Αισθηματίες

Αισθηματίες πόρισαν πορίσματα φευγάτα
Τον έρωτα ερεύνησαν του γάτου με τη γάτα

Ο γάτος, βρε καρντάσηδες, τη γάτα δε ζηλεύει
Μα η γάτα ξέρει πιο καλά τη μπάρτη να βολεύει

Γιατί να είμαστε, λοιπόν, κι οι δυο αισθηματίες
Στο ράδιο ο Στέλιος έκλαιγε σ' ακροατές παρίες

Την ώρα που του τραγουδιού οι εν λόγω αισθηματίες
Αναρρωτιόντουσαν γιατί να είναι αισθηματίες

παλιός σκοπός

μ' ένα τεμπέλικο σκοπό στην όχθη δίπλα πλέω
ούτε χαρίζω ούτε ζητώ - μέσα μου μόνο κλαίω

πώς τα τραγούδια τα παλιά λόγια καινούρια κλείνουν
σφιγμένα λόγια σα θηλιά, λόγια μουγκά θα γίνουν

θ'απελπιστεί κι η θάλασσα την αγκαλιά ν' ανοίγει
και στάλα - στάλα η προσμονή με την ανία θα σμίγει

ανάθεμα στον αίτιο κι ας το 'χει αμαρτία
που κυβερνάει τη σκέψη σου - τη σπέρνει με υποψία

αλίμονο στην όραση που καρτερεί το θαύμα
σε μια στιγμήν ολάκερη σαν του άπειρου το φράγμα

μες στου σφυγμού την άθροιση το αίμα κοροϊδεύει
ο πόνος σκίζει το φουστάνι σου ζωή, για θάνατο χορεύει

αν την αυγή, θαρρείς, πονάς, το μεσημέρι λιώνεις
στου κύκλου τα γυρίσματα ανήμπορος παλιώνεις

αμάν αμάν τον αμανέ μην τον τραβάς πιο κάτω
σαν καθαρίσεις το γυαλί, μην κοιταχτείς στον πάτο

Τάνγκο

.


Σε διαδρόμους,
σε ασανσέρ, σε υπονόμους
Ευκαιρίες
για καταναλωτές και μπόνους
Τι θα κερδίσεις
αν τη ζωή σου συναρτήσεις
Με φέισμπουκ, λάιφ στάιλ,
λεξοτανίλ, ζανάξ
Καμιά γραμμούλα,
πρωί – πρωί με την αυγούλα
Όπως αρμόζει
στην αμερικάνα παξ


Εξορμήσεις
για ράφτιν και γαμώ ξενώνες
Μονοπάτια
μέσα στη φύση ονειρώνες
Αχ, λίγη φύση,
μακριά απ’ της πόλης το γαμήσι
Έστω για λίγο,
ένα σουκού να ξεχαστείς
Κι ύστερα πάλι,
θα μοιάζει οθόνη το κεφάλι
Δεν κινδυνεύεις
βίρτσουαλι να διχαστείς


Παρεούλες
και για καφέ και για ποτάκι
Ασ’ τον Παύλο,
αυτός θα πάει στο μπαρ του Τάκη
Στην εποχή μας
εξαφανίστηκ’ η ενοχή μας
Μεταμοντέρνες τάσεις,
κουίρ απόψεις, ε σαβά
Όλες οι απόψεις
κονιορτός στην εσοχή μας
Συνθέτουν πλήρως
τον ανέμελο καμβά


Όμως τώρα,
που σκάνε οι φούσκες σα φουσκάλες
Όλη η χώρα
έχει λουφάξει κι οι κουφάλες
Κανιβαλίστε
προστάζουν το εθνικό ασκέρι
Λίγο Σεφέρη,
Θεοδωράκη και Νταλάρ
Εθνεγερθείτε
οι άλλοι φταιν’ εσείς αρθείτε
Στων περιστάσεων
ζυγιστείτε το καντάρ

.

των ποιητών το γήρας (ή: το ξερατό της πείρας)

।

όταν οι ποιητές γερνούν

στο παρελθόν τους σκουντουφλούν

τους ίδιους στίχους αλυχτούν

σα βέλασμα παραμιλούν



ανοίγουν μάτια το πρωί

λάγνα κοιτούν ένα κορμί

που το ποθούν κι οι δυο μαζί

οι εαυτοί τους οι σκυφτοί

υμνούν το χρέος το πορφυρό

και το θηρίο το τρυφερό

σβήνουν τα μάτια στο νερό

δύσκολο βρίσκουν τον καιρό

ραμολιμέντοι αλλότροποι

χωρίς περίσκεψη, ντροπή

αρλουμπολόγοι κατηφείς

θρηνούν τη νιότη τής αλκής

όταν οι ποιητές γερνούν

δεν το τολμούν ν' απαλλαγούν

από τις ώρες που φρουρούν

φωνές που τους καλούν ακούν

ηχούν φωνές από το χθες

στίχοι, στροφές ορμούν ορδές

μαθές τεντώνουν τις χορδές

άκου: τους φεύγουνε πορδές

άπλυτοι και ξυπόλητοι

του σκότους ιέρεια ανόητη

θα τους ξυρίσει η τυφλή

να 'ν' έτοιμοι για τη στιγμή

που η κτίση θα σειστεί ξανά

που θα ψελλίσουν ωσαννά

θα κοιταχτούν αχόρταγα

μα θα 'ναι η τελευταία φορά

.

λ-έξεις

Θαρρώ, θα τις σκορπίσω τις λέξεις
Ψίχουλα της τράπεζας του νεκροτόμου
Θα καρφωθούν στο εύκαμπτο δάπεδο
Στην κοιλιά της μεσήλικης ονείρωξης της πίστης
Υπόκωφοι κρότοι απ’ τον βομβαρδισμό των λέξεων
Κάτι τσικ – τσικ δηλαδή τίποτα το σπουδαίο
Μα τα μυρμήγκια αγχωμένα να προλάβουν τα λεξίχουλα
Θα κουφαθούν οριστικά
Ο ιδρώτας το γαλακτικό οξύ η οργή του στομάχου
Θα επιζήσουν στη σάλα της μυρμηγκοφωλιάς

Οι λέξεις ζυγίζονται καθ’ εκάστην
Παρακολουθούν με αγωνία την πορεία των κιλών
Στήνουν οδοφράγματα στις λύπες της γλώσσας
Συγκαλούν τα σημεία στίξης σε αλλεπάλληλες συσκέψεις
Ξημερώνονται στη βουή του χειμώνα
Κι αντέχουν το άλγος των ψυχών
Λέξεις λένε είναι κι αυτές
Με γράμματα απ’ το τέλος της αλφαβήτας
Λέξεις ψίχουλα μύτες πορδώδεις
Έξεις ωμώδεις

Αλίμονο οι λέξεις αλίμονο και οι προηγούνται των λέξεων
Πώς δηλαδή να εκφραστείς με λέξεις που διατυμπανίζουν την αιθάλη τους
Και καταπνίγουν της λιμοκτονούσας γραμματικής τις επεμβάσεις
Πώς να ανεχτείς τη σύνταξή τους σε συντακτικό υποκείμενα κατηγορούμενα αντικείμενα
Λέξεις δηλαδή τίποτ’ άλλο

Θαλασστίχοι

Οι λέξεις κι ας ενόμισαν πως σύνθεσαν το ποίημα

Μονάχες εναπέμειναν και γύρευαν το σήμα

Που η θάλασσα εξαπέστειλε ανεπαίσθητο σαν κύμα

Να σεργιανά στης άπνοιας το επινοημένο λήμμα