για ποια γιαπιά

κοκτώ-λαμπέτη-ψεύτρα

me2010january

ο μικρός

ο τρελός

κι ο ψεύτρης

Le poète est un mensonge qui dit toujours la vérité

κοκτώ-φραγγίδης

llloig

τι είναι η αλήθεια;

μία σκατούλα με ιδεολογικά ψιμύθια

τι είναι το ψέμα;

μία κουράδα: της αλήθειας μας το στέμμα

τι είναι η πατρίδα;

είναι του κράτους μας η βίρτσουαλ ασπίδα

τι είναι η ευρώπη;

μούσα ενός έπους, της ελπίδας μας καλλιόπη

οι αλήθειες των άλλων - μουσική εφεύρεση

nkosz

Η αυτοχειραφέτηση της εποχής μας δε συνίσταται παρά στη χειραφέτησή της απ' τις υλικές βάσεις τής αντεστραμμένης αλήθειας. Αυτή "η ιστορική αποστολή της εδραίωσης της αλήθειας στον κόσμο", δεν μπορεί να διεκπεραιωθεί ούτε απ' το απομονωμένο άτομο, ούτε απ' το ατομικο- ποιημένο, υποκείμενο σε χειραγωγήσεις, πλήθος, αλλά μόνο απ' την τάξη που είναι ικανή να διαλύσει όλες τις τάξεις, αναθέτοντας όλη την εξουσία στην απο-αλλοτριωτική μορφή της υλο- ποιημένης δημοκρατίας: το Συμβούλιο, μέσα στο οποίο η πρακτική θεωρία αυτοελέγχεται και παρακολουθεί τη δράση της. Μονάχα εκεί όπου τα άτομα είναι "άμεσα συνδεδεμένα με την καθολική ιστορία"· μονάχα εκεί όπου ο διάλογος έχει οπλιστεί για να επιβάλλει θριαμβευτικά τους όρους του.

Γκυ Ντεμπόρ, η Κοινωνία του Θεάματος

θέση 221 (ακροτελεύτια)

εκδ. Ελεύθερος Τύπος, 1986

μτφ. Π. Τσαχαγέας - Ν. Β. Αλεξίου

εξίσταμαι:

για ποια τάξη;

για ποιαν αποστολή;

για ποιο πλήθος;

για ποιαν εποχή;

για ποιαν ιστορία;

για ποιαν αλήθεια;

για ποιαν αλλοτρίωση;

για ποια συμβούλια;

γιαπιά 

παρατημένα στης ύφεσης τις διέσεις

των εργατών 

η τάξη, του ποστ-πρεκαριάτου,

στρατιές 

τερματικών, ανέργων διασυνδέσεις

χειμώνας 

που θ' αδράξει το ψέμα στα σκαριά του

gimme-some-truth

theNirveatles

πολύτιμη λήθη

rhodimer66

Της άρεσαν, είπε, οι πολύτιμοι λίθοι.

Πώς έτσι εκτοξεύθηκε σ' άφατα ήθη...

Η πτώση ελεύθερη – απάτριδες μύθοι,

δαναΐδες κατάκοπες – πάντα άνυδροι πίθοι

(μονάχα η Υπερμήστρα εκεί δεν εκλήθη

η οργή παγερή – σκοτίδι για πλήθη).

Κι εκείνες τις πέρλες να είχε ευχήθη.

Τις θέλει με πάθος, προτάσσει τα στήθη,

καθώς η καρδάρα που εκράτει εχύθη.

Μαθαίνω να ζω στην πολύτιμη λήθη.

mijmijrm

Αρκετά

Κάποιες μέρες οφείλουμε να σιωπούμε.

John Cage - 4:33 (piano: Armin Fuchs) by zoomoozophone

Γιατί, αν μιλήσουμε,
θα κάνουμε θόρυβο πάνω στο θόρυβο.
Είναι πολύς ο θόρυβος αυτές τις μέρες,
τις κατάλληλες για πρωινές διερωτήσεις.

Κόρε Ύδρο - tanstil

Οι διερωτήσεις, μπορεί να οδηγήσουν
σε ασφαλή συμπεράσματα...

thealltogethernow

... ή σε απρόσμενες αντιδράσεις.

hristos76

Ηττούπολη, Μέρες του 2011 μ.Χ.

Θεσσαλονίκη, Μέρες τοῦ 1969 μ.Χ.

Στὴν ὁδὸ Αἰγύπτου -πρώτη πάροδος δεξιά!
Τώρα ὑψώνεται τὸ μέγαρο τῆς Τράπεζας Συναλλαγῶν
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως.
Καὶ τὰ παιδάκια δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ παίξουνε ἀπὸ
            τὰ τόσα τροχοφόρα ποὺ περνοῦνε.
Ἄλλωστε τὰ παιδιὰ μεγάλωσαν, ὁ καιρὸς ἐκεῖνος πέρασε ποὺ ξέρατε
Τώρα πιὰ δὲ γελοῦν, δὲν ψιθυρίζουν μυστικά, δὲν ἐμπιστεύονται,
Ὅσα ἐπιζήσαν, ἐννοεῖται, γιατὶ ᾔρθανε βαριὲς ἀρρώστιες ἀπὸ τότε
Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιῶτες,
Θυμοῦνται τὰ λόγια τοῦ πατέρα: ἐσὺ θὰ γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δὲν ἔχει σημασία τελικὰ ἂν δὲν τὶς γνώρισαν, λένε τὸ μάθημα
            οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους
Ἐλπίζοντας πάντοτε πὼς κάποτε θὰ σταματήσει ἡ ἁλυσίδα
Ἴσως στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους ἣ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν
            τῶν παιδιῶν τους.
Πρὸς τὸ παρόν, στὸν παλιὸ δρόμο ποὺ λέγαμε, ὑψώνεται
            ἡ Τράπεζα Συναλλαγῶν
- ἐγὼ συναλλάσσομαι, ἐσὺ συναλλάσσεσαι, αὐτὸς συναλλάσσεται-
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως
-ἐμεῖς μεταναστεύουμε, ἐσεῖς μεταναστεύετε, αὐτοὶ μεταναστεύουν-
Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει, ἔλεγε κι ὁ Ποιητὴς
Ἡ Ἑλλάδα μὲ τὰ ὡραῖα νησιά, τὰ ὡραῖα γραφεῖα,
            τὶς ὡραῖες ἐκκλησιὲς
Ἡ Ἑλλὰς τῶν Ἑλλήνων.

Μανόλης Αναγνωστάκης, Ο Στόχος (1970)

 του Άγγελου Καλοδούκα

Ερχόμαστε, Ιστορία.

Από την πάροδο, τη δεξιά.

Όχι πως έχει τόση σημασία η θέση
των βουλευτικών εδράνων.

Αλλά, έτσι τα λέμε τόσα χρόνια.

Έτσι, με την Αριστερά στην ίδια γειτονιά

κι ένα συμβούλιο συνοικιακό
δεν καταστρώσαμε.

Η πάροδος αυτή, η δεξιά,
άλλους τους βγάζει Αυστραλία,
άλλους τους ξεπετάει εφεδρεία,
αυτούς τους τελευταίους
που τόσα χρόνια καμαρώνανε
για το παράδειγμα κοινωνικής αλληλεγγύης
που έδιναν σε συγγενείς και φίλους,
σίγουροι, βρέξει – χιονίσει, σιγουράντζα.

Τώρα, όπως και τότε,

αλλάζοντας, εννοείται, τ’ αλλακτέα,

ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε.

Δεν ταξιδεύω, άρα δεν πληγώνομαι
παρά μονάχα στο δικό μου δρόμο
τον καθημερινό, τον βουϊσμένο
απ’ τις οξύουρες, τις ομιλούσες, κεφαλές,

έτσι τα βήματα που σέρνω
σαν του μέλλοντος επαίτης.

Όχι. Υγεία πάνω απ’ όλα. Υγεία.

Γιατί ήρθανε βαριές, και πάλι, αρρώστιες.

Υγεία. Ελλάς Ελλήνων.

Ελλάς Ανέργων και Κοπριτών.

Ελλάς των Δημοψηφισμάτων.

Ελλάς υπόδικη Πιστωτικού Συμβάντος.

Άρωμα Ινδίας

Εκεί τα σπίτια ήσαν αληθινά κοτέτσια. Σε ένα από αυτά, μικρό σαν κουκλοθέατρο και γκρίζο από τη βρωμιά, υπήρχαν δύο τρία γυμνά παιδιά. Με κοιτούσαν επίμονα φωνάζοντάς μου κάθε τόσο πίσω από την πλάτη μια λέξη, κάτι σαν "Νατάν, Νατάν!".

Στην άλλη μεριά του μικρού δρόμου που ήταν καθ' ολοκληρίαν μέσα στη σκόνη και στη λάσπη από ακαθαρσίες υπονόμων, υπήρχε ένα άλλο μικροσκοπικό σπίτι. Αυτό από πέτρα, με ένα ψηλό σκαλοπάτι. Πάνω απ' αυτό το σκαλοπάτι ήταν ξαπλωμένη μόλις δίπλα στο κατώφλι μια γρηά. Έμοιαζε καρφωμένη στην πέτρα. Και όπως σε εφιάλτη ήταν σαν να ήθελε να σηκωθεί και δεν μπορούσε. Προφανώς είχε καταληφθεί από αγωνία. Λεπτή σαν παιδί, με κόμπους από φτωχά σφιγμένα νεύρα αποτυπωμένους στο σώμα της, κειτόταν εκεί ανάσκελα με το λαιμό της πάνω στην πέτρα, κουνώντας το κεφάλι δεξιά και αριστερά. 

Το φόρεμά της ήταν πράσινο - από ένα φλεγόμενο πράσινο - και εντελώς ανοιχτό μπροστά. Το μαραμένο στήθος της ήταν ακάλυπτο. Μερικά παιδιά που με είχαν ακολουθήσει, την κοιτούσαν και εκείνα μαζί μου. Στην ματιά τους υπήρχε ένας μικρός τρόμος αλλά με μία τέτοια απόχρωση που σου έδινε να καταλάβεις ότι ήταν αποδεκτός και για έλασσον ζήτημα. 

Βημάτισα λίγο ακόμη προς το μέρος της. Προς το σκαλοπάτι και προς εκείνο τον μικρό στεγνό υπόνομο που έτρεχε από κάτω. Το πηχτό πράσινο του ρούχου, το μελαμψό και ζαρωμένο δέρμα... Αλλά από κοντά αντελήφθηκα ότι οι κινήσεις του στόματος που έμοιαζαν καθαρά με κινήσεις από άγχος, από έντονο πόνο, ήσαν στην πραγματικότητα λέξεις, ήχοι. Η γυναίκα πέθαινε και τραγουδούσε. Δεν ήταν βέβαια ένα ευκρινές τραγούδι, αλλά ένα μοιρολόγι, μια cantilena*. Και εκτός αυτού κάθε ινδικό τραγούδι μοιάζει με κάτι τέτοιο. Στεναχώρια, φόβος, παροξυσμός, μαρτύριο έχουν βρει αυτό το καλούπι στο οποίο αποκρυ- σταλλώνονται. Ξεφεύγουν από την αβίωτη ιδιαι- τερότητά τους με το να συστηματοποιούνται, σχεδόν να ταξινομούνται, σ' εκείνο τον φτωχό μηχανισμό λέξεων και μελωδίας. 

magnesiatvgr

Ήταν κάτι περισσότερο από ένα μουρμούρισμα αυτό που έβγαινε από εκείνο το γυμνό και σφιγμένο στέρνο, από εκείνα τα αξιολύπητα μέλη που είχαν φθάσει στο τέρμα της φυσικής ζωής τους, καλυμμένα σε πράσινα κοριτσίστικα ρούχα. Και ήταν ακόμη αρκετό για να μετατρέψει το ανυπόφορο του θανάτου σε ένα από τους πολλούς, απελπιστικούς μεν, αλλά ανεκτούς νόμους της ζωής. 

(αμάν, πια, με το θάνατο)

*μονότονη ψαλμωδία

από το Άρωμα των Ινδιών

του Παζολίνι

Οδός Πανός, 1985

μτφ. Κώστας Πολέτης 

Η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού ότι  "δεν θα γίνουμε Ινδία" μου θύμισε όλες τις προηγούμενες, όπως το "λεφτά υπάρχουν" ή το "δεν πρόκειται να ληφθούν άλλα μέτρα". Κι ανησύχησα. Ένα άρωμα Ινδίας είχε καταλάβει το δωμάτιο, σκέφτηκα ότι κάποιος θα ξεφύλλισε εκείνο το ξεχασμένο βιβλιαράκι του Παζολίνι. Όμως, όχι, δεν ήταν αυτό. Ίσως ο πρωθυπουργός μας εννοούσε ότι δεν θα χρειαστεί να καταλήξουμε σε κάτι σαν κι αυτό:

Πριν ένα χρόνο περίπου, ο Ινδός εργάτης της φωτογραφίας αυτο- πυρπολήθηκε για να διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες εργασίας στη χώρα του. Να ανακουφιστώ;

nnikosvideoclip

Το να γίνουμε και λίγο Ινδία δεν είναι, δα, και τόσο τραγικό, αν σκεφτούμε κάτι άλλο, όπως τη μουσική προσέγγιση των δυο λαών, στην οποία συνέβαλλαν τόσο δημιουργικά το 2005 ο Πετρολούκας Χαλκιάς κι η παρέα του. Στο βίντεο που παρεμβάλλεται στο απόσπασμα από το Άρωμα των Ινδιών, ο Γιάννης Ζάννης παίζει ινδική μουσική με τον Σουηδό Άλσεν και τον Ισραηλινό Ζαντόκ...

Και μην ξεχνάμε ότι οι μουσικές συγγένειες με την Ινδία κρατούν δεκαετίες, όπως μας θυμίζουν τα remix του ftou1000kaka:

Τέλος, δεν θα εξαιρέσουμε τους νέους γιουτουμβίστες που αποδεικνύουν περίτρανα, με αλλεπάλληλες γιουτουμβυθίσεις, την ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας που, από του Μεγαλέξανδρου τα χρόνια, μιλιέται φαρσί και εν Ινδίαις:

lenorman99

Είμαι ένας φτωχός θλιμμένος ποιητής κι αυτές οι στυγνές επικαιρότητες μου χαλάνε το ανεξαναρτησιακό πρόγραμμα και με αποπροσανατολίζουν από τα βαθύτερα νοήματα της μάταιης ζωής. Σκέφτομαι να νίψω τα χέρια μου και να κάνω ότι δεν βλέπω και δεν ακούω. Δεν ξέρω, θα δω. 

το διασκεδάζουν

Gil Scott Heron - the Revolution will not be televised

Η διάλυση του δημόσιου τομέα δεν είναι συνέπεια μόνο της κατίσχυσης της άκρας νεοφιλελεύθερης λογικής, από πολλά χρόνια - και στην Ελλάδα, αλλά των σχέσεων που διαμορφώθηκαν εδώ και δεκαετίες ανάμεσα στους δημοσίους υπαλλήλους, την κοινωνία και το κράτος. Η λογική τού "διαίρει και βασίλευε", που μεταφράζεται "όλα για το τομάρι μας", είναι ακόμα και τώρα κυρίαρχη. Το σύνδρομο της κότας, σε πανδημία. Καμιά τριανταριά ευρώ για τον καθένα θα πήγαινε αν έλεγαν ότι αναλαμβάνουν το κόστος για να μην απολυθούν αύριο 30.000. Αλλά πού...

του AntistaChef

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είχαν μια ελπίδα να σωθούν αν, εκτός από την τσέπη τους - που το περιεχόμενό της παρακολουθούν άπραγοι να εξανεμίζεται, αν νοιάζονταν και για τους ρόλους τους σ' αυτή την κοινωνία. Αν, κι είναι μόνο ένα παράδειγμα, ο εκπαιδευτικός αμφισβητούσε και τον ρόλο του, κατανοώντας - ή παραδεχόμενος - ότι δεν βρίσκεται πίσω από την έδρα για να προσφέρει μόρφωση, αλλά για να εκπαιδεύσει, να κατασκευάσει υπηκόους. 

Αυτό δεν συμβαίνει. Δεν μπορώ να φανταστώ πού τελειώνει το στριπτίζ κι αν θα μείνουμε ξεβράκωτοι. Πάντως, κάποιοι το διασκεδάζουν...

eurogroup 3/10/11