η συναρπαστικά πλουραλιστική κατανάλωση ελευθερίας

Μερικές φορές δεν γράφω ό,τι μου κατεβαίνει. Όταν έγραψα τις προάλλες ότι ο καθείς εναρμονίζεται στον επελθόντα (αν και παρονθόντα) χρόνο, ως έπραξαν επί παραδείγματι ο Μαρξ, ο Κροπότκιν, ο Φρόιντ, η γιαγιά μου και άλλοι, δεν το έγραψα επειδή μου κατέβηκε εκείνη την ώρα. 

Doisneau

Ο Μαρξ, διέκρινε η H. Arendt, συνόψισε, εννοιοποίησε και μετασχημάτισε σε πρόγραμα τις λανθάνουσες θεμελιώδεις αντιλήψεις διακοσίων ετών νεωτερισμού. Η Arendt, επισήμανε την εναρμόνιση του Μαρξ εναρμονιζόμενη στο δικό της παρονθόν, όπως κι ο G. Steiner που στις θεωρίες του "Προμηθέα/Μαρξ", του Φρόιντ αλλά και του Λεβί - Στρως, ανακάλυψε μυθολογίες που υποκαθιστούσαν τον χριστιανικό μεσσιανισμό: Για τον Φρόυντ, η εν λόγω κληρονομιά των αρχέτυπων αναμνήσεων των απαρχών της ζωής του ανθρώπου παίζει τον ίδιο ρόλο με την πτώση του ανθρώπου, με την ανυπακοή του ανθρώπου απέναντι στον Θεό, όπως παρουσιάζεται στη θεολογία του Αποστόλου Παύλου. Βυθισμένος στον εναρμονισμένο ακαδημαϊσμό του, ο Steiner αντιλαμβανόταν την αλήθεια σαν κάτι που παραφυλάει τον άνθρωπο να του τη φέρει κατακέφαλα, όταν εκείνος την πλησιάσει, λες και δεν θα ήταν, όπως πάντα, μια επινόησή του. 

Τον προηγούμενο του προηγούμενου αιώνα η αναζήτηση της αλήθειας με την ανάπτυξη των επιστημών είχε εγγυημένη και αδιαμφισβήτητη πρόγνωση. Κι αυτό ίσχυε για όλους. Ο αναρχικός Κροπότκιν είχε στο τσεπάκι τη λύση για τη διατροφή των επαναστατημένων Παριζιάνων: Σύντομα βέβαια, στην εντατική καλλιέργεια θα μπορούν να επιδοθούν όλοι οι αγρότες, καθώς σύγχρονα, τελειοποιημένα μηχανήματα και λιπάσματα χημικά και άλλα θα τεθούν στη διάθεση της κοινότητας. Οι κλιματολογικές συνθήκες, αγαλλίαζε, δεν είναι πια εμπόδιο: Όταν δεν υπάρχει ηλιοφάνεια, ο άνθρωπος την αντικαθιστά με τεχνητή θέρμανση και βλέπουμε τον ερχομό μιας εποχής όπου και το τεχνητό φως θα χρησιμοποιείται στην καλλιέργεια των φυτών. Εντυπωσιακά μεσσιανιστής, ο Κροπότκιν ισχυριζόταν, όπως ο Μαρξ στη Γερμανική Ιδεολογία, ότι η δουλειά θα γινόταν μια απόλαυση, μια γιορτή, μια ανανέωση της ψυχής και του σώματος, κι ότι αυτή η αντιστροφή της μισθωτής σκλαβιάς θα βασιζόταν στα μηχανήματα, την ευφυΐα και την τεχνική γνώση...

Κι η γιαγιά μου; Κι αυτή εναρμονισμένη με την εποχή της ήταν. Κατάπινε μια ζωή τις περιστασιακές σχέσεις του μπερμπάντη παππού και δεν διέλυσε την οικογένειά της. Ο παππούς, καλός νοικοκύρης και οικογενειάρχης, είχε μιαν αδυναμία στο "ωραίο φύλο". Όλα κύλησαν στη σιωπή. Στα βαθιά τους γεράματα έζησαν το ίδιο αγαπημένοι, χωρίς άλλες θηλυκές απειλές για τη γιαγιά, την αδιαφιλονίκητη σύζυγο. Η γιαγιά ήταν αδύνατο να εννοήσει την ελευθερία στον έρωτα και την απελευθέρωση της γυναίκας. Είχε πρόβλημα ηθικό. Μια άλλη ηθική, μιας άλλης κουλτούρας, είχε στο μεταξύ αναγνωρίσει το δικαίωμα στις ελεύθερες σχέσεις, στην ελευθερία της επιλογής. Η ρηξικέλευθη νέα ηθική έβρισκε ένθερμους θιασώτες στους κόλπους των νέων προοδευτικών της αριστεράς. Η στοίχιση στην προοδευτικότητα, στην αυταπάτη της γραμμικής ανηφορικής εξέλιξης των κοινωνιών, προκαλούσε μιαν αρ-υστερική τύφλωση που δεν τους επέτρεπε ν' αντιληφθούν την απαλή σύμπλευση της ελευθεριότητας με την γενικευμένη καταναλωτική ελευθερία. Ο Christopher Lasch στα 1984 για τον Ελάχιστο Εαυτό, δια του Β. Τομανά στα 2006:

Η πλουραλιστική σύλληψη της ελευθερίας βασίζεται στην ίδια την πρωτεϊκή αίσθηση του εαυτού που βρίσκει δημοφιλή έκφραση σε πανάκειες όπως "ανοιχτός γάμος" και "μη δεσμευτικές σχέσεις". Και οι δύο προέρχονται από την κουλτούρα της κατανάλωσης. Μία κοινωνία καταναλωτών ορίζει την επιλογή όχι ως την ελευθερία να επιλέγουν τον τρόπο δράσης τους αλλά ως την ελευθερία να επιλέγουν τα πάντα την ίδια στιγμή. "Ελευθερία επιλογής" σημαίνει "να διατηρείς ανοιχτές τις επιλογές σου". Η άποψη ότι "μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις", αν και κρατάει κάτι από την παλαιότερη άποψη της καριέρας της ανοιχτής στα ταλέντα, έχει φτάσει να σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να υιοθετούν και να απορρίπτουν ταυτότητες σαν να αλλάζουν ρούχα. Ιδεατά, επιλογές φίλων, εραστών και καριέρας θα πρέπει να μπορούν να ακυρώνονται ακαριαία: αυτή είναι η με ορατό τέλος, εμπειρική σύλληψη της καλής ζωής την οποία υποβαστάζει η προπαγάνδα των εμπορευμάτων, που περιβάλλει τον καταναλωτή με εικόνες απεριόριστων δυνατοτήτων. Αλλά αν η επιλογή δεν συνεπάγεται πια δεσμεύσεις και συνέπειες - όπως, λόγου χάρη, το να κάνεις έρωτα είχε παλιά σημαντικές "συνέπειες", ιδίως για τις γυναίκες - η ελευθερία να επιλέγεις καταλήγει πρακτικά στο να μην επιλέγεις. Αν η ιδέα της επιλογής δεν ενέχει τη δυνατότητα του ανθρώπου να αλλάξει κάτι, να αλλάξει την πορεία των γεγονότων, να θέσει σε κίνηση μία αλληλουχία συμβάντων που ενδέχεται να αποδειχθεί ακατανίκητη, τότε είναι άρνηση της ελευθερίας που ισχυρίζεται ότι στηρίζει. Η ελευθερία ανάγεται στην ελευθερία του ανθρώπου να διαλέγει ανάμεσα στη Μάρκα Χ και τη Μάρκα Ψ, ανάμεσα σε εναλλάξιμους εραστές, εναλλάξιμες δουλειές, εναλλάξιμες γειτονιές. Η πλουραλιστική ιδεολογία αντανακλά επακριβώς την κυκλοφορία των εμπορευμάτων, στην οποία τα φαινομενικώς ανταγωνιζόμενα προϊόντα μπορούν να ξεχωριστούν ολοένα πιο δύσκολα και άρα πρέπει να προωθηθούν με τη διαφήμιση, που επιδιώκει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ποικιλίας και να παρουσιάσει τα προϊόντα αυτά ως επαναστατικές καινοτομίες, συναρπαστικές προόδους της σύγχρονης επιστήμης και μηχανικής, ή, στην περίπτωση των προϊόντων του μυαλού, ως διανοητικές ανακαλύψεις που η κατανάλωσή τους θα φέρει ακαριαία ενόραση, επιτυχία ή ψυχική γαλήνη. 

pacoulas

του μέιτζορ τομ

melaniecparker

Σκαρφάλωσες στου βλέμματος τον πήχυ μιας κυρίας·
σαν απορία μοίρασες ερωτηματικά·

κι από το άσμα, που έγινε ύμνος της συγκυρίας,

έκλεισες την εισαγωγή σε εισαγωγικά.

Αφού το ήθελες πολύ, ως έμαθες να θέλεις,
να πνίγεσαι στην εύνοιας τη βρεμένη ζωγραφιά,
καλύτερα που έσβησε σαν λάμπα της θυέλλης
η ελπίδα σου. Κι ανάψανε τα λεντ χίλια καρφιά.


Ήταν ο τρόπος μοναχά που εσώθηκε από δαύτη
την όλην επιμέλεια εξόδιας τελετής.
Κάθε τι άλλο εκάφτη.


Κανένας άλλονες ποτές δεν είδε να επαιτείς
στα υπόγεια, κοσμοναύτη,
την ευπρεπήν ανάκαρα γαλήνιας τελευτής.







PrenomJoL

μετά είκοσι έτη: μινόρε

μην κάνεις όνειρα για ό,τι θάρθει

δεν είναι, αγάπη μου, τα όνειρα γιατρειά

μόνο η αγάπη μας θα μας κρατήσει

γι' αυτό χαμήλωσε και πάρε με αγκαλιά

όσα κι αν τύχουνε, πάντα είναι λίγα

πάντα, να ξέρεις, είναι βάσανο η ζωή

όμως τα μάτια σου ποτέ δεν χάνουν

τη λάμψη που είχαν όταν σ' είχα πρωτοδεί

μόνο ένα βλέμμα σου, μόνο ένα χάδι

ένα φιλί σου, ένα γέλιο, μια στιγμή

κράτα το χέρι μου και μην τ' αφήνεις

στη γη η παράδεισος για μένα είσαι συ

Beham

Ένα μινόρε μετά 20 έτη. Τι μπορεί να σημαίνει σήμερα παρά τίποτα διαφορετικό απ' ό,τι τότε; Πώς πέρασαν αυτά τα, μάλλον - δεν μου έμαθαν τη συνήθεια να γράφω ημερομηνίες πίσω από κάδρα, 20 χρόνια; Τα χρόνια πέρασαν ή αυτή η σκέψη υποκαθιστά "την προϊούσα διαδικασία της δικής μας γήρανσης"; Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε όχι στον χρόνο, σαν κατασκευή, αλλά στον έρωτα σαν κατασκευή  - αλλά δεν αλλάζει κάτι, αφού το θέμα δεν είναι το αντικείμενο, είναι το να εναρμονιστούμε με τον περί κατασκευών λόγο που εντέλλεται τη συμμόρφωση στην επιταγή της ανασκευής των κατασκευών, ως ο καθείς εναρμονίζεται στον επελθόντα (αν και παρονθόντα) χρόνο, ως έπραξαν επί παραδείγματι ο Μαρξ, ο Κροπότκιν, ο Φρόιντ, η γιαγιά μου και άλλοι, το θέμα είναι να εναρμονιζόμαστε, κάποτε εξαίροντας το άτομo, ίσως ακόμα, άθελά μας, προετοιμάζοντας το τέλος, μάλλον τη συνειδητοποίηση του τέλους, του θλιβερότερου είδους του πλανήτη.  

Ένα μινόρε μετά 20 έτη. Ο έρωτας και ο χρόνος, ο δήθεν χρόνος, σαν φαντασιακή τακτοποίηση σε αφόρητη μετρική της διαδρομής προς τη μοναδική εν ζωή βεβαιότητα. Αν το μέτρο, τα χρόνια και τα δευτερόλεπτα, δεν αλλάζουν, αλλάζει η ταχύτητα, το εθιστικό ναρκωτικό της εποχής μας, όπως γράφει ο Π. Θεοδωρίδης:

Η ανάδυση της ιδέας του έρωτα συντελέστηκε στην Ευρώπη προς το τέλος του 12ου αιώνα, όταν οι τροβαδούροι τραγουδούσαν το απέραντο πάθος τους για μία απρόσιτη αγαπημένη. Σύμφωνα με τον Octavio Paz ο "έρωτας" υπήρξε δημιούργημα μιας ομάδας ποιητών στο πλαίσιο της φεουδαλικής αριστοκρατίας του γαλλικού νότου, κατά το 12ο αιώνα. Οι Προβηγκιανοί ποιητές χρησιμοποίησαν την έκφραση Fin ‘amors (που σημαίνει έρωτας εξαγνισμένος, εκλεπτυσμένος) και αντιστρέφοντας την παραδοσιακή σχέση των φύλων, ονόμαζαν τις αγαπημένες τους midons (από το meus dominus -κύριέ μου). Ο Fin ‘amors ενείχε χαρακτηριστικά "υπηρεσίας" με τρεις βαθμίδες: μνηστήρας, ικέτης και δόκιμος. Η "υπηρεσία” άρχιζε με την ενατένιση του σώματος και του προσώπου της αγαπημένης και συνέχιζε, με ένα τελετουργικό μηνυμάτων, ποιημάτων και συναντήσεων. Ο τελικός σκοπός του Fin ‘amors, η ευτυχία, προέκυπτε από την ένωση της ηδονής και της ενατένισης του υλικού και του πνευματικού κόσμου. Ο Octavio Paz αντιμετωπίζει τον ιπποτικό-ρομαντικό έρωτα ως τρόπο ζωής, ως μια τέχνη του ζην και του θνήσκειν ως προνόμιο «αυτών που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει αριστοκρατία της καρδιάς». Η αντίληψη αυτή του έρωτα ως αφήγησης, απαιτούσε χρόνο και σταθερότητα: ας θυμηθούμε ότι η δεύτερη σημασία του όρου ρομάντζο είναι μυθιστόρημα και ότι τα ερωτικά μυθιστορήματα του 18ου αιώνα ήταν κυρίως επιστολικά. [...]

Όμως στην εποχή μας η ταχύτητα έχει γίνει εθιστικό ναρκωτικό. [...] Στην εποχή μας, αντί να περιγράφουν την εμπειρία και τις προσδοκίες τους με όρους "σχέσης", οι άνθρωποι κάνουν όλο και συχνότερα λόγο για συνδέσεις και για "δίκτυα". Σε ένα δίκτυο η σύνδεση και η αποσύνδεση είναι επιλογές εξίσου νόμιμες: οι συνδέσεις πραγματο-ποιούνται όποτε το ζητήσει κανείς και μπορούν να διακοπούν κατά βούληση πολύ πριν αρχίσουν να γίνονται ανυπόφορες. Έτσι οι συνδέσεις είναι "εικονικές σχέσεις". Αντίθετα από τις "πραγματικές σχέσεις", στις εικονικές η είσοδος και η έξοδος είναι εύκολη υπόθεση. Τέτοιες "σχέσεις" μοιάζουν έξυπνες, εύκολες στη χρήση και φιλικές προς τον χρήστη. Στις εικονικές σχέσεις «μπορείς πάντα να πατήσεις διαγραφή».

amare-est-diem.tumblr

Ένα μινόρε μετά 20 έτη. Άκου. Αντέχει όσο αντέχω. Κάθε στιγμή...

MisKiklamino

όταν συνάντησα τον Μπακιρτζή

3pointmagazine

Καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται δυσκολότερο να σκιρτήσει κανείς με την τέχνη. Γίνεται δυσκολότερο να εκπλαγείς και να ταυτιστείς. Οι μουσικές, οι ταινίες, ο λόγος, η ποίηση, όλα, σαν να ξαναπαράγουν τα ίδια που κάποτε σ' έκαναν ν' ανατριχιάς. Αυτή η κατάσταση μπορεί να μοιάζει με κρίση εποχής αλλά μάλλον είναι κρίση ηλικίας. 

Ο Μπακιρτζής είναι μια από τις εξαιρέσεις. Δεν έχει λόγο να επαναλάβει τίποτα γιατί μπορεί να επαναλαμβάνεται, όχι σαν επιτυχημένη συνταγή αλλά σαν παλιός καλός φίλος που με τ' αστεία του μπορεί ν' ανακουφίσει τον φόβο, τη διαπίστωση, της ματαιότητας. Είχα την τύχη να τον ακούω με τους Χειμερινούς Κολυμβητές, απ' τις αρχές των ογδόνταζ. Και μέχρι σήμερα. 

Επιτέλους, κάτι ευχάριστο μετά από τόσες μέρες, του είπε η καλή μου όταν τον συναντήσαμε μέσα στο τρένο, στον σταθμό της Θεσσαλονίκης. Είχαμε τόσες μέρες υποστεί ψεύδη και βεβαιότητες νέων ανθρώπων που στο όνομα της αμφισβήτησης συντηρούσαν τη νοσηρότητα που φαίνεται πως δεν έπαψε ποτέ να δηλητηριάζει τις παρέες των δήθεν ανατροπών.

Έβγαλα το μπλοκάκι, έσκισα μια σελίδα κι αντέγραψα απ' τη μνήμη τους στίχους:

Είπες· θα πάγω σ' άλλη γη. Μα, πού να πας;

Δεν θα 'χει Τάσο εκεί, μονάχα Τζέημς και Τζώννυ.

Και θα διψάσεις, θα 'χει τρύπα ο μαστραπάς. 

Θα 'σαι το γιόμα που τη νύχτα του μουτζώνει.

Σ' αυτόν τον τόπο, που όλο λες πως θες να πας,

θα είσαι η Γκούφυ, να ξεχάσεις πια το Γκόλφω.

Κάθε σου φίλος θα 'ναι ντίτζιταλ λαπάς

κι ίσως, μην το γελάς, θαυμάζει τον Αδόλφο.

Κύριε Μπακιρτζή, κάποτε ονειρεύτηκα να τραγουδάτε αυτό το τραγούδι μου, συμπλήρωσα στο χαρτί· του το είπα κιόλας όταν του το έδινα. Σας το χαρίζω, χαμογέλασα. Χαμογέλασε. Γύρισα στη θέση μου. Καθόμασταν διαγώνια και σχεδόν απέναντι. Το διάβασε, το δίπλωσε, το έβαλε μέσα απ' το βε της μπλούζας στο τσεπάκι του πουκαμίσου. Του είχα γράψει και τη διεύθυνση αυτού του μπλογκ. Σηκώθηκε. Αυτό το μπλογκσποτ που γράφετε, τι είναι; Ξέρετε δεν έχω φέισμπουκ, μου είπε. Ούτε κι εγώ, είναι μπλογκ, του απάντησα. Ίσως δεν κατάλαβε, η καλή μου του έλεγε για τις παιδικές παραστάσεις της με μουσική του Βόμβολου. Της Στέλλας; ρώτησε. Ναι, της Στέλλας. 

Λίγο μετά πήρε τους φακέλους, το βιβλίο, τις εφημερίδες, το μπουφάν και τη βαλίτσα και κατέβηκε στη Λάρισα. Εμείς είχαμε δρόμο ακόμα. Δεν του είχα γράψει την τελευταία στροφή. Αλλά ήταν αδημοσίευτη. Γράφτηκε μετά:

 Κι όταν γυρίσεις απ' τον τόπο που θα πας,

και μες στους δρόμους θα ρωτάς για κάποιον Τάσο, 

σκάψε καλύτερα το χώμα που πατάς·

εκεί θα μ' έχουν βάλει για να ξαποστάσω. 

Τώρα που συμπληρώθηκε η Γκούφυ, μην στενοχωριέσαι, Μαρίλδα, μετράει η θετική αναπλαισίωση, την επόμενη φορά θ' αναρτήσω ένα πολύ παλιότερο μινόρε, για τον Αργύρη κι αυτό. Και για την καλή μου. 

χειμερινοί

μανάκι μου αποθάναμε

la-tenebreuse-[klee-thinking]

καθότουν ανακούρκουδα για να υπολογίσει

πόσο μετράει στο θάνατο του άνθρωπου η φύση

μετράει για τους εζωντανούς του είπενα πουλάκι

που γούσταρε για νάκουγε σκεβρομπαγλαμαδάκι

για μας που αποθάναμε διόλου δεν μετράει 

άστις μετρήσεις δηλαδή ή όπως λεν ντοντράι

trixorod

Ο Ellul, η Αναρχία, ο Ιησούς

christian-anarchism

Τότε ο Ιησούς τους απαντά ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτε, έπειτα προσθέτει αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ: "Γνωρίζετε ότι οι ηγέτες των εθνών τυραννούν τα έθνη και ότι οι Μεγάλοι τα υποδουλώνουν. Δεν θα γίνει το ίδιο μ' εσάς. Όποιος θέλει να είναι μεγάλος σ' εσάς, ας είναι Υπηρέτης". Να, λοιπόν, ποια είναι η γενική γνώμη, που επικρατεί χωρίς κανένα περιορισμό ούτε διαφοροποίηση: όλοι οι ηγέτες των εθνών, οποιοδήποτε και αν είναι το έθνος, οποιοδήποτε και αν είναι το πολιτικό καθεστώς, τυραννούν τα έθνη. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική εξουσία χωρίς τυραννία! Αυτό είναι για τον Ιησού προφανές και βέβαιο. Μ' άλλα λόγια, δεν υπάρχει πολιτική εξουσία που να είναι καλή, όταν υπάρχουν ηγέτες και Μεγάλοι! [...] Αλλά ας σημειώσουμε, από την άλλη μεριά, ότι ο Ιησούς δεν κηρύττει την εξέγερση και την υλική μάχη ενάντια σ' αυτούς τους βασιλιάδες και τους μεγάλους. Επιστρέφει το ερώτημα που του τέθηκε και, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, βάζει στο παιχνίδι τους συνομιλητές του: "Αλλά σ' εσάς...": δεν είναι το ίδιο σ' εσάς. Μ' άλλα λόγια: μην ασχολείστε τόσο με την καταπολέμηση αυτών των βασιλέων, αφήστε τους κατά μέρος, και συγκροτήστε μια κοινωνία στο περιθώριο, που παύει να ενδιαφέρεται για όλ' αυτά, μια κοινωνία στην οποία δεν θα υπάρχει "εξουσία", αυθεντία, ιεραρχία... Κάντε κάτι άλλο απ' αυτό που γίνεται κανονικά στην κοινωνία, την οποία δεν μπορείτε να τροποποιήσετε: στο χέρι σας είναι να δημιουργήσετε πάνω σ' άλλες βάσεις μια άλλη κοινωνία. Μπορούμε προφανώς να καταδικάσουμε αυτή τη στάση, χαρακτηρίζοντάς την "απολιτική". Και πράγματι, θα το ξαναδούμε, αυτή είναι η συνολική στάση του Ιησού. Αλλά, ας προσέξουμε πως δεν είναι "αντι-κοινωνική", δηλαδή δεν συμβουλεύει να φύγουμε απ' την κοινωνία και να πάμε στην έρημο, αλλά να μείνουμε σαφώς στην κοινωνία και να συγκροτήσουμε κοινότητες που βασίζονται σ' άλλους κανόνες, σ' άλλους νόμους.

Ο Jacques Ellul, στο βιβλίο του Αναρχία και Χριστιανισμός δηλώνει απερίφραστα ότι "ο αγώνας του αναρχισμού είναι ο αγώνας ο καλός", αλλά διαχωρίζει τη θέση του ως προς το εφικτό του οράματος: "ένας γνήσιος αναρχικός φρονεί ότι μια αναρχική κοινωνία, χωρίς κράτος, χωρίς εξουσίες, χωρίς οργάνωση, χωρίς ιεραρχία, είναι εφικτή, βιώσιμη, πραγματοποιήσιμη, ενώ εγώ δεν το νομίζω". Ο Ellul υιοθετεί την "δυτική ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φύσης", το homo homini lupus. Ο άνθρωπος, γράφει,  έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: τον πόθο της απόκτησης και το πνεύμα ισχύος/εξουσίας. Αναπόφευκτα, υποστηρίζει, ο άνθρωπος, αν αφεθεί ελεύθερος, "θα επιδιώξει να κυριαρχήσει", "θα ποθήσει ν' αποκτήσει". 

Όσο κι αν επιμένουμε για το αντίθετο, η ουσιοκρατική ιδέα μοιάζει ανίκητη. Η ελπίδα για ένα πέρασμα από την προϊστορία στο βασίλειο της ιστορίας ελέγχεται για χιλιασμό. Ο μόνος πραγματικός χώρος είναι το κλουβί της καθημερινότητας. Και το τεχνικό σύστημα του κλουβιού...

Αλφειός