηκε δι' ημάς τους ανθρώπους. Η μακρινή μητέρα του Ελύτη εμπνέει τις μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια του Ρίτσου που θρηνούν τους δικούς τους εσταυρωμένους και που άλλοτε τη χώθηκαν και στο δικό μας σύμπαν(τουμ).

Η Παναγιά, η άχραντη παρθένα, που ίσως η ιδέα της παρθενίας της οφείλεται σε μεταφραστικό λάθος εβδομήκοντα ανδρών, η ακηλίδωτη από αντρικές εκκρίσεις, είχε άραγε η ίδια υποστεί την ανθρωπιά των θηλυκών εκκρίσεων ή μήπως έτυχε της γενικευμένης εύνοιας του κρίνου - απολυμαντή;

Σε μια θρησκεία με θεό - πατέρα και θεό - υιό, η θνητή μητέρα, εκλεκτό hardware (motherboard) της ενανθρώπισης του θεού, διέσωσε το θηλυκό στοιχείο από την τυφλή υποταγή στο αρσενικό και λατρεύτηκε στον αντίποδα της λατρείας θεοτήτων ευχύμως εκκριτικών, όπως η Άρτεμις της Εφέσου, η πολύβυζη, που οι μαστοί της ίσως και να ήταν όρχεις ταύρων, αφιερωμένα αμελέτητα μιας ασυγκράτητης γονιμότητας. 

Άρτεμις της Εφέσου

Αλλά:

Οι μανάδες - φορείς του ιού του επινοημένου μητρικού ενστίκτου θα τρέφουν πάντα μέσα στις τάξεις τους μιάσματα. Από τη Μήδεια του προδομένου έρωτα στη Χαδούλα της ασήκωτης κοινωνικής προσταγής, αυτή σκοτώνει το δυο φορές παιδί της, θύματα της ακόρεστης πατριαρχίας, μανάδες κεντρισμένες από τον ι-ερό φαλλό, το αύθαδες ιώτα που μετά το μα τής απορίας εφορμά και τις μεταμορφώνει σε μαινάδες. 

Κι αν η Μήδεια κι η Φραγκογιαννού απέδωσαν μια κάποια συζητήσιμη στην ψεύτρα κοινωνία δικαιοσύνη, η μάνα η φόνισσα του Κωσταντιού το 'κανε μόνο για να μη φανερωθεί η ατιμία της, η δίχως χρεία ελαφρυντικών αντίστασή της στου Κυρίου της τη σεξουαλική κυριαρχία. Ένα δημοτικό τραγούδι (παραλογή) που γνώρισε σύγχρονες μελοποιήσεις (όπως των Σατύρων). Στο Μεγάλο Μυστικό του ο παπα-Στεφανής ο Νίκας δίνει τη δική του εκδοχή, συνεπικουρούμενος στην ερμηνεία από την Κωνσταντίνα Γωνιωτάκη:

Kokoschka: Murderer, the Hope of Women

άλεθε μύλε, άλεθε·

κάνε στην άκρη πάλε Θεέ, 

κιμάς να γίνει στ' άλεσμα

η έμορφή τζη κεφαλή,

για να το μάθουν οι άλλες· μα

να τηνε κλαίγουν οι φαλλοί

George Grosz: John, the Lady Killer

Momus: Murderers, the hope of women

την ελπίδα στο φονιά

πλήρωσε η ομορφονιά

φόρεσε κολόνια Τόσκα

για το σκίτσο του Κοκόσκα

η κυρία Κικίδη - Μουλά

Pere Ubu by 13jalopy

Ένα βράδυ, η κυρία Μουλά,
η κυρία Κικίδη – Μουλά,
είπε
       – Ελάτε, θα έχω ελάφι.
Μα, θυμίζω, να λείψουν οι μπάφοι.


Σα μαγείρισσα είναι αστέρι
και στα δείπνα διαβάζει Σεφέρη
κι ίσως λίγο Κική Δημουλά,
για τη νύχτα· απλώς, να τσουλά.


Πήγαμε όλη η παλιά η παρέα,
δεν αρνήθηκε ούτε η Οβρέα,
που συνήθως κοιμάται νωρίς
και
      - Στα δείπνα,
                            ρωτά,
                                      τι να βρεις;


Όμως, ήταν το θέμα λαβράκι:
"Τα Μνημόνια Πτωχών κι Άλλοι Δράκοι".
Λίγο πριν να σερβίρει το εκμέκ,
είπε
       Κάπως ελπίζω,
                                ντεμέκ.


- Αλλά, δύσκολο είναι, κομμάτι –
τούτη η κρίσις διαλύει τα κράτη.
Το αδιανόητο ήρθε να μείνει,
πού να πας, δίχως στάλα βενζίνη;


Την κοιτάξαμε, άναυδοι, όλοι·
τραγωδίας μοιράστηκαν ρόλοι.
Κι ένας, λίγο πιο ψύχραιμος, θέτει
το ερώτημα, όλο σεκλέτι:


- Δηλαδή, θες να πεις πως αρχίζει
εξαθλίωσις να σου μυρίζει;
- Κι όχι μόνο. Μυρίζω και αίμα.
Και μην παίρνεις το έντρομο βλέμμα,


διότι, όπως θα ξέρεις, το τέρας,
που φυλάει το χρυσόμαλλο δέρας,
με ανέργων το αίμα γουστάρει
το τομάρι σου να μαρινάρει,


είπε, τότε, η κυρία Μουλά,
που την τρέλα ποτέ δεν πουλά:
με μια σύγχρονη μοιάζει Κασσάνδρα,
τα συνθήματα γράφει σε μάνδρα


και με γκράφιτι δίνει εξηγήσεις.
Στων χρησμών της το νόημα αν σιγήσεις
κι αν τη σκέψη προδώσει το αίμα,
που χτυπιέται από κάτω απ’ το δέρμα,


ίσως τότε να νιώσεις η φλόγα
πώς ανάβει αυτή την αλόγα,
την κυρία Κικίδη – Μουλά,
που τους στίχους μου εδώ μασουλά.

H, δε, κ. Patti Smith, υπενθύμισε στην ομήγυρη:

pattismithVEVO

η κ. Κικίδη - Μουλά,

που δραστηριοποιείται επαγγελματικώς
στην πώληση λαχείων,

πρωτοεμφανίστηκε στις 11/11/11
στην Καρακάξα

Επεκτάσεις:
30/11/11
01/12/11

και συνέχεια:
το ποτήρι που ξεχείλισε...

πατ κιουτ: ου(στ) σε όλα

Τι κρίμα. Δεν προλαβαίνουμε να παίξουμε με το δημοψήφισμα. Όσο προλαβαίνω, όσο είναι καιρός, να θυμηθούμε ετούτη τη σκηνή από τον "Θανάση στη χώρα της σφαλιάρας". Από εκείνο το παπαδοπουλικό δημοψήφισμα, την παιδική μου ανάμνηση.

2blowfish

Ίσα ίσα που προλαβαίνω και να μεταφέρω από την Καρακάξα 
την πρότασή μου για το δημοψήφισμα που δεν θα γίνει:

αν εσύ ψηφίσεις ναι,

φοβισμένε αχινέ,

λες η χώρα να σωθεί

λίγο πριν ερημωθεί;

κι αν εγώ ψηφίσω όχι
και με πιάσουν στην απόχη
λες να διαλυθεί το κράτος

απ’ τον ψήφο αυτομάτως;

αν εσύ ψηφίσεις όχι,
διαφανείς οι ψηφοδόχοι,

θα το μάθουν στην ευρώπη

πως δεν ξέρεις από τρόποι

κι αν εγώ ψηφίσω ναι,
θε να πιάσω έν’ αμανέ

να μ’ ακούσουν ως τη βόννη,

τις βρυξέλλες, τη σορβόνη

βάλε μέσα όχι και ναι,
ναι και όχι ρεφενέ,

έτσι – και με ναι και μ’ όχι –

θα πιαστούνε όλοι οι στόχοι

Κατά τ' άλλα, συνεχίζω να παρασύρομαι από τη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα που συνεχίζει να με αποσπά από την πικρή μου προσήλωση στον μοναχικό δρόμο της ποιητικής αντίστασης που θα συνεχίσει μάταια να βγάζει τη γλώσσα στη βδελυρή πραγματικότητα. Ναι.

το "σχέδιο ΒΙΕΤΝΑΜ" του ΓΑΠ

Χωρίς πολλά λόγια:

Γνωρίζουμε, από απίστευτες άκρες, 

το απόρρητο σχέδιο του ΓΑΠ για την τύχη της χώρας,

με την κωδική ονομασία "ΒΙΕΤΝΑΜ".

Με αίσθημα ευθύνης, 

αποκαλύπτουμε το σχετικό βίντεο 

από την εξομοίωση, που χρειάστηκε να γίνει 

για να ρυθμιστούν οι τελικές λεπτομέρειες.

Για τις ανάγκες του βίντεο επιστρατεύθηκαν

πολλοί ηθοποιοί, με επικεφαλής τον Γ. Αρμένη

στο ρόλο του "Μάκη" (κωδική ονομασία του ΓΑΠ)

καθώς και δεκάδες τεχνικοί,
 υπό τη διεύθυνση του Παντελή Βούλγαρη:

dadtheo2310

Το "πράσινο φως" της τρόικας για την υλοποίηση του "σχεδίου ΒΙΕΤΝΑΜ", δόθηκε αβλεπί

και αμέσως μετά, το γλέντησαν δεόντως,
όπως υποδηλώνει η κάτωθι φωτογραφία
που δημοσιεύθηκε στο μπλογκ Rodia Μixer.
Αν κάνετε κλικ πάνω της, 
θα πάρετε μια καλύτερη γεύση.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, 

το μπλογκ ΜΗΝΥΜΑL οφείλει 

να σχολιάσει αυτή την εξέλιξη
στο ίδιο, αισθητικώς, μήκος κύματος:

Υποταγή θέλεις εσύ

κι εγώ επανάσταση

έχεις πιέσει την καρδιά μου και θα σπάσει

Υποταγή θέλεις εσύ

κι εγώ επανάσταση

απ' τους δυο μας θα το δούμε ποιος θα χάσει

mr president - Souljazz Orchestra by stephmaeva

πράγματι,

ας περιμένει η ποίηση·

αλλού η κλούβια κύηση:

σε οθόνες πιξελένιες,

για του πτωχού τις έννοιες

των εχθρών τα φουσάτα

ο Πουλικάκος στο made in Greece του Χάρρυ Κλύνν - wcpaeb1977

πεθαίνει, ορέ;

students from Protypon Peiraikon Hellenic School in Chicago - 2007

Τα φουσάτα της τρόικας περνάνε
σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά.
Με μνημόνια το αίμα ρουφάνε
του εργάτη^*. Απαιτούν ομερτά. 



Danny Kaye - Harry Bellafonte - Nana Moushouri - 1966




Η Ελλάδα διαρκώς ξεψυχάει
και τη σκιάζει η φοβέρα η παλιά,
που μας λέει πως το παίζουμε χάι,
χαλαρουΐτα και ανεμελιά.

Dario Moreno - 1963

Τροϊκανοί θάρθουν πάλι στη χώρα,
με ανάπηρη τη λεφτεριά·
κι άλλα τέτοια για χόρταση δώρα
θα μοιράσουν με απλοχεριά. 

Pyramidos

αλλά, αν είναι να πεθάνει η ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα,

γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...

μωρή φύση, μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι κι εγώ

πάρε ένα μπισκότο

http://www.youtube.com/user/NarodnaMuzika1

* εργάτη εννοεί ο ποιητής κάθε δούλο της μισθωτής σκλαβιάς που πουλάει την εργατική του δύναμη, δηλαδή τί πουλάει, χαρίζει θα έπρεπε να λέμε, αν λάβουμε υπόψη ορισμένες κατηγορίες μισθωτών, όπως, τελευταίως, τους δημοσίους υπαλλήλους για τους οποίους εγράφησαν άλλοτε πολλά και αλλού και εδώ.

όλα  για τούτη την ανάρτηση

ξεκίνησαν από τους Pyramidos 

που τους βρήκα στην έναρξη

της σελίδας του  βλογ R

τώρα δεν θα τους βρεις εκεί...

κι όλο αυτό το τροϊκανικό πράγμα

διέλυσε τον προγραμματισμό

των αναρτήσεων του MHNYMAL

αντιΠοίησις, δηλαδή 

σκέτη αντιΠοίησις

(όπως λέμε αντεπανάστασις)

και, για να μην ξεχνιόμαστε, στο κάτω - κάτω τής σελίδας:

νέες ενημερώσεις στους στίχους υπέρ δημοσίου