ήμερα της προσΠοίησης

αφιερούται εις τον δραπετεύσαντα 

ποιητήν Εμμανουήλ Ρασούλην

άγρια πουλιά της οίησης
κι ήμερα της προσποίησης
τη μέρα αυτή της ποίησης
του εντός μου η αντιποίησις

με ιάμβους ευκολύνεται
κι όσο και να την πλύνετε
τζάμπα νεράκι χύνετε
κάλλιο ’ναι να το πίνετε

άιντε, βρε της ρίμας το ριμάδι

είναι της ψυχής τ' αλφάδι

άιντε μην το γέρνεις, μην το σέρνεις

μη στα σοβαρά το παίρνεις

άιντε για να φας δεν θα σου δώσει

μα ούτε και θα σ' εξοντώσει

άιντε είν' αλλού κι απ' αλλού φερμένο

πα στον ώμο μου γερμένο

άιντε κι αν το νόμο μου δεν ξέρει

το ριμάδι κι υποφέρει

άιντε δωσ' του κλώτσο να γυρίσει

και θα σε παρηγορήσει

άιντε με την ποίηση δεν βρήκα

ούτε γκόμενα, ούτε προίκα

άιντε βρήκα μόνο λησμοσύνη

μέσα στην παραφροσύνη

σε αρκετούς από τους αναγνώστες μας,
στους οποίους άρεσε αυτή η αφιέρωση,

άρεσε επίσης και η Καρακάξια  Ζήτω η 21η Μαρτίου!

Ψάξε

κόκκινη κλωστή δεμένη

       τίποτ' άλλο δε σας μένει        

στην ανέμη τυλιγμένη

          η χαρά σας προδομένη        

δωσ' της κλώτσο να γυρίσει

          λύπη να γενεί και φθίση        

παραμύθι  ν' αρχινίσει

          είναι μία κάποια λύση        

παραμύθι παραμύθι

          πέθανε ό,τι εγεννήθη        

το κουκί και το ρεβύθι

          τώρα, και για πάντα, λήθη       

στο Νινάκι ...

Παραμύθια κι αν σου πω, να σε νανουρίσω

Απαντήσεις δεν θα βρω, να σ' ευχαριστήσω

          Ψάξε για το φως παντού, σε υπόγεια, σ' ουρανούς

          Κάνουν στην ψυχή μου ντου όσα βάνει ανθρώπου νους

Συμβουλές πού να σκεφτώ, να σε συμβουλέψω

Με μι' αγάπη αν κλεφτώ, τη χαρά θα κλέψω

          Ψάξε για την εμορφιά σε υπόγεια, σ' ουρανούς

          Γύρω μου όλα μια φωτιά, όσα βάνει ανθρώπου νους

Θα 'ρθω να σ' αφουγκραστώ, μήπως και ξυπνήσεις

Όχι, δεν θα κουραστώ κι ας με τυραννήσεις

          Ψάξε, ζήσε, αγάπησε σε υπόγεια, σ' ουρανούς

          Στην αλήθεια χάρισε όσα βάνει ανθρώπου νους

της Γιαπωνίας τ' αγέρι

με του Μάρτη τις λιακάδες
τα παιδιά παίζουν αμάδες

και του Απρίλη η πρώτη ζέστη 
φέρνει το Χριστός Ανέστη

μα της Γιαπωνίας τ’ αγέρι 
που ’φτασε σ’ αυτά τα μέρη

δε μπορώ να τ’ αναπνεύσω 
κι ούτε να συγκατανεύσω

στης προόδου τη θρησκεία
τη στημένη δυστυχία

Λιμερίκια σ' άλλους τόπους

Λιμερίκια του Tamistas, εν είδει σχολίων, σ' άλλους τόπους:

Τεφλόν_1

Τεφλόν_2

Τεφλόν_3

Τεφλόν_4

Τεφλόν_5

Τεφλόν_6

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία (στου Σαραντάκου)

Άντε. Και καλή σαρακοστή.

η Χήρα

Μόνη σου πενθείς, νύχτες δεκατρείς

Μόνη σου κοιμάσαι
Κάποτε θα 'ρθεις να με παντρευτείς
Να μου το θυμάσαι

Μη μελαγχολείς, έλα να με βρεις
Άσ' το μακαρίτη
Έχω εγώ για σε καμαριέρες τρεις
Και μοντέρνο σπίτι

Πάει καιρός πολύς που είμαι σεβνταλής
Με την εμορφιά σου
Αν με παντρευτείς, τί χαρά θα βρεις
Μεσ' την αγκαλιά σου

Και τα φιλιά σου, χήρα, έχουν περίσσιο μέλι

Εμένα δε με μέλλει, φοβούμαι για τη μοίρα

Πόθησα να πεθάνουμε μαζί


Δεν είχα άλλη σκέψη ερωτική