Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

της λησμονιάς που εμμένει




πάλι θα πεις 
για εκείνα τα πουλιά
που κρύφτηκαν στη βιβλιοθήκη
για κουτσουλιές για χνώτα 
για την ανάξια βάρκιζα
για τις αρβύλες
τις σαπρές
σιωπές

στριμώχτηκαν 
τόσες σιωπές σ αυτή την πόλη
που θα εκραγούν στο τέλος θα το δεις
θα διαλυθεί το σύμπαν με μια λάμψη
όλα τα λάθη θα ταφούν
στη στάχτη



το περιβόλι εκείνο 
δεν ήξερε από πατρίδες ενοχές
ούτε τις μισητές μανδύες του διοικητή 
ούτε την άνοιξη που κάηκε μες στη σπηλιά
ούτε το κόκκινο μαντίλι της χαράς
ούτε της λησμονιάς την υπουλία

δεν είναι 
αυτή στιχουργική 
μιας άλλης άλλων ήττας
είναι της ήττας μας

τυποποιήθηκε το σύμπαν 
κρεμάστηκαν στην πλάτη μου 
οι τρόποι και τους σβαρνώ
ο γέροντας 
το ελάλησε σοφώς

δεν είναι πια να σκάμε
για την ποίηση της ήττας 
και της φαγωμένης πίττας



ας πως κι εγώ
ένα υπούλως έμορφο

ουδέν προσωρινότερον 
της λησμονιάς που εμμένει







ο στίχος

δεν είναι πια να σκάμε
για την ποίηση της ήττας
και της φαγωμένης πίττας

είναι του Γιάννη Ρίτσου 
από το Τερατώδες Αριστούργημα (1985)

.


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

σκραπ





εκείνα τα πουλιά 
που κρύφτηκαν στη βιβλιοθήκη
τις νύχτες πεταρίζουν πάνω από το κεφάλι μου 
όταν ξυπνώ έχω στα μάτια ξεραμένες κουτσουλιές
η βρύση κοροϊδεύει ότι κόψαν το νερό
βαδίζω στα δωμάτια τυφλός
ώσπου σηκώνεσαι


με αναπνέεις
στην αγκαλιά σου μέσα
λιώνεις τις κουτσουλιές στα χνώτα 
με λες κεμάλ κάθε στιγμή 
που καταργούνται
τα όνειρα


αν ήξερες 
ποιος είμαι κάθε βράδυ  
είμαι η πηνελόπη του σπιτιού
υφαίνω στο απαλό σου δέρμα 
της απουσίας την υγρή
ζακέτα 


κεμάλ να μη με λες
ο κόσμος κάθε μέρ α λλάζει 
δεν το ποθήσαμε ν αλλάξει αλλιώς 
κόλλησε η βεβαιότη στις πατούσες 
οι αρβύλες σέπονται στο χιόνι 
οι γκράδες σκούριασαν 
πάνε για σκραπ αφού 
πάντα θα πρέπει 
να κερδίζουμε
το κάτι
τις











Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

σε α γα πώ

Δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque
στις 2 Δεκεμβρίου 2018




του μαλλαρμέ η σκέψη 
ότι στους στίχους διορθώνονται 
της γλώσσας τα ελαττώματα
με τρώγει απόψε που 
παιδεύομαι να γράψω 
σε α γα πώ

το γα 
η πιο βαριά η συλλαβή 
βγαίνει από γάζες γάλα και γαμήσι 
χώνεται στο χαρτί στον χάρτη χάνεται 
χύνεται ανακατεύεται στη γάστρα 
τον γάμο μας αγάλι γαληνεύει 
λιώνει το κάπα στης γαζίας τ α γκάθια 
απλώνει ουρανό με κίτρινα σφαιρίδια χάδια 


έπειτα να

το πω 
εξόγκωμα του λέγω λέγε
το α 
που άλογο στριφογυρνά
το καβαλάς και φεύγεις 
γυρνάς μικροσκοπίζεις με 
στη χούφτα σου χορεύω ενώ
οι άλλες λέξεις όλες 
διεκδικούν το σώμα σου

τα μπούτια σου επί παραδείγματι 
τα διεκδικούν η γέφυρα η αποκοτιά 
η μέγγενη ο προορισμός το καθεστώς
η πίστη η ευχή το χελιδόνι 
η ανυπομονησία η ξενιτιά
λέξεις χιλιάδες να ονοματίσουνε 
τα μπούτια σου παλεύουν 

και τι θαρρείς πως 
είναι υπόθεση εύκολη να γράφω
σε α γα πω
τι εντύπωση ο στίχος 
ο βραχύς

πονά η στιχουργική
εσύ λες αγαπάς και τέλειωσες
μα εγώ σε α γα πω 
μπροστά σε όλον 
τον κόσμο





Vitoria Duarte




Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

ανακατάληψη παλαιών συναισθημάτων



δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque
στις 10/11/2018





περπατούσε
σε φιγούρες ανάμεσα
κοιτούσε να κοιτάζουν
βιτρίνες οθόνες πλάτες
να έχουνε τον νου τους ολοένα

πλησίασε μία
αν είχε δραπετεύσει ο πάνθηρας
ο φόβος σας δεν θα ήταν αδιόρατος
θα ήταν συγκεκριμένος
τώρα είναι πληροφορημένος
μη με φοβάστε
φεύγω

συνέχισε ανάμεσα
οι δρόμοι κουλουριάζονταν στα πόδια του
μεθούσε από λουλούδια των πεζοδρομίων
μετρούσε γλάστρες σε παλιά μπαλκόνια
βύζαινε ήλιο αγκάλιαζε τα σύννεφα
πονούσε από δίκιο άκοπο

πέφτανε ματώναν μύτες
δίπλα του στα ξυπόλητα  πόδια
αναστενάρης της ασφάλτου
φίλτραρε όλους τους καπνούς
της πόλης

κάποτε κοντοστάθηκε
έκανε για χωνί τις χούφτες

θα γίνει ανακατάληψη
όλων των παλαιών συναισθημάτων
φώναξ ε φτά φορές
το ιστορικό κέντρο των συναισθημάτων
θ α νακαταληφθεί θα γίνουνε
χοροί στα χνάρια της σελήνης
θα φτάσει της απόφασης η ώρα
θα πούμε την απόφαση γυμνοί
θα πέσουμε στα παγωμένα λάθη
θα στάξουμε στο αρχέτυπο λουτρό
της λήθης το πυκνό το λάδι

θα γίν-
εξαφανίστηκε
σαν μάταιον ολόγραμμα

ένα μωρό που τον παρατηρούσε
ευθύς βυθίστηκε στον ύπνο
έρεε το πυκνό το λάδι
έπλεχε σε όνειρο ιστορικής χαράς

ένα μωρό το κέρδισμα
δεν είναι λίγο



Greg  Sand

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

παρόλα αυτά



Η επόμενη πρόταση περιέχει σπόιλερ για το Happy End του Haneke (2017) .


Στην τελευταία ταινία λοιπόν του Αυστριακού σκηνοθέτη η μικρή Εύα βοηθάει τον παππού της ν’ αυτοκτονήσει πέφτοντας με το αναπηρικό καροτσάκι στη θάλασσα· και καταγράφει τη σκηνή στο κινητό της. Το καθήκον της καταγραφής μιας εικόνας ή μιας σκηνής είναι το νέο συλλογικό καθήκον του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Είναι σχεδόν ντροπή σήμερα να μην καταγράψεις και πιθανότατα να μην διαμοιράσεις αυτό που σου άρεσε και θα μπορούσε να αρέσει και πολύ περισσότερο αυτό που σε εντυπωσίασε και θα μπορούσε να εντυπωσιάσει.

Η μικρή Εύα ενσάρκωσε στη μεγάλη οθόνη τον νέο τύπο προκυβόργιου. Όλο και λιγότερο οι άνθρωποι ζουν αυτό που συμβαίνει αφού είναι απασχολημένοι με την απαθανάτισή του: είτε πρόκειται για συναυλία είτε για ηλιοβασίλεμα είτε για τα πρώτα βήματα του μπέμπη είτε για τον χορό της κοιλιάς της. Μερικοί τυχεροί θα πιάσουνε λαυράκια. Στην περίπτωση της δολοφονίας του/της Ζακ Κωστόπουλου / Zackie Oh η καταγραφή της με κινητό έκλεισε τα στόματα των περισσότερων που θα αναπαρήγαγαν το παραμύθι του γκέι πρεζονιού επίδοξου ληστή.

Όπως στον πίνακα του Gaugin οι καλόγριες κι ο ιερέας της Βρετάνης παρακολουθούν αμέτοχες την πάλη του Ιακώβ με τον άγγελο, όπως στη Γένεση παρακολουθούσαν αμέτοχες την πάλη του οι δυο γυναίκες του, οι δυο δούλες του και οι έντεκα γιοι του, έτσι και οι παριστάμενες στο φονικό τουης Ζ. κοιτούσαν ή κατέγραφαν άναυδες το φουσκωμένο ποτάμι του εκφασισμού της καθημερινότητας να πνίγει οριστικά τη δυσάρεστη φωνή τουης. Το 2018 o big brother έχει παραδώσει τη σκυτάλη στους αμέτρητους μικρούς αδερφούς του νέου πανοπτικού - του έμψυχου πολυπανοπτικού. Την ίδια στιγμή, σ’ ένα ευρύ πολιτικοκοινωνικό περιθώριο της πολυπανοπτικής πανδαισίας λειτουργεί ο ενοποιητικός μηχανισμός του εξιλαστήριου θύματος όπως τον περιέγραψε ο Girard.

Αν αναποδογυρίσουμε το 18 γίνεται 81. Τότε, τον προηγούμενο αιώνα, ο Κυριάκος Σφέτσας κυκλοφόρησε τον δίσκο “Στο δρόμο” με μουσική του πάνω στις απαγγελίες ποιημάτων της Κατερίνας Γώγου από την ίδια. Το τελευταίο της β ΄ πλευράς, που λέγαμε, ήταν το “Θα ’ρθει καιρός”, που ήταν και το τελευταίο της δεύτερης συλλογής της Γώγου “Ιδιώνυμο” που είχε εκδοθεί την προηγούμενη χρονιά, το 1980. Η ποιήτρια καλούσε τη Μαρία να φυλάξει σε μια φιάλη με νερό λέξεις όπως “απροσάρμοστοι, καταπίεση, μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός” μέχρι να έρθει, όπως διαβεβαίωνε με τον μελαγχολικό μεσσιανισμό της, ο καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονείς κι οι άνθρωποι θα μιλάνε με χρώματα και νότες. Αν δεν είχε αυτοκτονήσει στα 53 της, ίσως σήμερα, στα 78 της, θα υποσχόταν στη Μαρία πως θα ’ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε φύλο.

Προς το παρόν τίποτ’ άλλο. Μόνο ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε στη σελίδα “Artists for Zak Kostopoulos”.








κοίταζα γύρω
έψαχνα για το τεράστιο μάτι
είδα ματάκι α μέτρητα ν α νοιγοκλείνουν όλο
είδα την εύα τη μικρή από του χάνεκε το χάππυ έντ
να περιστρέφεται ολούθε να ζουμάρει
στα μάτια του αιθέριου πολυπανοπτικού
των αθηνών
και να
τι θέλω τώρα να σας πω
στη χώρα ελλάδα μέσα στο κέντρο της αθήνας
λιώσανε στο κλωτσίδι έναν άθρωπο
δολοφονήσανε μιαν άθρωπη γιατί όπως βάδιζε
το βρήκαν εύκολο το σκέφτηκαν και πρέπον
όλα εντάξει δηλαδή εξόν που οι κάμερες
δεν κάνουν διακρίσεις στο τι γράφουν
θεμελιώδης νόμος του πολυπανοπτικού
μάλιστα λέν πως άμα γράψουν φόνο
παγώνουν προς στιγμήν οι οθόνες
μιανής το χέρι κάηκε
από του θάνατου
την παγωνιά
η ζάκι-ο δολοφονήθηκε ως γνωστόν
στις ψυχ οθόνες του πολυπανοπτικού
κάποιοι το κάναν ποίημα τραγούδι θα γενεί
μια ντραγκ κουίν εφάγανε μίαν ιθαγενή
σμίξανε οι αναρχικές με τις ελτζιμπιτούδες
σμίξανε ασφυξίες συμβατικές στης ακαμψίας
της καθημερινής τους αλγορίθμους
άλλες θρηνούν άλλες το πλαίσιο καθορίζουν
άλλες μαζεύουνε καινούργιες λέξεις
για το μπουκάλι που άφησε η γώγου
πιστεύουνε πως θάρθει κάποτε καιρός
που θα διαλέγουν φύλο τα παιδιά
δίχως τη στάμπα του απροσάρμοστου
που θα ξεβάφει με τον εξευτελισμό μαζί
στης ιστορίας τα μελλοντικά βιβλία
παρόλα αυτά
ζακ








Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

αποτυχία


δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque
στις 24/10/2018




έμαθες πια η αποτυχία πως λυτρώνει 
από των στόχων ξεπροβάλλει την κοπριά 
τη συντριβή σαν μάνα την περιμαζεύει
τη στήνει όρθια να της χώσει μες στο στόμα
με κουταλάκι τη γλυκιά παρηγορία

η νίκη ξέρεις θα ήτανε μαρτύριο 
τα κίνητρά σου θα τα ξέσκιζε η λάμια
και την καρδιά σου θα βασάνιζε στους χτύπους
και το στομάχι σου που θα σε δίπλωνε ώρες
και το άντερό σου που σα φίδι θα χτυπιόταν
όταν θ α μόλαγες το ποίημα στεντορείως
και τον αυχένα σου βαρύν από το στέμμα
και τα ματάκια τα στεγνά τα μαραμένα
πάντα θα λιώνανε στον ύπνο δυο δεσμώτες
θα τ α λυσόδεναν οι προκομμένες μύγες
που τον καθένανε ιώβ τον προσμετρούνε
και ζουζουνίζουνε στα τρύπια κόκαλά του
κι όλα τα όνειρα που θάχες αποκούμπι
θα τα τυράνναγε κι αυτά η επιτυχία
τα έχει αυτά κι άλλα πολλά 
σκατοστοιχεία

απότυχες και σώθηκες καημένε 
ήρεμα πια κοιμήσου κι ονειρέψου
πως πριν εκκίνηση βαρέσει το μπιστόλι 
την πλάτη γύρισες και πήγες στα μπιλιάρδα
κι αφού το γλέντησες σε φέραν πίσω λιάρδα



Denis Sarazhin