της Κυβερνίνης

σαυτή την ερημιά μία φωνή βοά
κάποιοι από μακριά λένε σιγά τα ωά
όμως θαμμένοι ζουν στην πιο βαθιά στοά
τους τρέφει η κυβερνίνη που εμέ δεν μαφορά
κι αν δίπλα σου περάσουν μυρίζουν καμφορά
για να σε προσελκύσουν σου κάνουν προσφορά
μα πώς να τη βαστάξεις τέτοιαν αποφορά;

στις πιο βαθιές στοές τού λαβυρίνθου

ζούνε θαμμένοι οι ιστοπλόοι εκείνοι που

τους τρέφει η κυβερνίνη

η οσμή κυβερνοφέρνει αποφορά

σε συναθροίσεις, διασταυρώσεις, παρελάσεις

σ’ αδύναμους και ισχυρούς δεσμούς

είναι το μάτριξ που ριγά καθώς

φοράνε τα κουστούμια της πρώτης πάντα πράξης

συνένοχοι σ’ αρχαίες περιφράξεις

οι αδολέσχες της επιφανούς αγρύπνιας

που υπνώνουν τα μελίρρυτά τους πόστια

τι θ’ απομείνει στον αιθέρα όταν μια μέρα

θα καταρρεύσει η χαρτομάζα ηλεγμάτων

και μπουκωμένοι με τη γάζα των πληγών

θα γεύονται παλινδρομήσεις;

ετούτα τα συμβάντα δεν τα ζω

μονάχα με τηρούν και  καταγράφουν

το τραύμα που αφυώς αποκαλύπτω

μα θα ’τανε καλύτερο γοργά να ξαλαργεύω

Μαριονέτες

Αν υπάρχει κάτι βαθύτερα θλιβερό στο μολυσμένο ποτάμι των ημερών, αυτό είναι η απάθεια. Έχει απλωθεί σαν πέπλο μουχλώδες πάνω απ’ τα υποτυπωδώς αναπνέοντα πτώματά μας κι η οσμή της υποκατέστησε την ατμόσφαιρα. Ό, τι κι αν συμβαίνει, είναι συνώνυμο της προδοσίας σ’ ό, τι υποσχεθήκαμε, παιδιά, στο μέλλον. Το παρόν μέλλον κρατάει με ιδρωμένα χέρια τις κλωστές μας, βαριεστημένο. Το καταναλωτικό επίτευγμα που αποθέσαμε σαν λίπος στα σώματά μας, γδέρνεται λουρίδες απ’ το δέρμα μας.

Η πολιτική δικαιώνει τον Πλάτωνα. Οι τεχνικοί της εξουσίας, ακόμα κι όταν γιαουρτώνονται, προβάλλουν οθονιαίες καρικατούρες. Η τελευταία ελπίδα διάσωσης από τον ανθρωπιστικό στραγγαλισμό, η φυσική επιλογή, ψυχορραγεί. 

10/3/2011

θνητός εμαυτός

ζούλα σε μια βάρκα μπήκα

και στη σπηλιά του δράκου βγήκα

Γιώργος Μπάτης

στο θάνατο των αλλονών

προβάλλω το δικό μου

γιατί όταν θα ’ρθει θα ’μαι απών

απ’ το θανατικό μου

στα κοιμητήρια τριγυρνώ

στα πέπλα του θανάτου

που μ’ ευωδιά όπως γερνώ

βλύζουνε τ’ άρωμά του

ο χρόνος, η επινόηση

των σκλάβων της ευθύνης,

που τάζουν κατανόηση

σαν εκκρεμές αν φθίνεις,

στέκεται ασάλευτος θαρρείς

και ξανακερδισμένος

μόνο αν τον έρωντα χαρείς

σε μνήμες βουλισμένος

όσο μετριέται του καιρού

η πλήξη με ρολόγια

του τέλους του θανατερού

θα μείνουν μόνο λόγια

λέξεις που σάμπως σάβανα

το θάνατο τυλίξαν

άλλοτες ήταν σπάργανα

λέξεις με λέξεις σμίξαν

o EποχέAς - the sequel

(μετά 10 έτη)

Μα ο εποχέας τώρα

τι να πει κι αυτός

της έπαρσής του η αυταπάρνηση καπνός

μια ιστορία απατηλή αργόσυρτη

σαν υποθήκη η σιωπή αφόρητη

δε νοσταλγεί το χθες το δήθεν ανθηρό

είναι το σήμερα θεσπέσια οδυνηρό

δεν έχει ευκαιρία

στη δυτική εσπερία

δεν έχει λόγο νάναι είδος στιβαρό

το είδωλό του φταίει

που κάνει ό,τι θέλει

στου ονείρου το πολίτ μπιρό

στο 'πα και στο ξαναλέω

όταν βρέχει στο γιαλό κι έχει μπουρίνι

θέλω να κατεβαίνω

να βλέπω

τις βαρκούλες να εκλιπαρούν

με γουρλομάτια για μια στιγμή μπουνάτσας

τα μικροσκεύη, τις χαρτοπετσέτες και τα συναφή

να ίπτανται απελπισμένα

τους λαχειοπώλες να προστατεύουν με άγχος

τις αμύθητες υποσχέσεις τους

τα περιστέρια σε κατάσταση συναγερμού

τις αστραπές να προειδοποιούν μεσημεριάτικα

τον πνιγμένο Χτυπά να υπομένει

χρειάστηκε αιώνες η σοφία

για να τον κατοικήσει

άκουσέ τον

είναι απαθής σαν έπος μαδημένο

σε γυμνασιακό ανάγνωσμα

Νεκρέ Καλέ μου Άνθρωπε...

...κατέεις από χώμα;