Ντε Νίρο

πίστεψε 

πως την έμαθε

τη φύση των αθρώπω

ο αδαής

αυτή που δεν

υπάρχτηκε ποτέ

πως τηνε γνώρισε

θαρρούσε

στην ατίμια της

είχε ξανά και 

πάλι αποδειχτεί

πως όλα συνεχίζονται

και ζουν μέσω θανάτων

τις ώρες που οτιδήποτε
πεθαίνει

οι ζωντανοί φορτώνουνε

εικόνες μεταλλάξεις

και συμβιβασμούς

και σπουν οι σπόνδυλοί τους

σπούνε στο τέλος και σωριάζονται

στων γαμημένων πεποιθήσεων

το δάπεδο το γλιστερό

έξω κοιτούσε που

στο καροτσάκι ο γέρος

έψαχνε με τον τρόμο μιαν παλάμη

ένα σκυλάκι αρνιότανε να υποταχτεί

στον έκπληχτο τον κύριό του

η πεταλούδα ναποφάσιστη

ίσως υπερκινητική

με πρόβλημα διάγνωστο

το δίχως άλλο

η κλασοπαπαδιά νυπόμονη

στο βρωμερό της έργο

ο αγέρας φθονερός

έπαιρνε σβάρνα τα φυτέματα

η κόλαση δεν ήτανε

ανάγκη να επινοηθεί

έψαλλαν άγγελοι

κύριε νετερόρρυθμε

ελέησον κιμάς

ο τρόπος είναι διάβολος

διαόλια της μαμάς

ακούγονταν 
στον κύριο ψαλμοί

ω ντραμαραμακουίν στο ακρογιάλι

ίδια στορία που εξατμιόταν πάλι

εις το σοκάκι το παλαιουρό

το κάθετο στη λεωφόρο

νοραμάτων

de-niro-noodle

διάολε
ξύπνα να νιφτείς

να σιώσεις το χαλί σου

να το τινάξεις πρότερα

να τιναχτούν οι σκόνες

που σκέψεις ήταν μοναχά

σκέψεις και τίποτάλλο

οι σκέψεις

τυραννίστρες

τον τυράνναγαν

γύρισε δίπλα του

είδε τον νουντλ
που γέλαε τον ντενίρο

είπεν πως είναι πια καιρός

καιρός και γω να γείρω

ordoulidis

τα υπολείμματα

όταν
τα οσμίστηκες

έψαξες για χαρτί
να γράψεις

όταν
τα πάτησες
φοβήθηκες για
τις συνέπειες
εν οίκω

όταν
τα ντίκρυσες
απόστρε
ψες τα μάτια

όταν 
ξανά τα είδες
κράτησες την
αναπνοή
 

σύρθηκες
σαν τα ξέπλυνες

στης ματαιότητας
τον αγαστό
κλωβό

 

Fr. Bacon - the Guardian

στη σόλα
τα υπολείμματα
δε βγαίνουνε ποτέ

η μπόχα τύλιξε
γάζα νωπή το σώμα

όλα κατάρρευσαν
από ένα στραβο
πάτημα

κι αν ήταν σκύλου
πήγαινε καλά

 μα ήταν αθρώπου

μεθυσμένου 
από αηδία

Μέρα του Μπλούμη: Μανιφέστο

Στη Νυχτόπολη, στη Θηλυκούπολη, στην Τρούμπα του Δουβλίνου, εκτυλίσσεται το κεφάλαιο 15 του Οδυσσέα. Όλοι είναι εκεί, όσοι διαβήκαν τη μέρα του Μπλούμη, του Λεοπόλδου. Κι ο πατέρας κι η σύζυγος κι η κόρη κι οι πόρνες κι η Ζωή κι η Μπέλλα κι οι αστυνομικοί και τα σφυρίγματα κι ο ηλίθιος κι ο Στήβεν κι η Μάριον και οι χασομέρηδες κι η μπαρατζού κι ο εργάτης κι ο σκαφτιάς κι οι αστυφύλακες κι ο κλητήρας και η κυρία Μπέλλινγκχαμ και οι καμπάνες κι ένας σιδεράς και μια εκατομμυριούχος και μια φεμινίστρια και ένας τοποθετητής καμπανών κι ένα αγόρι του ασύλου και τα μωρά και τα νήπια και οι περίεργοι και ο πολίτης και το πλήθος και ο Νταίηβυ Μπερν και η Σίβυλλα με την καλύπτρα και ένα χέρι μέσα από τον τάφο και τα κοριτσάκια της αποστολής φυλακισμένων και η Κίττυ και τα αρσενικά κτήνη και η Φλώρα και το κασκέτο και το γραμμόφωνο και η συντέλεια του κόσμου και οι μακαρισμοί και η φλόγα του γκαζιού και ο μεθυσμένος Φίλιπ και ο εγκρατής Φίλιπ και οι παρθένες και το πόμολο της πόρτας και το ριπίδι και οι περασμένες αμαρτίες και κάποιος μαυριδερός και η νύμφη και τα βάτα και η ηχώ και τα τσουλάκια και ο καταρράχτης και τα θεωρεία των εθνικιστών και τα θεωρεία των ορανγκιστών και οι ώρες και η πιανόλα και η Καίτη η μουνάρα και τόσοι τόσες τόσα ακόμα. Στο τέλος κι ο γιος του Ρούντυ, που πέθανε 11 ημερών. Μέσα στο χάος, διακηρύσσει το μανιφέστο του:

joyceimages

Υποστηρίζω την αναμόρφωση των δημοτικών ηθών και τας δέκα εντολάς εις την καθαράν και απλήν μορφή των. Στον καθένα και ένα λυχνάρι του Αλαντίν. Την ενότητα όλων, εβραίων, μουσουλμάνων και εθνικών. Τρία στρέμματα γης και μια αγελάδα στα φυσικά τέκνα. Πολυτελείς αυτοκίνητες νεκροφόρες. Υποχρεωτική χειρωνακτική εργασία για όλους. Όλα τα πάρκα ανοιχτά εις το κοινό επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Ηλεκτρικά πλυντήρια πιάτων. Εξαφάνισιν της φυματιώσεως, της επιληψίας, του πολέμου και της επαιτείας. Γενικήν αμνηστίαν, καρναβάλι άπαξ της εβδομάδος με άδεια χρησιμοποίησης μάσκας, βραβεία για όλους, εσπεράντο της παγκοσμίου αδελφότητος. Δεν θα ανεχθώμεν πλέον τον πατριωτισμόν των καφενείων από απατεώνες σελεμιστές ποτών. Χρήματα για όλους, ελεύθερος έρωτας, εκκλησία λαϊκή, ελεύθερη, μέσα σ' ένα κράτος ελεύθερο και λαϊκό. 

 στη μετάφραση του Σωκρ. Καψάσκη (εκδ. Κέδρος)

Matisse-Circe

το κατασκεύασμα

τον έμαθα τον άθρωπο

την άτιμή του φύση

που την κατασκευάζουνε

σανατολή και δύση

αυτό το κατασκεύασμα

μπλεγμένο μες στα δίχτυα

αλλάζει όλο προσώπατα

τόχει παλιά συνήθεια

απτό σχολείο στη δουλειά

και στα νοσοκομεία

ο βίος εξουσιάζεται

δε βρίσκω άκρη καμία

βρε ναποπί βρε ναποπί

βρε ναποπίσω απτίς οθόνες

μέσα σου φέγγει φυλακή

ατέλειωτους χειμώνες

τον έμαθα τον άθρωπο

τη μίζερή του φύση

που την κατασκευάζουνε

για να υπηρετήσει

για πες πώς τα κατάφερες

μέσα πομιάν οθόνη

άθρωπε να μοιράζεσαι

αφού είσαι απαστροσκόνη

wehuntedthemammoth

αυτό το κατασκεύασμα

αλλόκοτη έχει φύση

όλο καυλώνει δηλαδή

μα δε μπορεί να χύσει

η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου

Ο άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το Κράτος, η κοινωνία. Το Κράτος αυτό, η κοινωνία αuτή, παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί αυτά τα ίδια είναι ένας κόσμος ανεστραμμένος. Η θρησκεία είναι η καθολική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του, το σπιριτουαλιστικό του point d' honneur, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του κύρωση, το μεγαλόπρεπο συμπλήρωμά του, το καθολικό θεμέλιο της παραμυθίας του και της δικαίωσής του. Είναι η φαντασμαγορική πραγμάτωση της ανθρώπινης ουσίας, γιατί η ανθρώπινη ουσία δεν έχει πραγματωθεί αληθινά. [...]

Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ' όπου το πνεύμα έχει λείψει.

Κ. Μαρξ:

Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου

μτφ. Μπ. Λυκούδη

εκδ. Παπαζήση - 1978

Constantine Manos

Η παράγραφος δεν τελειώνει όπως πιο πάνω.

Υπάρχει μια ακόμα πρόταση

που η υπερβολική της κατανάλωση

εξαφάνισε τις προηγούμενες:

Η    θρησκεία    είναι    το    όπιο    του    λαού.

 

oh-lucky-man

Ver Sacrum

Ας θυσιαστεί ένα παιδί ορφανό.

Με δίχως μάνα. Με χωρίς πατέρα.

Αφού τρελαίνονται οι γονείς.

Ας θυσιαστεί ένα ορφανό στον κλήρο.

Να ποφασίσει η τύχη.

Αφού διχάζει το δικαίωμα για την εκλογή.

Ας θυσιαστεί ο γιος του ανθρώπου.

Με μαγικό το γονιδίωμά του.

Με το θεϊκό χρωμόσωμα το ψι και

με το χι της διαλεχτής παρθένας.

Ας θυσιαστεί ο παράκλητος

που να καεί στο τέλος ο ιούδας,

να προσφερθεί η μαγειρίτσα

η οπλισμένη απ' τη συκωταριά

του αμνού που αντί για τον παράκλητο

θα θυσιαστεί ίνα σπαταληθούν

το κρέας και το αίμα. Ίνα χλαπακιαστούν,

να εορτασθεί ο πάσχας.

Rocco Normanno

Ας θυσιαστεί η φιγένεια. Αντί για εκείνη

ένα τραγί ας αποδιοπομπευτεί.

Ας εξευτελιστεί η αοιδός που

ποια θυσία ερωτά για την αντίζηλη

κι οδύρεται.

Ας θυσιαστεί φορ έβερ η εργατιά

που αγκομαχά στον δρόμο

ενός του ζήνωνος παράδοξου.

Ας θυσιαστεί το κόμμα της αυτής.

Με των αγώνων

τη χλαμύδα σαν γαρύφαλλο.

Ας είναι θύμα ο καπνεργάτης

στη σαλόνικα. Ας είναι

η άοπλη διαδηλώτρια του εάμ.

Ας είναι δεκαπέντε μόνο χρόνων

με μια κουκούλα, ένα μαντήλι και μαλόξ.

Ας ποιηθεί ένας μεταμοντέρνος επιτάφιος.

Ας θυσιαστεί ένας της πείνας απεργός.

Μία γυναίκα στον αγώνα φιερωμένη.

Ένα λουλούδι, μια σοδειά, ένα γουρούνι.

Ας είναι να καταστραφεί ό,τι πρέπει

για να γλιτώσει ό,τι θ' απομείνει,

όπως κατάλαβε ο μπατάιγ.

Ας τη μυρίσουνε την άνοιξη

αυτοί που δεν τους κόψανε τις μύτες.