κατά μόνας

ρόδακας των ελών

απαράβατος κανόνας

ονειρέψου κατά μόνας

παραβάτη δεν γνωρίζω

δεν πασχίζω δεν αθροίζω.

κατά μόνας τους χειμώνας

χειριστής παλιάς πομόνας

δωσ' της κλώτσο να τυλίξει

του φθινόπωρου την πλήξη

να χιονίσει αγάπη άχνη
στ' όνειρ' όποιου τηνε ψάχνει

William-Mortensen

το ανωτέρω εσπούδασα εν τω σπηλαίω κοράκου

τρελός ήτον ο ευγενής ο κόραξ ο λεβένδης

η δε σπουδή σπουδαιότητος έτυχεν μεγιστάτης:

Ονειρέψου κατά μόνας: απαράβατος κανών.

Ως ταινία βραβευμένη εις το φεστιβάλ Καννών,

περί βίου ακανθοσπάρτου κορασίδων ορφανών,

ας κυλήσει η ζωή σου.

Λογικέψου τους χειμώνας: έτερος βαρύς κανών.

Εις τον στόχον μην εισέλθης παγερών τινών καννών

στρεφομένων ίνα πλήξουν, είθισται των αφανών,

την ασήμαντη ζωή σου.

Portland Cello Project - the Dream Transformation, Death and Birth

αδιάφοροι μαζάνθρωποι περίεργων ενδιαφερόντων

Οι χρυσαυγίτες είναι μόνο ρατσιστές, όπως ο Καρατζαφέρης και οι θείος μου ο Νίκος; Ο Κωστής Παπαϊωάννου προτείνει από την Εφημερίδα των Συντακτών και το αντίφωνο τη θεσμική αντιμετώπιση της χα σαν συνδικάτο του εγκλήματος αφού, όπως γράφει, η μονοδιάστατη προβολή της βίας της χα ως ρατσιστικής συσκοτίζει τη συνολική εγκληματική φύση της οργάνωσης και καταλήγει σε ακούσια εξυπηρέτηση του προφίλ των νεοναζιστών ως κυνηγών/τιμωρών των μεταναστών, άρα συνεκδοχικά ως εγγυητών της δημόσιας ασφάλειας. Πράγματι, στο ξεκίνημά της, η χα στήθηκε με τη συμμετοχή τέτοιων τύπων. Δεν είναι τυχαία η συνάφεια με τους χιτλερικούς και σ' αυτή την περίπτωση:

Στις αρχές του, το κόμμα του Χίτλερ, αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από απροσάρμοστους, αποτυχημένους και τυχοδιώκτες, ήταν ένα είδος "μποέμικου στρατού", η άλλη πλευρά της αστικής κοινωνίας ....

Η Hanna Arendt και πάλι, που αντλεί στοιχεία από τον Konrad Heiden και  τον παραθέτει: Απ' τα ερείπια των νεκρών τάξεων ξεπήδησε η νέα τάξη των διανοουμένων, κι επικεφαλής της βρίσκονται οι πιο αδίστακτοι, αυτοί που έχουν τα λιγότερα να χάσουν, δηλαδή οι πιο δυνατοί: οι ένοπλοι μποέμ που έχουν τον πόλεμο σαν χώρα και τον εμφύλιο πόλεμο σαν πατρίδα.

Θεσμική αντιμετώπιση είναι το τσάκισμα του νεοναζιστικού μορφώματος δια της επιβολής του νόμου, γράφει ο κ. Παπαϊωάννου. Αλλά φοβάμαι ότι αργήσαμε. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν οι οπαδοί της χα οργανώνονται για να ποτίσουν με μικροαστικό άρωμα το εγκληματικό συνδικάτο. Πάντως οι εμφανίσεις τους στις εκλογές και στα γκάλοπ έχει απλώσει ένα προστατευτικό πέπλο νομιμοποίησης των παλικαριών της συμμορίας. Μιλάμε για το τρίτο κόμμα. Και πάει για δεύτερο.

J. Savall - Sephardic Jewish Music from Salonika

prehistoricmusic's channel

Υποθέτω ότι θα το παίξουν και νόμιμοι και καλοί και τραμπάλα με τον τσαμπουκά και έχουμε εμφύλιο και δεν έχουμε εμφύλιο. Ο φούρναρης της Σαλαμίνας είναι χρυσαυγίτης; Θα μπορούσε, αλλά μπορεί και όχι. Ίσως είναι απλώς, ανατριχιαστικά απλώς, ένας άνθρωπος που κοιτούσε την πάρτη του. Και μόνο:

Στην πραγματικότητα, οι μάζες αναπτύχθηκαν από κομμάτια μιας κοινωνίας πολύ ατομικοποιημένης, που η ανταγωνιστική δομή της και η ατομική μοναξιά που την συνοδεύει δεν περιοριζόταν παρά μόνο από την ταξική ιδιότητα. Το κύριο χαρακτηριστικό του "μαζάνθρωπου" δεν είναι η κτηνωδία ή η πνευματική καθυ-στέρηση, αλλά η απομόνωση και η έλλειψη κανονικών κοινω-νικών σχέσεων. 

avaxnews - NaziMayDay

Αλήθεια, άλλο είναι να ζητάει ο Καρατζαφέρης να βυθίζονται τα καράβια που φέρνουν παράνομα μετανάστες, άλλο είναι να μιλάει ο Παναγούλης για λιντσαρίσματα κι άλλο είναι η δράση των λεγόμενων ταγμάτων εφόδου της χα,  με θύματα κυρίως μετανάστες. Αυτή η δραστηριότητα, ακόμα κι όταν γίνεται καθαρά δολοφονική, περνάει άνετα στην τιβί. Αντίθετα, τα μέσα ενημέρωσης δεν ασχολούνται με τις άλλες δουλειές των μελών της οργάνωσης, αυτές του κοινού, κατά το κοινώς λεγόμενον, ποινικού δικαίου. Εννοείται ότι η ίδια η χα αυτά τα συγκαλύπτει. Δεν προκαλούν θετικές συγκινήσεις στους νοικοκυραίους. Στους φιλισταίους, που έλεγε η Arendt:

Ο φιλισταίος που αποσύρεται στην ιδιωτική ζωή, που αφιερώνεται αποκλειστικά στην οικογένειά του και στην προαγωγή του, ήταν ο τελευταίος καρπός, ήδη εκφυλισμένος, της αστικής πίστης στην προτεραιότητα του ιδιωτικού συμφέροντος. Ο φιλισταίος είναι ένας αστός ξεκομμένος από την ίδια του την τάξη, ένα άτομο αποξενωμένο, προϊόν της κατάρρευσης της μπουρζουαζίας. Ο "μαζάνθρωπος", που οργά-νωσε ο Χίμλερ για να τον βάλει να διαπράξει τα πιο τερατώδη μαζικά εγκλήματα της Ιστορίας, έμοιαζε περισσότερο με το φιλισταίο, παρά μ' έναν άνθρωπο του όχλου· δεν ήταν παρά ο αστός που, μέσα στα ερείπια του κόσμου του, ενδιαφέρεται πάνω απ' όλα για την προσωπική του ασφάλεια, που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα - πίστη, τιμή, αξιοπρέπεια - με την παραμικρή πρόκληση. Τίποτα δεν αποδείχτηκε πιο εύκολο να καταστραφεί, όσο η προσωπική οντότητα και ηθική ανθρώπων που δεν σκέφτονταν παρά πώς να διασώσουν την ιδιωτική τους ζωή. 

Οι μάζες: οι αδιάφορες όταν δεν απειλείται ο μικρόκοσμός τους, οι ταγμένες όταν έρχεται η ώρα να καταστραφεί ο ηθικός τους διάκοσμος.

TV100THESSALONIKI

Για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους ναζί θεωρείται βέβαιη η συμβολή των χριστιανών Ελλήνων, αλλά η συλλογική αμνησία επιβάλλει τη λήθη, όπως πάντα. Λήθη να σκεπάζει το ξεραμένο αίμα. Όπως σκεπάστηκε το εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης, κατεξοχήν τόπος μνήμης, από το ΑΠΘ. Το ίδιο παντού. Το ίδιο κι όταν οι μαζάνθρωποι απ' την άλλη πλευρά αναζητούν θύματα για να κανιβαλίσουν, όπως οι αχόρταγοι Γάλλοι της Γκρενόμπλ που μια Τετάρτη του Σεπτέμβρη του '44 διασκέδασαν υπό βροχή τον τουφεκισμό των συμπατριωτών τους που είχαν κατηγορηθεί σαν προδότες των Γερμανών: 

avaxnews - Collaborators

Πάντα η ζωή ποδοπατιέται λες κι είναι του θανάτου λάφυρο. Η ζωή κάθε προδότη, κάθε αγωνιστή, κάθε τυχαίου αδιάφορου. Η ζωή του φασίστα δικτάτορα Μεταξά, που στην κηδεία του παρέστησαν κι αριστεροί, όπως ο μετέπειτα γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Γρηγόρης Φαράκος (που κάποτε ανέλαβε το βάρος της αγωνιστικής, ταξικής, πατριωτικής διαπαιδαγώγησης της νεολαίας - ας τον συγχωρήσει ο θεός), όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, που θυμάται ακόμα όλον τον κόσμο να κλαίει γοερά στο μνημόσυνο της Τρίπολης. 

Η μάζα που κλαίει. Έτοιμη να λατρέψει και να μισήσει. Έτοιμη να δεχτεί κάθε κατασκευασμένη εκδοχή της ιστορίας. Η χα αμφισβητεί την ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο του 73, όπως αμφισβητήθηκαν τα τελευταία χρόνια τα κρεματόρια των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι αγανακτισμένοι γονείς καλούν πια τη χα για να επέμβει, όπως άλλοτε καλούσαν τον σκάι για να αναγκάσει το κράτος να επέμβει, αλλά τώρα κάποιοι προτιμούν το δίκαιο να απονέμεται από μια συμμορία. Οι αγανακτισμένοι γονείς δυσφορούν με μια αλβανική σημαιΐτσα ανάμεσα σε ελληνικές σημαιάρες και με το τραγούδι, λέει, του Πολυτεχνείου κι όχι της 28ης Οκτωβρίου, της δικαιοσύνης ήλιε... Μπορεί να είπαν και το αδερφάκι του, το ένα το χελιδόνι, που θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς... Όμως, ας αδιαφορήσουμε γενικώς, αφού πρώτα ενημερωθούμε. Και, ας αγνοήσουμε εκείνη την εποχή που, όπως έλεγε κι ο Βίλχελμ Ράιχ, τ' αριστερά κόμματα είχαν βάλει τα δυνατά τους, να κερδίσουν τις αδιάφορες μάζες, χωρίς όμως ν' αναρωτηθούν, τι θα πει "αδιάφορος" ή "απολιτικός". Αλλά έτσι όπως πάμε, ανοίγουμε νέα κεφάλαια και δεν τελειώνουμε ποτέ. Ας τελειώσουμε για να μην τρελαθούμε τελείως, ε Αδόλφε;

avaxnews - AdolfHitlerPosing

Την όψη μου αν δείχνω, ζώντας την αδυναμία

που με διακρίνει, κι όταν η μικρή φωνή μου υψώνει

το μπόι της, νόημα δεν έχει πια, γιατί η δειλία

μάς έμαθε να βλέπουμε στου κόσμου το καψόνι

τους άλλους να πεθαίνουν με περίεργη αδιαφορία.

Κι ο θάνατος μου ακόμη επιφανειακώς με ζημιώνει.

Παζολίνι - μτφ. Γ. Κεντρωτής

Αυταπάτες για τις Μάζες

Ασκήθηκα το λοιπόν στην αναμονή για το ορόσημο της 7ης Νοεμβρίου με την πεποίθηση ότι το νερό θα κυλήσει στο αυλάκι και με την πισινή του απρό-βλεπτου. Ασκήθηκα περιμένοντας την επισφράγιση της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους. Ασκήθηκα στην υπομονή, για ν' ανακαλύψω έντρομος ότι μερικές φορές δεν ξεχωρίζεις την πολιτική προέλευση του αντιμνημονιακού ή/και του μνημονιακού. Μα μπορεί αυτή η πολιτική διάκριση να είναι κομβική; 

Κατάντησα ο άνθρωπος που έβλεπε τα μέτρα να περνούν. Στις κρίσιμες ώρες για το έθνος, σε ώρες της ευθύνης, με αγαπητικούς της πατρίδας. Παραδίνομαι.

afro jewish zazz

Όταν έρθει η ώρα της μεσαίας τάξης θα τρέχουν να κρυφτούν, μου είχε πει ο ευυπόληπτος συνομιλητής. Όταν θα πάνε στην τράπεζα και θα τους πουν ότι τα λεφτά τους χάθηκαν, θα γίνουμε Αργεντινή, είχε καταλήξει με θριαμβευτικό τόνο. Δεν συμφώνησα. Ούτε διαφώνησα. Η σιωπηλή μεσαία τάξη, οι καταραμένοι μικροαστοί, οι αδιάφοροι μαζάνθρωποι... Δεν ξέρω αν όσα συμβαίνουν σήμερα εδώ είναι η ελληνική δημοκρατία της Βαϊμάρης. Εντάξει, η μεγάλη ύφεση. Φτάνει; 

Η αύξηση της επιρροής της χρυσής αυγής είναι απότομη, τρομαχτική. Κι αυτό δεν είναι απλώς ανησυχητικό. Ο πρόσφατα εκλιπών Hobsbawm παρατηρούσε στην Εποχή των Άκρων ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ανόδου του φασισμού, τα μεσαία και κατώτερα μεσαία κοινωνικά στρώματα παρέμειναν η σπονδυλική στήλη τέτοιων κινημάτων. Κι ακόμα ότι η κυριότερη διαφορά μεταξύ της φασιστικής και μη φασιστικής δεξιάς ήταν ότι ο φασισμός υπήρχε με την κινητοποίηση των μαζών από τα κάτω, ότι εκλαμπρυνόταν στην κινητοποίηση των μαζών.

Η Hanna Arendt στο βιβλίο Το Ολοκληρωτικό Σύστημα υποστήριξε ότι στις κοινωνίες όπου αναπτύχθηκαν ραγδαία το ναζιστικό και τα κομμουνιστικά, όπως τ' αποκαλεί, κινήματα, οι τάξεις είχαν διαλυθεί στη μάζα. Κι αυτή η ραγδαία ανάπτυξη σήμανε το τέλος για δυο αυταπάτες:

Η πρώτη αυταπάτη στηριζόταν στην πεποίθηση πως ο λαός, στην πλειοψηφία του, συμμετείχε ενεργά στην διακυβέρνηση και πως όλα τα άτομα συμπαθούσαν το ένα ή το άλλο κόμμα. Τα κινήματα αυτά έδιξαν, αντίθετα, πως οι πολιτικά ουδέτερες και αδιάφορες μάζες μπορούν ν' αποτελέσουν την πλειοψηφία σε μια δημοκρατική χώρα. Επομένως, μια δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει σύμφωνα με κανόνες που δεν αναγνωρίζονται ενεργά παρά από μια μειονότητα. Η δεύτερη αυταπάτη που κατέρριψαν τα ολοκληρωτικά κινήματα θεωρούσε αυτές τις μάζες χωρίς σημασία, τις πίστευε αληθινά ουδέτερες, νόμιζε ότι σχημάτιζαν το βουβό φόντο της εθνικής πολιτικής ζωής. Τα ολοκληρωτικά κινήματα έδειχναν τώρα κάτι που κανένα άλλο όργανο της δημόσιας ζωής δεν είχε ποτέ μπορέσει να δείξει: ότι το δημοκρατικό καθεστώς δεν στηριζόταν μόνο στους φανερούς και διαρθρωμένους θεσμούς και οργανώσεις της χώρας, αλλά και στη σιωπηρή επιδοκιμασία και ανοχή των ασπόνδυλων και αδιάφορων στρωμάτων του πληθυσμού. Έτσι, όταν τα ολοκληρωτικά κινήματα κατέκλυσαν τα κοινοβούλια, η περιφρόνησή τους προς το κοινοβουλευτικό καθεστώς φάνηκε σαν μια απλή ασυναρτησία. Στην πραγματικότητα, όμως, πέτυχαν να πείσουν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ότι οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ήταν πλασματικές και δεν αντιστοιχούσαν αναγκαστικά στις εθνικές πραγματικότητες, υπονομεύοντας έτσι τον αυτοσεβασμό και την εμπιστοσύνη καθεστώτων που πίστευαν περισσότερο στον κανόνα της πλειοψηφίας παρά στα συντάγματά τους. 

nazi-zombies

Στην ταυτότητα της χρυσής αυγής (επίσημη ιστοσελίδα) μαθαίνουμε ότι ο χρυσαυγίτης είναι "εχθρός κάθε εξουσίας που διαιωνίζει αυτή τη σήψη που ‘χει για στήριγμά της την πλουτοκρατία. Κάθε εξουσίας, είτε δικτατορία των στρατιωτικο-οικονομικών συμφερόντων είναι, είτε δικτατορία του κοινοβου-λευτισμού. Γιατί είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του αντεθνικού ισοπεδωτισμού". Στόχος λοιπόν της χρυσής αυγής είναι η προϊούσα σήψη στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Ποιον πείθει; 

Στις τελευταίες εκλογές οι νεοναζί κέρδισαν ένα μέρος της μεσαίας τάξης και τους νέους που αγωνιούν για το μέλλον και είναι βέβαιοι ότι η αυτή η κοινωνία το υπονομεύει. Όχι πάντως και τη γενιά του Δεκέμβρη του 2008. Τώρα κερδίζουν σιγά σιγά τη μεσαία τάξη που αισθάνεται να χάνει το υποτιθέμενο στέρεο έδαφος κάτω απ' τα πόδια της. Δεν ξέρω πόσο ο σύγχρονος τηλεδιαδικτυωμένος μαζάνθρωπος τής αβάσταχτα ελαφριάς μετανεω-τερικότητας μοιάζει στον μεσοπολεμικό. Όμως ο προδομένος λαός - μάζα έχει και τώρα ανάγκη να επιζήσει, να αναρριχηθεί, να κατασπαράξει ή, τουλάχιστον, να αναπνεύσει σε μια πραγματικά καθαρή, ξεβρωμισμένη, γειτονιά. 

Τα πολιτικά κόμματα ανακατατάσσονται ή αποσυντίθενται. Διεκδικούν πάντα να επιβληθούν, αλλά μοιάζουν να αγνοούν ότι η επιβολή τους επιχειρείται σ' ένα πεδίο που μαζεύει αφήνοντας χώρο στη φρίκη. Η κυβερνόφρων αριστερά χαριεντίζεται και ενίοτε αγχώνεται με τη δημοσκοπική πρωτιά της, υποτιμώντας την εξόγκωση του νεοναζιστικού βδελύγματος. 

Freddie, Wilhelm (1909-1995)

αναμονή

Leonard Freed

αναπαράγοντας στερεότυπα
στη μπλογκότρυπα
να λέω περπατώ στο δρόμο
και παρατηρώ ώ πόσο 

τρομαγμένα πρόσωπα αντικρύζω
μα πώς άραγε ώ πώς
αντέχω λοιπόν
τέτοιαν αναπαραγωγή εν είδει
μπουτόν και βγαίνει μια χονδρή στίξη
σαν της απομιμήσεως το πάει
να πει ολέθριον αίθριον ενώ
πόσο μα πόσον άραγε αυτή η πόλις
των ξηροτύπων επιδέχεται επιδιαρθρώσεις υπνηλιακών κρεμών ή δειλιακών σαπώνων
σαν πόνων σα νε φε ριεν εν τέλει τέλι τέλι
και κατά τα λοιπά θα περιμένω 
πριν ο τυφλός αύριο δω τι 
για να πω τελικά θ' αναρτήσω 
αλλά να μην έχει γίνει και τίποτα
και πλεύσω εις ορμίσκους απειθείας
ενόσω η ακίς - τσικ - των ονειροξέων
της ακκιζομένης ευωνύμου νήσσης
εν τω μέσω της νυκτός
στικτώς εκ παντοίων με κινδύνων 
ενημερώνει ίνα εξημερώνει
ενόσω μέρα μερώνει 

πορεία θα κάνουν στην κυψέλη

να καθαρίσουνε τα έλη

PaKoPrOgReSsiVe

Την έβαψες

Μια και είχαμε μείνει στον Μπορίς Βιαν, η δική του εκδοχή για την κοινοτοπία τού όλα έχουν ειπωθεί, σε μετάφραση Αντ. Φωστιέρη - Θαν. Νιάρχου:

Έχουνε όλα ειπωθεί εκατό φορές

Και μάλιστα καλύτερ' από μένα

Αν λοιπόν γράφω στίχους

Είναι γιατί μ' αρέσει

Είναι γιατί μ' αρέσει

Είναι γιατί μ' αρέσει

Να μπαίνω στο ρουθούνι σας

c-apitalist

Και καθώς όλα έχουν πια ειπωθεί, που ποιούσε κι ο Βιαν, καθώς η ανάλυση της πραγματικότητας γίνεται πάντα μέσα στα όρια των αποδεκτών αρχών, ώστε να έχει προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα, καθώς ό,τι κι αν πεις μέσα είσαι, αφού όλα μοιάζουν προσχεδιασμένα, στημένα και πουστιές κι όλα μοιάζουν τυχαία, δίχως έρμα, χαοτικά, απρόβλεπτα κι οι μάζες αδιαφορούν για το παρόν και το μέλλον, αδιαφορούν για το παρελθόν, διαλύονται σαν μεσαία τάξη, ελπίζουν, απελπίζονται, σιωπούν.

Κοίτα τη δουλειά σου. Θα πει μην ασχολείσαι αν δεν είναι δουλειά σου, αν δηλαδή κάποιος, κάτι δεν αφορούν τα καθήκοντά σου μην ασχολείσαι. Μην ασχολείσαι αν κάποιοι έσπασαν στο ξύλο τον μετανάστη. Εδώ που τα λέμε, κι αθώος να ήταν, έτσι θα φοβηθούν κι οι άλλοι, που ανοίγουν σπίτια. Εντάξει, μπορεί να φαίνεται υπερβολή να τους λες υπάνθρωπους, αλλά, εδώ που τα λέμε, ποιος άλλος τα είπε στους κλέφτες κοντρ α λα μουτρ μέσα στη βουλή; Ας μην αγνοούμε την πραγματικότητα. Κάπως έτσι σκέφτεται ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος.

Το θέμα είναι τι γίνεται με σένα που λες πως μισείς τους φασίστες, τη φασιστική ιδεολογία και νοοτροπία, και ανησυχείς. Αμηχανία. Άλλος πολιτισμός. Άλλο ν' ακούς Νότη Σφακιανάκη. Πώς να μιλήσεις σ' όσους κοιτάζουν τη δουλειά τους μόνο; Τι σχέση έχεις μ' αυτούς; Η αδιάφορη μάζα σήμερα σιωπά και αύριο θα χειροκροτεί. Τι να πεις με το ψηλοτάκουνο; Τι σχέση έχεις μ' αυτούς; Που, απλούστατα, καθορίζουν με την ανοχή τους τον κόσμο που έρχεται; Είναι λίγο; Είναι πολλοί. Εσύ κι οι υπόλοιποι ψαγμένοι, πολύ λίγοι.

Απ' το να τους αγνοήσουμε, για να μην τους διαφημίζουμε, μέχρι το να τους τσακίσουμε, λες και πρόκειται για παλιά ξαναζεσταμένη βεντέτα, η υπόθεση βαλτώνει. Το πρόβλημα δεν είναι στον φουσκωτό ντενεκέ, αυτός εδώ ήταν και πρόπερσι. Το πρόβλημα είναι με τον θείο σου και τον αδερφό της φίλης σου, με την κόρη της συναδέλφου σου, με την ψιλικατζού, τη γυναίκα του Λευτέρη. Που μέχρι χτες αδιαφορούσαν, αλλά τώρα οφείλουν να ελπίσουν στον φασισμό. Αλλά τι να πεις μ' αυτούς; Δεν έχετε τίποτα κοινό. Την έβαψες.

Ή μήπως έχετε;

conortalbot



μας ταξινόμησαν γλυκά, μας διαχωρίσαν κάργα
μας στήσανε σα μόμολα όλους καρσί κι αλάργα
εγώ τ' ακούω βερεσέ, βιβάλντι εσύ και στράους
τον άλλο, με την πάολα, τον ενοχλούν τα ράους
αλλού δεν έχω να κρυφτώ - η τρέλα μου ας συνδράμει
το αλαφιασμένο μου μυαλό που απόμειν' ένα δράμι

άσμα προδοτικό και εορταστικό
που ντεμπουτάρισε στο νάιτ κλαμπ
Crazy Raven

Λιποτάκτης, του Boris Vian

GalaicoBorges

Κύριε Πρόεδρε, λίγο

μονάχα χρόνο αν βρείτε,

το γράμμα μου ίσως δείτε
που το ’γραψα πριν φύγω.

Μου ήρθε ένα χαρτί, 

φύλλο πορείας το λένε· 

στον πόλεμο με θένε 

το βράδυ πριν να ’ρθεί. 

Μα Κύριε Πρόεδρε, όχι! 

Αυτά δεν μου ταιριάζουν· 

θέλουν να με διατάζουν 

φονιά με ξιφολόγχη. 

Κι αυτό μη σας τσαντίσει, 

μα πρέπει να το πώ: 

Με απόφαση, πω πω, 

έχω λιποτακτήσει. 

Αδέρφια και πατέρα 

νεκρούς έχω αντικρίσει 

και τα παιδιά μου μίση 

τα σκιάζουν κάθε μέρα. 

Η μάνα μου θαμμένη, 

που είχε υποφέρει χρόνια, 

γελάει με τα κανόνια, 

γελάει σκουληκιασμένη. 

Με δέσαν δυστυχή, 

μου κλέψαν την αγάπη. 

Δουλειά έγινε χασάπη 

των χρόνων μου η ψυχή. 

Αύριο με την αυγή 

την πόρτα θα βροντήξω 

το χτες για να το πνίξω. 

Θα φύγω κι όπου βγει. 

Τη ζωή μου θα ικετεύω 

στους δρόμους στη Γαλλία· 

Βρετάνη, Προβηγκία 

ανθρώπους θα γυρεύω: 

Μην υπακούτε πια, 

να μην καταταχτείτε, 

στον πόλεμο αρνηθείτε 

να πάτε. Ούτε σκοπιά! 

Κύριε Πρόεδρε, αν
για αίμα διψά η πατρίδα,
κρατήστε μιαν ασπίδα
κι ή επί τας ή ταν.

Κι αν σύλληψη διατάξετε,
στους μπάτσους να το πείτε
πως άοπλο θα με βρείτε,
τις σφαίρες σας να στάξετε.

xyz contagion - costa carpediem

O Λιποτάχτης του Boris Vian, "το πιο γνωστό αντιμιλιταριστικό τραγούδι",   γράφτηκε το 1954, όταν άρχιζε ο πόλεμος της Αλγερίας. Το τραγούδι λογοκρίθηκε, η ιστορία του είναι μεγάλη, αμέτρητες κι οι διασκευές του. Πιο πάνω, η απόδοση στα ελληνικά από τον υποφαινόμενο λιποτάχτη ποιητή, έτσι ώστε να μπορεί να τραγουδηθεί στον ίδιο το σκοπό του Vian· πιο εύκολα απ' ό,τι η γνωστή μετάφραση των Φωστιέρη - Νιάρχου. Μπορούμε να τραγουδήσουμε με τη συνοδεία της φυσαρμόνικας του Zazapat:

Ο ίδιος ο Vian άλλαξε τους δυο τελευταίους στίχους από "que je serai en arme  / et que je sais tirer" σε "que je n'aurai pas d'armes / et qu' ils pourront tirer". Την τελευταία στροφή λοιπόν, πριν την αλλαγή της, ας την τραγουδήσουμε έτσι:

Plomb Durci

Κι αν για να βγείτε λάδι

οι μπάτσοι μου την πέσουν,

δεν θα με ξαναδέσουν·

ξέρω καλό σημάδι.

tamtambooks