σκραπ

εκείνα τα πουλιά 

που κρύφτηκαν στη βιβλιοθήκη

τις νύχτες πεταρίζουν πάνω από το κεφάλι μου 

όταν ξυπνώ έχω στα μάτια ξεραμένες κουτσουλιές

η βρύση κοροϊδεύει ότι κόψαν το νερό

βαδίζω στα δωμάτια τυφλός

ώσπου σηκώνεσαι

με αναπνέεις

στην αγκαλιά σου μέσα

λιώνεις τις κουτσουλιές στα χνώτα 

με λες κεμάλ κάθε στιγμή 

που καταργούνται

τα όνειρα

αν ήξερες 

ποιος είμαι κάθε βράδυ  

είμαι η πηνελόπη του σπιτιού

υφαίνω στο απαλό σου δέρμα 

της απουσίας την υγρή

ζακέτα 

κεμάλ να μη με λες

ο κόσμος κάθε μέρ α λλάζει 

δεν το ποθήσαμε ν αλλάξει αλλιώς 

κόλλησε η βεβαιότη στις πατούσες 

οι αρβύλες σέπονται στο χιόνι 

οι γκράδες σκούριασαν 

πάνε για σκραπ αφού 

πάντα θα πρέπει 

να κερδίζουμε

το κάτι

τις

Picasso - το φιλί (1969)

σε α γα πώ

Δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque

στις 2 Δεκεμβρίου 2018

του μαλλαρμέ η σκέψη 

ότι στους στίχους διορθώνονται 

της γλώσσας τα ελαττώματα

με τρώγει απόψε που 

παιδεύομαι να γράψω 

σε α γα πώ

το γα 

η πιο βαριά η συλλαβή 

βγαίνει από γάζες γάλα και γαμήσι 

χώνεται στο χαρτί στον χάρτη χάνεται 

χύνεται ανακατεύεται στη γάστρα 

τον γάμο μας αγάλι γαληνεύει 

λιώνει το κάπα στης γαζίας τ α γκάθια 

απλώνει ουρανό με κίτρινα σφαιρίδια χάδια 

έπειτα να

το πω 

εξόγκωμα του λέγω λέγε

το α 

που άλογο στριφογυρνά

το καβαλάς και φεύγεις 

γυρνάς μικροσκοπίζεις με 

στη χούφτα σου χορεύω ενώ

οι άλλες λέξεις όλες 

διεκδικούν το σώμα σου

τα μπούτια σου επί παραδείγματι 

τα διεκδικούν η γέφυρα η αποκοτιά 

η μέγγενη ο προορισμός το καθεστώς

η πίστη η ευχή το χελιδόνι 

η ανυπομονησία η ξενιτιά

λέξεις χιλιάδες να ονοματίσουνε 

τα μπούτια σου παλεύουν 

και τι θαρρείς πως 

είναι υπόθεση εύκολη να γράφω

σε α γα πω

τι εντύπωση ο στίχος 

ο βραχύς

πονά η στιχουργική

εσύ λες αγαπάς και τέλειωσες

μα εγώ σε α γα πω 

μπροστά σε όλον 

τον κόσμο

Vitoria Duarte

ανακατάληψη παλαιών συναισθημάτων

δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque

στις 10/11/2018

περπατούσε
σε φιγούρες ανάμεσα
κοιτούσε να κοιτάζουν
βιτρίνες οθόνες πλάτες
να έχουνε τον νου τους ολοένα

πλησίασε μία
αν είχε δραπετεύσει ο πάνθηρας
ο φόβος σας δεν θα ήταν αδιόρατος
θα ήταν συγκεκριμένος
τώρα είναι πληροφορημένος
μη με φοβάστε
φεύγω

συνέχισε ανάμεσα
οι δρόμοι κουλουριάζονταν στα πόδια του
μεθούσε από λουλούδια των πεζοδρομίων
μετρούσε γλάστρες σε παλιά μπαλκόνια
βύζαινε ήλιο αγκάλιαζε τα σύννεφα
πονούσε από δίκιο άκοπο

πέφτανε ματώναν μύτες
δίπλα του στα ξυπόλητα  πόδια
αναστενάρης της ασφάλτου
φίλτραρε όλους τους καπνούς
της πόλης

κάποτε κοντοστάθηκε
έκανε για χωνί τις χούφτες

θα γίνει ανακατάληψη
όλων των παλαιών συναισθημάτων
φώναξ ε φτά φορές
το ιστορικό κέντρο των συναισθημάτων
θ α νακαταληφθεί θα γίνουνε
χοροί στα χνάρια της σελήνης
θα φτάσει της απόφασης η ώρα
θα πούμε την απόφαση γυμνοί
θα πέσουμε στα παγωμένα λάθη
θα στάξουμε στο αρχέτυπο λουτρό
της λήθης το πυκνό το λάδι

θα γίν-
εξαφανίστηκε
σαν μάταιον ολόγραμμα

ένα μωρό που τον παρατηρούσε
ευθύς βυθίστηκε στον ύπνο
έρεε το πυκνό το λάδι
έπλεχε σε όνειρο ιστορικής χαράς

ένα μωρό το κέρδισμα
δεν είναι λίγο

Greg  Sand

παρόλα αυτά

Η επόμενη πρόταση περιέχει σπόιλερ για το Happy End του Haneke (2017) .

Στην τελευταία ταινία λοιπόν του Αυστριακού σκηνοθέτη η μικρή Εύα βοηθάει τον παππού της ν’ αυτοκτονήσει πέφτοντας με το αναπηρικό καροτσάκι στη θάλασσα· και καταγράφει τη σκηνή στο κινητό της. Το καθήκον της καταγραφής μιας εικόνας ή μιας σκηνής είναι το νέο συλλογικό καθήκον του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Είναι σχεδόν ντροπή σήμερα να μην καταγράψεις και πιθανότατα να μην διαμοιράσεις αυτό που σου άρεσε και θα μπορούσε να αρέσει και πολύ περισσότερο αυτό που σε εντυπωσίασε και θα μπορούσε να εντυπωσιάσει.

Η μικρή Εύα ενσάρκωσε στη μεγάλη οθόνη τον νέο τύπο προκυβόργιου. Όλο και λιγότερο οι άνθρωποι ζουν αυτό που συμβαίνει αφού είναι απασχολημένοι με την απαθανάτισή του: είτε πρόκειται για συναυλία είτε για ηλιοβασίλεμα είτε για τα πρώτα βήματα του μπέμπη είτε για τον χορό της κοιλιάς της. Μερικοί τυχεροί θα πιάσουνε λαυράκια. Στην περίπτωση της δολοφονίας του/της Ζακ Κωστόπουλου / Zackie Oh η καταγραφή της με κινητό έκλεισε τα στόματα των περισσότερων που θα αναπαρήγαγαν το παραμύθι του γκέι πρεζονιού επίδοξου ληστή.

Όπως στον πίνακα του Gaugin οι καλόγριες κι ο ιερέας της Βρετάνης παρακολουθούν αμέτοχες την πάλη του Ιακώβ με τον άγγελο, όπως στη Γένεση παρακολουθούσαν αμέτοχες την πάλη του οι δυο γυναίκες του, οι δυο δούλες του και οι έντεκα γιοι του, έτσι και οι παριστάμενες στο φονικό τουης Ζ. κοιτούσαν ή κατέγραφαν άναυδες το φουσκωμένο ποτάμι του εκφασισμού της καθημερινότητας να πνίγει οριστικά τη δυσάρεστη φωνή τουης. Το 2018 o big brother έχει παραδώσει τη σκυτάλη στους αμέτρητους μικρούς αδερφούς του νέου πανοπτικού - του έμψυχου πολυπανοπτικού. Την ίδια στιγμή, σ’ ένα ευρύ πολιτικοκοινωνικό περιθώριο της πολυπανοπτικής πανδαισίας λειτουργεί ο ενοποιητικός μηχανισμός του εξιλαστήριου θύματος όπως τον περιέγραψε ο Girard.

Αν αναποδογυρίσουμε το 18 γίνεται 81. Τότε, τον προηγούμενο αιώνα, ο Κυριάκος Σφέτσας κυκλοφόρησε τον δίσκο “Στο δρόμο” με μουσική του πάνω στις απαγγελίες ποιημάτων της Κατερίνας Γώγου από την ίδια. Το τελευταίο της β ΄ πλευράς, που λέγαμε, ήταν το “Θα ’ρθει καιρός”, που ήταν και το τελευταίο της δεύτερης συλλογής της Γώγου “Ιδιώνυμο” που είχε εκδοθεί την προηγούμενη χρονιά, το 1980. Η ποιήτρια καλούσε τη Μαρία να φυλάξει σε μια φιάλη με νερό λέξεις όπως “απροσάρμοστοι, καταπίεση, μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός” μέχρι να έρθει, όπως διαβεβαίωνε με τον μελαγχολικό μεσσιανισμό της, ο καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονείς κι οι άνθρωποι θα μιλάνε με χρώματα και νότες. Αν δεν είχε αυτοκτονήσει στα 53 της, ίσως σήμερα, στα 78 της, θα υποσχόταν στη Μαρία πως θα ’ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε φύλο.

Προς το παρόν τίποτ’ άλλο. Μόνο ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε στη σελίδα “Artists for Zak Kostopoulos”.

κοίταζα γύρω
έψαχνα για το τεράστιο μάτι
είδα ματάκι α μέτρητα ν α νοιγοκλείνουν όλο
είδα την εύα τη μικρή από του χάνεκε το χάππυ έντ
να περιστρέφεται ολούθε να ζουμάρει
στα μάτια του αιθέριου πολυπανοπτικού
των αθηνών

και να
τι θέλω τώρα να σας πω

στη χώρα ελλάδα μέσα στο κέντρο της αθήνας
λιώσανε στο κλωτσίδι έναν άθρωπο
δολοφονήσανε μιαν άθρωπη γιατί όπως βάδιζε
το βρήκαν εύκολο το σκέφτηκαν και πρέπον
όλα εντάξει δηλαδή εξόν που οι κάμερες
δεν κάνουν διακρίσεις στο τι γράφουν
θεμελιώδης νόμος του πολυπανοπτικού
μάλιστα λέν πως άμα γράψουν φόνο
παγώνουν προς στιγμήν οι οθόνες
μιανής το χέρι κάηκε
από του θάνατου
την παγωνιά

η ζάκι-ο δολοφονήθηκε ως γνωστόν
στις ψυχ οθόνες του πολυπανοπτικού

κάποιοι το κάναν ποίημα τραγούδι θα γενεί
μια ντραγκ κουίν εφάγανε μίαν ιθαγενή
σμίξανε οι αναρχικές με τις ελτζιμπιτούδες
σμίξανε ασφυξίες συμβατικές στης ακαμψίας
της καθημερινής τους αλγορίθμους
άλλες θρηνούν άλλες το πλαίσιο καθορίζουν
άλλες μαζεύουνε καινούργιες λέξεις
για το μπουκάλι που άφησε η γώγου
πιστεύουνε πως θάρθει κάποτε καιρός
που θα διαλέγουν φύλο τα παιδιά
δίχως τη στάμπα του απροσάρμοστου
που θα ξεβάφει με τον εξευτελισμό μαζί
στης ιστορίας τα μελλοντικά βιβλία

παρόλα αυτά
ζακ

αποτυχία

δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque

στις 24/10/2018

έμαθες πια η αποτυχία πως λυτρώνει 

από των στόχων ξεπροβάλλει την κοπριά 

τη συντριβή σαν μάνα την περιμαζεύει

τη στήνει όρθια να της χώσει μες στο στόμα

με κουταλάκι τη γλυκιά παρηγορία

η νίκη ξέρεις θα ήτανε μαρτύριο 

τα κίνητρά σου θα τα ξέσκιζε η λάμια

και την καρδιά σου θα βασάνιζε στους χτύπους

και το στομάχι σου που θα σε δίπλωνε ώρες

και το άντερό σου που σα φίδι θα χτυπιόταν

όταν θ α μόλαγες το ποίημα στεντορείως

και τον αυχένα σου βαρύν από το στέμμα

και τα ματάκια τα στεγνά τα μαραμένα

πάντα θα λιώνανε στον ύπνο δυο δεσμώτες

θα τ α λυσόδεναν οι προκομμένες μύγες

που τον καθένανε ιώβ τον προσμετρούνε

και ζουζουνίζουνε στα τρύπια κόκαλά του

κι όλα τα όνειρα που θάχες αποκούμπι

θα τα τυράνναγε κι αυτά η επιτυχία

τα έχει αυτά κι άλλα πολλά 

σκατοστοιχεία

απότυχες και σώθηκες καημένε 

ήρεμα πια κοιμήσου κι ονειρέψου

πως πριν εκκίνηση βαρέσει το μπιστόλι 

την πλάτη γύρισες και πήγες στα μπιλιάρδα

κι αφού το γλέντησες σε φέραν πίσω λιάρδα

Denis Sarazhin

στα τζάμπο

δημοσιεύθηκε στη Bibliotheque

στις 2/10/2018

πόσες φορές
σου ζήτησα στα τζάμπο μία βόλτα
να πλανηθούμε στους πολύχρωμους διαδρόμους
χέρι χέρι

δε λέω
δεν ήταν άσχημα
στα θέατρα και στις πινακοθήκες
ούτε ήταν οι καφέδες αναξιοπρεπείς
στα αίθρια και στα βιβλιοπωλεία

μα ορέχτηκα λίγην ευτέλεια πια
λίγη πολλή συνάφεια ταπεινή
τις ομιλίες και τις κινήσεις
μπροστά σε ράφια με αμέτρητα είδη
ασήμαντα και τόσο κιουτ
διακοσμητικά και αποσμητικά
λάμπες σερβιέτες κι εξαρτήματα ποτίσματος
κούπες κεριά και φαγητοδοχεία
τραπεζομάντηλα και μάκτρα των ποδιών
κυλότες καρβουνάκια και λιβάνια
απορρυπαντικά ριχτάρια γάντια
μαξιλαράκια γομολάστιχες βετέξ
του κόσμου τα καλά σε τρεις ορόφους
μια γαμημένη βόλτα δεν με πήγες

μου χάρισες για δώρο ένα βιβλίο
ένα ύπουλο εργαλείο βασανισμού
μα ούτε κι αυτό δεν ήταν σε σακούλα τζάμπο
με πληρωμένο τέλος περιβάλλοντος

κι όμως
στο ζήτησα τόσες φορές
στα τζάμπο να με φέρεις
μονάχα μια φορά όχι πολλές
ξέρω τη δυσκολία στο τέλος ξέρω
που σε κοιτάζει στο ταμείο το κορίτσι
κι έχει στα μάτια λύπη κούραση και φθόνο
σαν ξεχαρβαλωμένο διαλογής παιχνίδι

μονάχα μια φορά
θα προσπεράσεις σοβαρή θα δώσω κάρτα
θα βάλεις στη σακούλα ό,τι έχεις πάρει
κι έπειτα όπως παλιά θα μου εξηγήσεις
την άδεια τρέλα των υπόκωφων αθρώπων

http://eugenialoli.tictail.com/