η κ. Σκατόκε-Καρπούζη στον Νεκρόκοσμο

V. Maier

του Μ.Σ.

1.

Ραντιείς με υσσώπω. Ο παπάς.
Ο νεκροθάφτης έψαχνε στη μύτη.
Λίγη ξερόμυξα.
Ο παπάς. Και καθαρισθήσομαι.
Η κ. Σκατόκε σεβάστηκε. Την ώρα.
Τη στιγμή. Καθέλκυση.
Φτυαριές. Χώμα στη σημαία.
Αφρικάνικα λουλούδια.
Δεύτε τελευταίον λυγμόν.
Τελική χαιρετούρα.
Η Ελένη Κικίδη – Μουλά.
Που την έλεγε κουμμούνι.
Ο Πλούταρχος την έλεγε.
Τι γύρευε εκεί. Συλλυπήθηκε.
Α, ρε Λαυρέντη. Κούνησε το κεφάλι.
Αυτή τρελάθηκε. Από το ξύλο.
Η κ. Σκατόκε σκέφτηκε.



2.

H ψωμωμένη κ. Σκατόκε.
Οσμή στεγνής μασχάλης.
Θηλές αναρρουφάνε. Γάλα ξινό.
Πρήσκονται. Λογικό. Οι βύζοι.
Ξημέρωμα. Νεκρός δολοφόνος.
Τεμαχίζει. Σε συλ-λα-βές.
Τη χήρα Καρπούζη. Πνίγεται.
Σε κόκαλα. Θρυμματισμένα.
Ίνες γυαλιστερές. Πνιγμός.
Η κ. Σκατόκε – Καρπούζη εκμισθώνει.
Τριάρι. Σαράντα επτά μισθωτές.
Μετανάστες. Κωπηλάτες.
Νηστικοί. Μήνες τρεις.
Ο Αλή σκυβειδαγκώνει.
Η κ. Σκατόκε - Καρπούζη ουρλιάζει.
Νεκρός ο δολοφόνος δυσανασχετεί.



3.

Ο κ. Καρπούζης είχε προστάτη.
Έσκασε. Απροστάτευτος.
Η κ. Σκατόκε τιμά. Το επώνυμο.
Αιτήθηκε μετονομασία.
Στο αρμόδιο Δημοτικό Συμβούλιο.
Της οδού Θερινών Οπώρων.
Σε Πλουτάρχου Καρπούζη.
Μία ελαχιστοτάτη μετατροπή.
Μία απλουστάτη συγκεκριμενοποίησις.
Ετόνισε στο αιτητικό.
Ο Πλούτο. Φέρελπις εγγονός. Ακίνητος.
Ενώπιον της πινακίδος. Της οδού Καρπούζη.
Το δάκρυ αποτυπώθηκε.
Δημοσίευσε Η Ελπίς του Τόπου μας.



4.

Νεκροτομείο. Μετά είκοσι έτη.
Νεκρός ο δολοφόνος τραβάει.
Το χαρτί τσαλάκα.
Σκίζεται στην άκρη. Χέρι τανάλια.
Του πτώματος. Της κ. Σκατόκε.
Διαβάζει:

Θα πυρπολήσουμε
τα ενδομήτρια των εξουσιών.
Θα πυρπολήσουμε
τα ικριώματα των ουτοπιών.
Θα πυρπολήσουμε 

τα γιουζερμάνιουαλα των πυρπολητών.

Σκυβειδαγκώνει την κ. Σκατόκε.
Θρίαμβος. Απομυζά το παγωμένο γάλα της.



5.

Ο θάνατος επήλθε. Ανακοπή.
Όρθιος στο τραπέζι της κουζίνας.
Ο Πλούτο. Έβγαζε αφρούς.
Φέιγ βολάν. Πυρπολήσεις. Αλεμούρα.
Ο τόκος των ελπίδων εξανεμίστηκε.
Λάθη επί συναλλακτικών λαθών.

Έστεργα, έκλαψε βουβά, έστεργα να μακραίνει,

να σβήνει την απόσταση, με λόγια να πικραίνει

τις θύμησες απ’ τη ζωή που ζήσαμε και πάει

το όλο κόνσεπτ της ζωής, τώρα που τη σκορπάει. 

Νεκρός ο δολοφόνος ρεύτηκε.
Ικανοποίηση. Παγωμένο γάλα.

R. Wilson

Το ανωτέρω περί της κ. Σκατόκε πραύμα
αναφέρεται στο ποίημα του Μ.Σ.
Ένας κόσμος νεκρός
από τη συλλογή Εκτοπλάσματα(1986).

Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 12
του, όχι μόνο ποιητικού, σκεύους ΤΕΦΛόΝ.
Τον περασμένο Ιούνιο κυκλοφόρησε
το τεύχος 13.


Κατωτέρω το ποίημα του Μ.Σ.
ακολουθείται από το 
Συντρίβεται η καρδιά μου
του Μ. Σιγανίδη
που τα ένωσε το 1999 σαν
Μικρές Αγγελίες. 

το αμαλθείον



Περαιτέρω, γιοκ.

πένθιμες κωδωνοκρουσίες των νομισμάτων

C. POM

"- Άλλαξε ο άνθρωπος" - πώς θες να μην αλλάξει,
πώς θες να μείνει ο ίδιος
όπως όταν τον άφησες για να λύσεις το δικό σου αίνιγμα - 
          ποιο αίνιγμα;
όπως όταν ξεστόμισες: "αν έχει ο κόσμος βάσανα, κι εγώ
          έχω τα δικά μου" - ποια δικά σου; - 
Σκύβοντας πάνω απ' τις "δικές σου" τις πληγές, 
πάνω από τη "δική σου άβυσσο"
τον άφησες να περιμένει έξω απ' τις κλεισμένες πόρτες
των ταμείων και των νοσοκομείων, 
με ιστορίες κοριτσιών πλεγμένες σε μακριές κι ασάλευτες
          σειρές,
σαν τη σταχτιά κοτσίδα της άρρωστης πνιγμένη στη βουή 
          του πυρετού. 

Μισός σκόνη και μισός δάκρυα - πώς θες να μην αλλάξει
σκαμπανεβάζοντας στις σκάλες των δικαστηρίων.
Μισός λάσπη και μισός κραυγή
μες στο ληνό δυο παγκοσμίων πολέμων. 

Κάτω απ' τις πένθιμες κωδωνοκρουσίες των νομισμάτων,
που τον παζάρεψαν, τον μέτρησαν, τον σκότωσαν,
πώς θες να μείνει ο ίδιος; Πώς να μην είναι τώρα
ο άνθρωπος ένας ξένος,
ο άνθρωπος, απ' όπου και να τον κοιτάξεις,
ένα πρόσωπο στραμμένο αλλού;

Τράβηξε το στιλέτο της σιωπής που 'χεις καρφώσει στο
          πλευρό του,
μίλησε με το αίμα του,
περπάτησε με την κραυγή του - και θα δεις
για ποια ομορφιά είν' αυτός πλασμένος
και ποια αξημέρωτη ευτυχία είναι η καρδιά του.

Βύρων Λεοντάρης: Όχι σαν τα πουλιά [VI]

από την ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ - 1957

Ors Koszeghy

εμείς, τ' ανθρωπάκια

goodmemory

Ο Δαρβίνος μας πληροφόρησε ότι είμαστε ξαδέρφια των πιθήκων, όχι των αγγέλων. Μετά μάθαμε ότι προερχόμασταν από την αφρικανική ζούγκλα, και πως δεν μας έφερε ο πελαργός από το Παρίσι. Και δεν πάει πολύς καιρός που μάθαμε ότι τα γονίδιά μας είναι σχεδόν ίδια με εκείνα του ποντικού. 

Δεν ξέρουμε πια αν είμαστε αριστουργήματα του Θεού ή κακόγουστα αστεία του Διαβόλου.

Εμείς είμαστε τα ανθρωπάκια:

οι εξολοθρευτές των πάντων,

οι διώκτες του πλησίον μας,

οι δημιουργοί της ατομικής βόμβας, της βόμβας υδρογόνου και της βόμβας νετρονίου, η οποία είναι και η πιο οικονομική, αφού εξολοθρεύει τους ανθρώπους αφήνοντας άθικτα τα πράγματα,

τα μόνα ζώα που εφευρίσκουν μηχανές,

τα μόνα που ζουν υπηρετώντας τις μηχανές που επινοούν,

τα μόνα που καταστρέφουν τα σπίτια τους,

τα μόνα που δηλητηριάζουν το νερό που πίνουν και τη γη που τα θρέφει,

τα μόνα που είναι άξια να νοικιάσουν ή να πουλήσουν τις υπηρεσίες τους, ή να νοικιάσουν και να πουλήσουν τους ομοίους τους,

τα μόνα που σκοτώνουν από ευχαρίστηση,

τα μόνα που βασανίζουν,

τα μόνα που βιάζουν.

Επίσης

τα μόνα που γελάνε,

τα μόνα που κάνουν όνειρα,

που μετατρέπουν σε μετάξι το σάλιο του σκώληκα,

που μετατρέπουν τα σκουπίδια σε ομορφιά,

που ανακαλύπτουν άγνωστα χρώματα στο ουράνιο τόξο,

που δίνουν νέες μουσικές στις φωνές του κόσμου

και δημιουργούν λέξεις, για να μην χαθεί η πραγματικότητα και η μνήμη της.

Eduardo Galeano
Καθρέφτες. Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία
Μτφ. Ισμήνη Κανσή
Εκδ. Πάπυρος, 2009

UbuProjex

O Galeano "συνοψίζει" με παραδείγματα το τι είμαστε μόνον (only human) εμείς, τα ανθρωπάκια (we puny humans). Αν και δείχνει να αποδέχεται ανεπιφύλακτα όσα συγκροτούν τη βάση του επιστημονικού λόγου, δηλαδή τη θεωρία της εξέλιξης, που αντιμετωπίζει σαν μια επαρκή διάψευση της θεωρίας της δημιουργίας, και τα επιτεύγματα της τεχνολογικής διείσδυσης στον κόσμο των γονιδίων, ψιθυρίζει πειστικά την ανθρώπινη δόξα. Η ταπεινή σκέψη ότι αυτή η δόξα κάλπασε με το άρμα της επιστήμης και της τεχνολογίας δεν θα τον έβρισκε σύμφωνο. 

Όμως η σκέψη κάθε ανθρώπου συχνά πετάει ελεύθερη από τους κανόνες που έχει ο ίδιος δημιουργήσει ή εσωτερικεύσει για να εξασφαλίζει την ένταξη και την αποδοχή. Αν και αυτή η σκέψη, για τη σκέψη κάθε ανθρώπου, ίσως να υποβλήθηκε από μια γενικότερη διάθεση να γίνουν πιο διαφανή τα στεγανά μεταξύ των ανθρώπων. Τα οποία, εδώ που τα λέμε, προϊόντα σκέψης φαίνεται πως είναι παρά τίποτα βαριά κατασκευάσματα. Εμείς, τα θρωπάκια, θα συνεχίσουμε.

Pinterest - L. Griffith

άλλα εν τω MHNYMAL θρωπάκια:

Μπουμπλίν

σιωπές

μάγκες κι ανθρωπάκια

έρχονται οι μέρες που φοβήθηκες

Αναγκαίο Κακό

άυπνος Λεβιάθαν

του Μπλουμ η μέρα: τα αιμοσφαίρια νησιά

maudelynn

Ο Μπλουμ μέσα από την πόρτα του μπαρ είδε μιαν αχηβάδα να κρατιέται κοντά στα αυτιά τους. Άκουσε, πιο αδύναμα, αυτό που αυτοί άκουσαν, καθένας για λογαριασμό του, ύστερα καθένας για λογαριασμό του άλλου, ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων, έντονα, ένα σιωπηλό βρυχηθμό. 

Ο χαλκός πλάι σ' έναν κουρασμένο χρυσό, από κοντά, από μακριά, άκουγαν. 

Το αυτί της είναι κι αυτό μια αχηβάδα, εκεί που προεξέχει ο λοβός της. Το καλοκαίρι στην ακρογιαλιά. Τα όμορφα κορίτσια της ακρογιαλιάς. Δέρμα βιαστικά ηλιοψημένο. Έπρεπε πρώτα να βάλει κρέμα, για να μαυρίσει σωστά. Βουτυρωμένη φρυγανιά. Ωχ, δεν πρέπει να ξεχάσει εκείνη την κολώνια. Έρπης κοντά στο στόμα της. Το κεφάλι σου απλώς. Ξέπλεκα μαλλιά· φύκια και κοχύλια. Γιατί κρύβουν τα μαλλιά τους με φύκια; Και οι Τουρκάλες το στόμα τους, γιατί; Τα μάτια τους πάνω από το ύφασμα, τον φερετζέ. Άντε να βρεις την είσοδο για να μπεις. Μια σπηλιά. Απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντας εργασίαν. 

Η θάλασσα είναι αυτό που νομίζουν πως ακούν. Να τραγουδάει. Μια βροντή. Το αίμα είναι. Πλημμυρίζει κάποτε τ' αυτιά. Λοιπόν, η θάλασσα είναι αυτή. Τα αιμοσφαίρια νησιά. 

[...] 

Η θάλασσα, ο άνεμος, τα φύλλα, ο κεραυνός, τα νερά, οι αγελάδες που μουγκανίζουν, η ζωαγορά, τα κοκκόρια, οι κότες που δεν κακαρίζουν, τα φίδια που συρίζουν. Παντού υπάρχει μουσική. Η πόρτα του Ράτλετζ: ηηηη, του Ντον Τζιοβάννι. Αυλικές εσθήτες, όλων των ειδών, χορεύουν στις αίθουσες του πύργου. Αθλιότητα. Οι χωριάτες απέξω. Πράσινα λιμώττοντα πρόσωπα που μασουλίζουν μολόχες. Αυτό είναι όμορφο. Κοίτα· κοίτα, κοίτα, κοίτα, κοίτα, κοίτα· κοιτάχτε μας. 

Αυτό είναι χαρούμενο, το αισθάνομαι. Εγώ ποτέ δεν θα μπορούσα να το γράψω. Γιατί; Γιατί η δική μου χαρά δεν είναι παρόμοια με τη δική του. Όμως, και οι δύο είναι χαρές. Ναι, χαρά πρέπει να είναι. Και μόνον η παρουσία της μουσικής δείχνει πως είσαι χαρούμενος. Συχνά είχα την εντύπωση πως ήταν στις μαύρες της, μέχρι που άρχιζε να σιγοτραγουδάει. Τότε καταλάβαινα πως δεν ήταν. 

Η βαλίτσα του ΜακΚόυ. Η γυναίκα μου και η γυναίκα σου. Γάτα που στριγγλίζει. Σαν μετάξι που σκίζεται. Και όταν μιλάει, σαν πλατάγισμα. Δεν έχουν την γκάμα της φωνής που έχουν οι άντρες. Λες και στη θέση της φωνής τους έχουν ένα κενό. Γέμισέ με. Είμαι θερμή, σκοτεινή, ολάνοιχτη. Η Μόλλυ στο quis est homo: του Μερκαντάντε. Το αυτί μου κολλημένο στον τοίχο για ν' ακούσω. Απαιτώ από μια γυναίκα να είναι αποτελεσματική. 

Κουδ, κουδούν. Η άμαξα σταμάτησε. Τα κομψά κατακίτρινα παπούτσια του κομψού Μπόυλαν με τις γαλάζιες ριγωτές κάλτσες ακούμπησαν ελαφρά στο έδαφος. 

Ω, κοίτα πώς είμαστε! Μουσική δωματίου. Θα μπορούσε κανείς να κάνει ένα λογοπαίγνιο πάνω σ' αυτό. Είναι ένα είδος μουσικής που είχα συχνά στο νου μου, όταν αυτή. Πρόκειται για ακουστική. Βόμβος κουδουνίσματος. Τα άδεια σκεύη είναι αυτά που κάνουν τον περισσότερο θόρυβο. Επειδή η ακουστική, η αντήχηση μεταβάλλεται σχετικά καθώς το βάρος του νερού ισούται με το νόμο της πτώσεως των υγρών. Σαν κι εκείνες τις ραψωδίες του Λιστ, τις ουγγρικές, με το τσιγγάνικο μάτι. Μαργαριτάρια. Σταγόνες. Βροχή. Τσουρ τσιρ τσερ τσουρ τσουρ. Σύρισμα. Τώρα. Ίσως τώρα. Πριν να. 

cosmo cosmolino





ΟΔΥΣΣΕΑΣ
Τζαίημς Τζόυς
εκδ. ΚΕΔΡΟΣ
μτφ. Σ. Καψάσκης
κεφ. 11

Μπουμπλίν

J. Renau: the-big-parade

τα είδα τα θρωπάκια 

με κουρσάκια ρουχαλάκια εμπριμέ

τη μνήμη να στεγνώνουν μην να χύσει 

να την ξεραίνουνε να τρίβεται η σκόνη

να τρώνε σαν πουλάκια γκαστρωμένα

κόπιες σελίδες στα βιβλία των τρελών

τα είδα τα θρωπάκια κιθεμπλόμ

είδα και μένανε με είδα νάμεσό τους

πώς και με είδα ναρωτιέμαι το μυστήριο

στις ίδιες μέσα συναθροίσεις στις ποσίες
αφού λοξά κοιτούσα τούτη την οθόνη
να στάζει λέξεις των δαχτύλων μου σπυράκια
για τα θρωπάκια τα τρανά τα κουμπωμένα


είδα και σένανε να τρέχεις γύρω γύρω
ν' αρπάζεις αααα τα ορθωμένα κινητά τους
πανέξυπνης χαράς απτής φινέτσας
τι φκιάνουν τούτα να ουρλιάς να καταριέσαι
ανοίγει ο κόσμος μεγαμπάιτ με εικονίδια 
ύστερα γέλια νασταμάτητα στα μούτρα
όλο γελάς από τα γέλια κατουριέσαι


τι θα 'ταν λίγο αν ερχόσανε κοντά μου
να νιώσω πάλι πως γεμίζω πάλι δέρμα
το γέλιο πάλι πως μπορώ να το χαδέψω
όπως τις μέρες που στο κάδρο μου γελούσες
πα στης μαλβάζιας τα ερείπια και στης ύδρας
σ' ένα κανόνι δίπλα νέμελη μπουμπλίν


έλα λοιπόν
περπάτα με στο καλοκαίρι
κρύψε με κει στη χουρμαδιά
εκεί στ' αλγέρι

fineartamerica

φωνή: της γκούγκλ

Eric Burdon and the Animals:
as the years go passing by

η συναρπαστικά πλουραλιστική κατανάλωση ελευθερίας

Μερικές φορές δεν γράφω ό,τι μου κατεβαίνει. Όταν έγραψα τις προάλλες ότι ο καθείς εναρμονίζεται στον επελθόντα (αν και παρονθόντα) χρόνο, ως έπραξαν επί παραδείγματι ο Μαρξ, ο Κροπότκιν, ο Φρόιντ, η γιαγιά μου και άλλοι, δεν το έγραψα επειδή μου κατέβηκε εκείνη την ώρα. 

Doisneau

Ο Μαρξ, διέκρινε η H. Arendt, συνόψισε, εννοιοποίησε και μετασχημάτισε σε πρόγραμα τις λανθάνουσες θεμελιώδεις αντιλήψεις διακοσίων ετών νεωτερισμού. Η Arendt, επισήμανε την εναρμόνιση του Μαρξ εναρμονιζόμενη στο δικό της παρονθόν, όπως κι ο G. Steiner που στις θεωρίες του "Προμηθέα/Μαρξ", του Φρόιντ αλλά και του Λεβί - Στρως, ανακάλυψε μυθολογίες που υποκαθιστούσαν τον χριστιανικό μεσσιανισμό: Για τον Φρόυντ, η εν λόγω κληρονομιά των αρχέτυπων αναμνήσεων των απαρχών της ζωής του ανθρώπου παίζει τον ίδιο ρόλο με την πτώση του ανθρώπου, με την ανυπακοή του ανθρώπου απέναντι στον Θεό, όπως παρουσιάζεται στη θεολογία του Αποστόλου Παύλου. Βυθισμένος στον εναρμονισμένο ακαδημαϊσμό του, ο Steiner αντιλαμβανόταν την αλήθεια σαν κάτι που παραφυλάει τον άνθρωπο να του τη φέρει κατακέφαλα, όταν εκείνος την πλησιάσει, λες και δεν θα ήταν, όπως πάντα, μια επινόησή του. 

Τον προηγούμενο του προηγούμενου αιώνα η αναζήτηση της αλήθειας με την ανάπτυξη των επιστημών είχε εγγυημένη και αδιαμφισβήτητη πρόγνωση. Κι αυτό ίσχυε για όλους. Ο αναρχικός Κροπότκιν είχε στο τσεπάκι τη λύση για τη διατροφή των επαναστατημένων Παριζιάνων: Σύντομα βέβαια, στην εντατική καλλιέργεια θα μπορούν να επιδοθούν όλοι οι αγρότες, καθώς σύγχρονα, τελειοποιημένα μηχανήματα και λιπάσματα χημικά και άλλα θα τεθούν στη διάθεση της κοινότητας. Οι κλιματολογικές συνθήκες, αγαλλίαζε, δεν είναι πια εμπόδιο: Όταν δεν υπάρχει ηλιοφάνεια, ο άνθρωπος την αντικαθιστά με τεχνητή θέρμανση και βλέπουμε τον ερχομό μιας εποχής όπου και το τεχνητό φως θα χρησιμοποιείται στην καλλιέργεια των φυτών. Εντυπωσιακά μεσσιανιστής, ο Κροπότκιν ισχυριζόταν, όπως ο Μαρξ στη Γερμανική Ιδεολογία, ότι η δουλειά θα γινόταν μια απόλαυση, μια γιορτή, μια ανανέωση της ψυχής και του σώματος, κι ότι αυτή η αντιστροφή της μισθωτής σκλαβιάς θα βασιζόταν στα μηχανήματα, την ευφυΐα και την τεχνική γνώση...

Κι η γιαγιά μου; Κι αυτή εναρμονισμένη με την εποχή της ήταν. Κατάπινε μια ζωή τις περιστασιακές σχέσεις του μπερμπάντη παππού και δεν διέλυσε την οικογένειά της. Ο παππούς, καλός νοικοκύρης και οικογενειάρχης, είχε μιαν αδυναμία στο "ωραίο φύλο". Όλα κύλησαν στη σιωπή. Στα βαθιά τους γεράματα έζησαν το ίδιο αγαπημένοι, χωρίς άλλες θηλυκές απειλές για τη γιαγιά, την αδιαφιλονίκητη σύζυγο. Η γιαγιά ήταν αδύνατο να εννοήσει την ελευθερία στον έρωτα και την απελευθέρωση της γυναίκας. Είχε πρόβλημα ηθικό. Μια άλλη ηθική, μιας άλλης κουλτούρας, είχε στο μεταξύ αναγνωρίσει το δικαίωμα στις ελεύθερες σχέσεις, στην ελευθερία της επιλογής. Η ρηξικέλευθη νέα ηθική έβρισκε ένθερμους θιασώτες στους κόλπους των νέων προοδευτικών της αριστεράς. Η στοίχιση στην προοδευτικότητα, στην αυταπάτη της γραμμικής ανηφορικής εξέλιξης των κοινωνιών, προκαλούσε μιαν αρ-υστερική τύφλωση που δεν τους επέτρεπε ν' αντιληφθούν την απαλή σύμπλευση της ελευθεριότητας με την γενικευμένη καταναλωτική ελευθερία. Ο Christopher Lasch στα 1984 για τον Ελάχιστο Εαυτό, δια του Β. Τομανά στα 2006:

Η πλουραλιστική σύλληψη της ελευθερίας βασίζεται στην ίδια την πρωτεϊκή αίσθηση του εαυτού που βρίσκει δημοφιλή έκφραση σε πανάκειες όπως "ανοιχτός γάμος" και "μη δεσμευτικές σχέσεις". Και οι δύο προέρχονται από την κουλτούρα της κατανάλωσης. Μία κοινωνία καταναλωτών ορίζει την επιλογή όχι ως την ελευθερία να επιλέγουν τον τρόπο δράσης τους αλλά ως την ελευθερία να επιλέγουν τα πάντα την ίδια στιγμή. "Ελευθερία επιλογής" σημαίνει "να διατηρείς ανοιχτές τις επιλογές σου". Η άποψη ότι "μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις", αν και κρατάει κάτι από την παλαιότερη άποψη της καριέρας της ανοιχτής στα ταλέντα, έχει φτάσει να σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να υιοθετούν και να απορρίπτουν ταυτότητες σαν να αλλάζουν ρούχα. Ιδεατά, επιλογές φίλων, εραστών και καριέρας θα πρέπει να μπορούν να ακυρώνονται ακαριαία: αυτή είναι η με ορατό τέλος, εμπειρική σύλληψη της καλής ζωής την οποία υποβαστάζει η προπαγάνδα των εμπορευμάτων, που περιβάλλει τον καταναλωτή με εικόνες απεριόριστων δυνατοτήτων. Αλλά αν η επιλογή δεν συνεπάγεται πια δεσμεύσεις και συνέπειες - όπως, λόγου χάρη, το να κάνεις έρωτα είχε παλιά σημαντικές "συνέπειες", ιδίως για τις γυναίκες - η ελευθερία να επιλέγεις καταλήγει πρακτικά στο να μην επιλέγεις. Αν η ιδέα της επιλογής δεν ενέχει τη δυνατότητα του ανθρώπου να αλλάξει κάτι, να αλλάξει την πορεία των γεγονότων, να θέσει σε κίνηση μία αλληλουχία συμβάντων που ενδέχεται να αποδειχθεί ακατανίκητη, τότε είναι άρνηση της ελευθερίας που ισχυρίζεται ότι στηρίζει. Η ελευθερία ανάγεται στην ελευθερία του ανθρώπου να διαλέγει ανάμεσα στη Μάρκα Χ και τη Μάρκα Ψ, ανάμεσα σε εναλλάξιμους εραστές, εναλλάξιμες δουλειές, εναλλάξιμες γειτονιές. Η πλουραλιστική ιδεολογία αντανακλά επακριβώς την κυκλοφορία των εμπορευμάτων, στην οποία τα φαινομενικώς ανταγωνιζόμενα προϊόντα μπορούν να ξεχωριστούν ολοένα πιο δύσκολα και άρα πρέπει να προωθηθούν με τη διαφήμιση, που επιδιώκει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ποικιλίας και να παρουσιάσει τα προϊόντα αυτά ως επαναστατικές καινοτομίες, συναρπαστικές προόδους της σύγχρονης επιστήμης και μηχανικής, ή, στην περίπτωση των προϊόντων του μυαλού, ως διανοητικές ανακαλύψεις που η κατανάλωσή τους θα φέρει ακαριαία ενόραση, επιτυχία ή ψυχική γαλήνη. 

pacoulas