Ηράκλειτε, οι ναοί εξαιρέθηκαν

μαίνεσθαι  δ' αν δοκοίη

Ζητούν 

να εξαγνιστούν με καθαρμούς

και μιαίνονται με άλλο αίμα

(των αιματηρών θυσιών),

σαν κάποιον 

που μπήκε στη λάσπη

και προσπαθεί μετά

να ξεπλυθεί με λάσπη.

Τρελό 

θα τον νόμιζε 

όποιος θα τον έβλεπε

να κάνει αυτή την πράξη.

Και προσεύχονται 

σ' αυτά τ' αγάλματα, 

πράγμα που ισοδυναμεί

με το να θέλει κανείς

να μιλήσει στους τοίχους, 

χωρίς να ξέρει καθόλου

τι είναι στην ουσία τους

οι θεοί και οι ήρωες.

Ηράκλειτος, Άπαντα

μτφ. Τ. Φάλκος - Αρβανιτάκης

εκδ. Ζήτρος, 1999

εκτάκτως: στίχοι υπέρ δημοσίου

στο τέλος της ανάρτησης: εννέα ενημερώσεις

Καθώς τίποτα δεν αποκλείει τίποτα για 

αύριο και καθώς όλα πλέον παίζουν,

ανάμεσα στην προηγούμενη και 

την επόμενη ανάρτηση,  και

εκτός προγράμματος,

παραποιούντες 

το γνωστό 

άσμα

θάθελα 

νάμουνα εκείνη

που αγαπάς, δημο-

σιεύουμε τους υπέρ του

δημοσίου στίχους, που πρωτο-

φάνηκαν, σε συνέχειες, στην Καρακάξα.

Ελπίζουμε να μην χρειαστούν νέες ανατροπές.

θάθελα νάτανε δημόσια η ζωή

και όλοι οι δήμιοι τον δήμο ναγαπούσαν

και του λοβέρδου να σταμάταγε η ροή

και στο δημόσιο όλους να τους αποσπούσαν 

θάθελα νάτανε δημόσιος ο μπένι

να υπηρετούσε το δημόσιο συμφέρον

μα τι ιδέα είναι ετούτη που μου μπαίνει

μοιάζει, αλήθεια, με γουργούρισμα εντέρων 

θάθελα νάσουνα δημόσιος πασοκάκο

και συ να πλήρωνες την έκτακτη εισφορά σου

και να μην έσκαβες τον ίδιο σου το λάκκο

η συμφορά μου θα γυρίσει συμφορά σου 

θάθελα νάτανε δημόσια τα κτελ

ταεροπλάνα, τα καράβια, οι σινεμάδες

να μην υπήρχαν για ο,τιδήποτε καρτέλ

του δήμου νάτανε οι βροχές και οι λιακάδες 

θάθελα νάτανε δημόσιο το καρφούρ

ο βασιλόπουλος, το λιντλ και ο μασούτης

και στα πεντάστερα να κάνανε όλοι βουρ

να κατουρούσε μέσα κι ο γεροξεκούτης 

θάθελα νάτανε δημόσια τα φαστφούντ

οι πιτσαρίες, τα μπαράκια, οι ταβέρνες

να μη χρειάζεται να φέρει ο ρόμπιν χουντ

τα κλεψιμαίικα, με τα φτερά στις φτέρνες 

θάθελα νάτανε δημόσια η τιβί

η ακριβοπούλου, η όλγα τρέμη, ο πρετεντέρης

να λεν ειδήσεις για το τι θα τους συμβεί

ο τελευταίος να δουλεύει και λαντζέρης 

θάθελα νάτανε δημόσιος ο μπάμπις

και όλοι οι άλλοι οι φιλελεύθεροι λακέδες

με κωλοτούμπες αυτονόητες θα λάμπεις

και βλέπω, μπάμπις, να σου ρίχνουμε κεσέδες 

θάθελα νάτανε δημόσιο το τσίρκο

όπου ο τούμπας κωλοτούμπες θα μοστράρει

μα το πρωί σ’ ένα σχολείο πάντα απίκο

να καθαρίζει τουαλέτες το βλαστάρι 

θάθελα νάτανε δημόσιος ο οτε

ελτα, δεη, νερό και δημοσιές μεγάλες

χωρίς διόδια, δίχως ράμπες πια ποτέ

δεν θα χρειάζονται όσοι τρώγαν με κουτάλες 

θάθελα νάτανε δημόσια τα σπα

οι πλαζ, οι φούρνοι, τα μπιλιάρδα, οι αρμάδες

κι όταν καμία καταιγίδα θα ξεσπά

με τα δημόσια αδιάβροχα, πασάδες 

θάθελα νάτανε δημόσια η εξοχή

οι παραλίες, καφετέριες και ντίσκο

ποτά δημόσια για κάθε εποχή

θάθελα νάχαμε, πολύ σωστό το βρίσκω

θάθελα νάτανε δημόσια τα ματ

του κράτους ζόφου να μην ήτανε σκυλάκια

και τον κοσμάκη να μη στέλνανε στο κατ

και να τα βάζαν να φυτεύουνε δεντράκια

θάθελα νάτανε δημόσια η νεοσέτ

θάθελα νάτανε δημόσιο το ικέα

όμως να ήταν και η φάμπρικα υφανέτ

και νάχε ο μήνας καθημερινά εννέα 

θάθελα νάχαμε δημόσια φεστιβάλ

με συναυλίες, παραστάσεις, διαλέξεις

και το δημόσιο νάταν ιντερνασιονάλ

για όλου του κόσμου τις φυλές και τις ορέξεις 

θάθελα νάτανε δημόσιος ο βυθός

όλες οι τράτες, τα υποβρύχια, τα σκάφη

και με τις μάσκες να χαζεύουμε εμβριθώς

απ’ την ιθάκη και τη ρόδο ως την ανάφη 

θάθελα νάταν το δημόσιο αλλιώς

νάχε συμβούλια, σοβιέτ σε συνελεύσεις

και να μην άλλαζε τα ρούχα ο μανολιός,

διευκρινίζω για τυχόν υπονομεύσεις 

θάθελα, επίσης, δημοσίως να το πω

πως το δημόσιο δεν είναι όπως το κράτος

κάτω το κράτος – και ας είναι χαρωπό

έτσι κι αλλιώς εδώ που φτάσαμε είναι πάτος 

θάθελα νάτανε δημόσιο το αύριο

με μονιμότητα, χωρίς καθόλου άγχος

της ιστορίας να μη ζούσα το προκάμβριο

να ήταν μόνιμοι κι ο εργάτης κι ο ξωμάχος 

θάθελα νάτανε δημόσιο κάθε τι

τα φαρμακεία, οι κλινικές και οι ενέσεις

μονάχα ο σεβ ιδιωτικώς να επαιτεί

αυτός που σέκανε σταλήθεια να πονέσεις 

θάθελα νάτανε δημόσιο το φιλί

να σου το έδινα δημόσια, όπως λάχει,

και της δημόσιας αιδούς η απειλή

στου ανίκητου έρωτα να έπεφτε τη μάχη 

θάθελα, όμως, πιο πολύ την ώρα αυτή,

του κεφαλαίου νάταν δημόσια τα υπερκέρδη

κι αυτή του χρέους η πατάτα η καυτή

να έπαυε νάναι της ζωής μας τροχοπέδη 

θάθελα, επίσης, να μην ήμουν αφελής

γιατί δημόσια αν ήταν όλη η κοινωνία,

η οικονομία θάταν λέξις ευτελής

κι όχι του βίου η τραγική μας ειρωνεία

νέες συνέχειες εις την Καρακάξαν:
1.   2.   3.   4.   5.   6.  7.  8  9.

Γ. Χρήστου: η μουσική δημιουργεί ψυχή

Σκοπός της μουσικής είναι να δημιουργεί ψυχή, 

δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες για το μύθο,

τη ρίζα κάθε ψυχής.

Εκεί όπου δεν υπάρχει ψυχή, 

η μουσική τη δημιουργεί. 

Εκεί όπου υπάρχει ψυχή, 

η μουσική τη στηρίζει.

Γιάννης Χρήστου, Χίος, 23 Αυγ. 1968
από το ιστολόγιο του Γιάννη Η. Χάρη

anitatomasevich

Μ' ενδιαφέρει λοιπόν (προσωπικά) 

μια μουσική 

που έρχεται σε αντιπαράθεση· 

μια μουσική 

που θέλει ν' ατενίσει κατάματα 

την αποπνιχτική επίδραση, 

ακόμα και τον τρόμο, 

ενός μεγάλου μέρους 

από την καθημερινή μας εμπειρία

της ζωής· 

μια μουσική 

που δεν αποζητά να ξεφύγει 

τον αδυσώπητο χαρακτήρα των προτύπων

όπου μέσα τους ξετυλίγεται ολοένα

η εμπειρία αυτή. 

Μια μουσική

που όχι μόνο δεν γυρεύει

να ξεφύγει από την εμπειρία αυτή, 

αλλ' αναζητά τις μορφές της

για να τις καταβροχθίσει

και να τις ξεράσει πάλι, 

έτσι όπως κάνουν και τα όνειρα.

Γιάννης Χρήστου, Ιούνιος 1968

από το Ποιείν

Επίκυκλος, στο Μουσικό Χωριό

Ένα ντοκιμαντέρ για τον άγνωστο σε πολλούς συνθέτη Γιάννη Χρήστου (8 Ιανουαρίου 1926 - 8 Ιανουαρίου 1970), που σκοτώθηκε σε τροχαίο 44 ετών, τη μέρα των γενεθλίων του. Εμπνευστής και δημιουργός του, ο Κώστας Ζουλιάτης, υποψήφιος διδάκτορας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, με θέμα διατριβής τη φιλοσοφική σκέψη τού Χρήστου. 

Στη σελίδα http://anaparastasis.info/gr υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για το συνθέτη αλλά και το ίδιο το πόνημα του Ζουλιάτη, του Costinho των Parakrousis και των Night on Earth (οι δεύτεροι προέκυψαν "μέσα από έναν αυτοσχεδιασμό της μετα-μουσικής ηχο-τρομοκρατικής κολλεκτίβας των πρώτων"...). Στους χαλεπούς καιρούς μας, τέτοιες προσπάθειες παρηγορούν. Και αξίζουν τη στήριξη για την κάλυψη των εξόδων τους. Περισσότερα για το τελευταίο, στην πιο πάνω διεύθυνση της Αναπαράστασης.

δείτε ακόμα:

http://diskoryxeion.blogspot.com/2010/10/14.html

http://diskoryxeion.blogspot.com/2011/06/blog-post_05.html

http://dspace.lib.uom.gr/bitstream/2159/12378/2/GerosimouPe.pdf

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_08/07/2011_448463

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=294147

Costinho

στα βασίλεια του θανάτου

oliverclarck68

πρώτα:

στου ονειροθανάτου το βασίλειο

τα μάτια βλέπουν μάτια

χωρίς δάκρυα

που

ή πίσω κρύφτηκαν και

στον αδένα φώλιασαν της μοίρας

ή 
που φορώ φίλτρο δακρύων

είναι η εξήγηση 
μα

έτσι κι αλλιώς με βασανίζουν

κι αν δεν τα βλέπω,

μ’ έτσουξαν στης μνήμης

τις πληγές σταγμένα

έπειτα:

στου βασιλείου του άλλου

του θανάτου

στέκομαι την πύλη

ένα που ακούω μουρμουρητό

θα είναι του πρωτοκόλλου μου

η εγγραφή 
μα τώρα στέκομαι

εξονυχιστικά τα μάτια 
ελέγχουν

φρουροί δακρυϊκοί

μάτια αποφασισμένα

φρουροί σαρκαστικοί

μάτια από-φασι-στικά

φτύνουν χλεύη 

μάτια αποφάγια 
δάκρυα με σάλια

εκεί

στο άλλο το βασίλειο

θα ξαναβρώ τα δάκρυα

σχεδόν

έντρομος

ανακουφισμένος

άναυδος

ακόλλητος

άναρθρος

σχεδόν

δάκρυα λησμονημένα στη βροχή

σ’ ένα ρυάκι πλάνης πλανημένα

σαν τις στιγμές στο χρόνο θα χαθούν

τα δυο βασίλεια – βάσανα σε διαδοχή

θανάτου λάγνα πρόποση σ’ απαντοχή

κάθε με δάκρυα ματαιοτήτων γέννα

Στο Εyes that last I saw in tears 

και στο Ηollow Μen, 

ο Eliot  αναφέρεται 

στα βασίλεια του θανάτου.

Η Ωχρά Σπειροχαίτη 

(που στις 2 του περασμένου Μάρτη 

ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει πια  - και) 

που μελοποίησε το δεύτερο ποίημα, 

τους Κούφιους Ανθρώπους, 

χρησιμοποίησε τη μετάφραση 

του Αριστ. Νικολαΐδη.

                                                                 υπογειοσυνεργειο

Ο Μάρλον Μπράντο ως συνταγματάρχης Κουρτς

διάβασε τους Κούφιους Ανθρώπους 

στο Αποκάλυψη Τώρα! του Κόπολα.

Οι τελευταίες του λέξεις, horror, horror,

είναι οι τελευταίες λέξεις τού Κουρτς

στην Καρδιά του Σκότους τού Κόνραντ,

που έγινε ταινία από τον Ρεγκ με τον Μάλκοβιτς.

"Κύριο Κούρτς - πέτανε" διαβάζουμε

κάτω από τον τίτλο Οι Κούφιοι Άνθρωποι.

Και πιο κάτω, Μια δεκάρα για το Γέρο-Γκάη.

VorthosForum

Τα  δάκρυα των (παρόντων και 

στα δυο ποιήματα) ματιών,

στο eyes that last... 

είναι ορατά μόνο

μπροστά στην πύλη 

του άλλου βασιλείου του θανάτου,

όχι εκείνου του ονείρου.

Αυτά τα δάκρυα, μας θυμίζουν 

τα δάκρυα που χάνονται στη βροχή 

σύμφωνα με τον ανθρωποειδή Hauer

στην αξέχαστη σκηνή τού Blade Runner.

blade runner - ridley scott 

I've seen things you people wouldn't believe.

Attack ships on fire off the shoulder of Orion.

I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate.

All those moments will be lost in time, like tears in rain.

Time to die.

Eyes that last I saw in tears
Through division
Here in death's dream kingdom
The golden vision reappears
I see the eyes but not the tears
This is my affiction

This is my affiction
Eyes I shall not see again
Eyes of decision
Eyes I shall not see unless
At the door of death's other kingdom
Where, as in this,
The eyes outlast a little while
A little while outlast the tears
And hold us in derision

T. S. Eliot

nafpaktiakos

Το Eyes that last I saw in tears 

είναι ένα από τα 6 ποιήματα του Eliot

που μελοποίησε ο  Γιάννης Χρήστου.

Η εμφάνισή του σ' αυτή την ανάρτηση,

μας προετοιμάζει για την επόμενη.

η Κόλαση σαν λύση

Το κόστος της διαφορετικότητας είναι η αμοιβή μας. Ποιος είναι διαφορετικός; Αυτός που είπε αυτά τα λόγια, ο Νίκος Νικολαΐδης (25 Οκτωβρίου 1939 - 5 Σεπτεμβρίου 2007), ήταν. Οι διαφορετικοί καλλιτέχνες, με το έργο τους, επιτρέπουν την ύπαρξη διαφορετικών θεατών. Αλλιώς, πώς θα διέφεραν οι καταναλωτές (σινε)κουλτούρας;  

Οι ταινίες του για τα χρόνια τής χολέρας, η τριλογία των ταινιών "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα", "Γλυκιά Συμμορία" και "Ο χαμένος τα παίρνει όλα", σημάδεψαν γενιές. Ήταν η τριλογία κινηματογραφικής αναφοράς εκείνων που δεν τους πήγαινε η αγγελοπουλική, για παράδειγμα, διαφορά, η συνεπής, ηθική, προβεβλημένη αριστεροπαγής διαφορά. Το ίδιο, εξάλλου, ισχύει και για τις υπόλοιπες ταινίες του.

Όταν βγήκαν τα Κουρέλια ήμουν ακόμα γυμνασιόπαις. Ανακάλυψα το Νικολαΐδη στα χρόνια της φοιτητικής ανεμελιάς των 80's,  με τη Γλυκιά Συμμορία. Φοιτητές, προορισμένοι κανονικά για τη θεσούλα στον καταμερισμό εργασίας, γοητευμένοι από τη ζωή των μελών τής συμμορίας τού κοινωνικού και πολιτικού περιθωρίου... Μας ενθουσίαζε ό,τι δεν θα κάναμε ποτέ. Οι ήρωές μας ήταν ό,τι ποτέ δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ο σινεμάς μάς έκανε να ονειρευόμαστε, όπως και οι σαχλογκομενίτσες που εκστασιάζονταν με τις χολυγουντιανές κουρσάρες και βιλάρες.

Όμως, η Γλυκιά Συμμορία άγγιζε και την ελπίδα μας στον έρωτα. Που για τους ήρωές μας ήταν υπόθεση ματαιωμένη. Το μάθημα της ανατομίας, το ξέραμε απέξω. Από αλήθεια, από έρωτα; Τίποτα, τίποτα, τίποτα. Μόνο φουσκωμένα λόγια και καμώματα και πόζες... Της αφήνει το χέρι...

Από τη Γλυκιά Συμμορία, πίσω στα Κουρέλια. Άλλη γενιά, μυθική για μας. Μας έμαθε πως όλα άρχισαν όταν εκείνος ο κρετίνος ο Πέρι Κόμο τραγούδησε τη Γκλεντόρα. Κι ότι ακόμα τραγουδούσαν. Ακόμα πίνω στα κουρέλια, όπου και να 'ναι...

Με το ο χαμένος τα παίρνει όλα, η τριλογία ολοκληρώθηκε. Την ταινία την είδα στο σπίτι, μόνος, Σάββατο αργά το βράδυ, η Ε. κι η Ν. κοιμόντουσαν. Είδα τη φυσική συνέχεια της γλυκιάς συμμορίας, όχι φυσικά της ζωής μου. Ήμουν πια τελείως αλλού. Το ίδιο πάντα συγκινημένος. Ίδιας περίπου ηλικίας με τον ήρωα, ζούσα την ήρεμη οικογενειακή ζωή που είχα επιλέξει. Το ίδιο, ίσως και περισσότερο συγκινημένος, όχι, πια, ενθουσιασμένος. 

Όχι, πια, ενθουσιασμένος. Δεν ξέρω ποιος είναι χαμένος για να τα πάρει όλα. Μάλλον όλοι. Όλα σε όλους; Ο χαμένος τα παίρνει όλα. Το λέει ένα τραγουδάκι που μας μάθαιναν παλιά.

Είπε, κάπου, ο Νικολαΐδης: "Θεωρώ την κόλαση έναν υπέροχο ερωτικό τόπο. Βεβαίως και πιστεύω στην Κόλαση σαν λύση. Αν μάλιστα καταφέρουμε να την εγκαθιδρύσουμε εδώ και τώρα, θα είναι κάτι υπέροχο."

Ίσως να σε δω στην Κόλαση, Ν. Ν.

http://www.nikosnikolaidis.com/

http://www.nikolaidis.eexi.gr/

πάντα νωρίς

σαν απροσκύνητο
το καλοκαίρι ματαίως
τρυπώνει απ’ των λέξεων

τα ενδιάμεσα διαστήματα

κ α θ ώ ς   τ ρ υ π ώ ν ε ι

πνίγεται στου ύψιλου τη γούβα

κατακαλόκαιρο που θριάμβευσε

αυτοκρατορικό ουράνιο καταπίστευμα

για του χειμώνα τη βουβή τη διαδοχή

για του φθινόπωρου τη βάναυση εκδίωξη

μα στου χειμώνος 
τα ερείπια τ’ ανάκτορα

οι μπολσεβίκοι που κατούραγαν

στων σαλονιών τα βάζα

σαν γραίες πουτάνες

που τα σκέρτσα δεν ξεχνούν

και τις μιμούνται τα νωπά τα πουτανάκια

θα προσμένουν το παλιό τους το μαστίγιο

και σαν τις άτυχες γυναίκες

ναυτικών που ναυαγήσαν

ή σε άγνωστο λιμάνι ξεμπαρκάραν

κι οι καλυψούδες

τούς στραγγάλισαν το νόστο

έτσι μαγκούφικα θα περιπλανηθούν

στης ενιαύσιας της πληγής τους

το κακάδι

le-reve-du-petit-michel-doisneau

όχι να μην 
το κλάψετε ξανά 

το καλοκαίρι

βουρτσίστε δόντια

καθαρίστε μεσοδόντια

και πείτε καληνύχτα 
στους μεγάλους

πάντα νωρίς πλαγιάζουν οι μικροί

να σαι μικρός είναι ζωή πικρή

Η κάμαρη της Αλεξάνδρας στα Χειμερινά Ανάκτορα 

pallasweb